writer1

Samirə Əşrəf

Məqalə sayı

82
clock11:22 calendar-gray 22 Avqust 2019 view-gray925 dəfə oxunub
view-gray925 dəfə oxunub

İşğaldakı evinin açarlarını saxlayan atam

Samirə Əşrəf

Bu günlərdə yolumu anamgildən salmışdım. Təzəcə onlara çatıb rahatlaşmışdım ki, qonşuluqda səs-küy qalxdı. Neçə vaxtdan bəri xəstə yatan ortayaşlı kişi üçün Heminqueyin təbirincə desək əcəl zəngi çalınmışdı.

Anam qara paltarını geyinib, yaylığını başına ataraq qonşu qadınlarla birgə hüzr yerinə yollandı. Gün dönənə yaxın qayıdanda bir az ölənin cavanlığına, bir az da oğul, qız toyu görməməyinə vaysınandan sonra məclis ətrafında müşahidə etdiyi əhvalatı olduğu kimi ortalığa söylədi.

Yas məclisində anamla yanaşı oturan qadınlardan birinin əlində saxladığı bir topa açarın çoxluğu həm anamın, həm də başqa qadınların diqqətini cəlb edib. Qadın görüb ki, hər kəs onun özü ilə gəzdirdiyi açarlara qəribə nəzərlərlə baxır. O da dözməyib “sirrini” bəyan edir ki, açarların bir hissəsi Bakıda yaşadığl mənzilin, o biri yarısı isə illərdi işğalda olan rayondakı evinin, həyət bağcasının açarlarıdı.

Anam danışır danışdıqca da ermənin qarasına gileylənirdi. Onun giley-güzarının fonunda öz evimizin açarlarını xatırlamağa çalışdım. Hamısı bir ölçüdə, düzümdə olan qızılı rəngli, sovet istehsalı olan açarlar.

Açarlarla bərabər atamın sonuncu dəfə evimizdən çıxdığı günü də təsəvvür etməyə çalışırdım. Həmin gün bizim heç birimiz onun yanında olmamışdıq. Yaşadığı evdən ayrılmağın, həyət-bacasına son dəfə göz gəzdirib ah çəkməyin yükünü o, təkbaşına öz çiyinlərinə götürmüşdü. Amma bizə nəql etdiklərindən uşaq yaddaşımda ilişib qalanlardan bilirdim ki, atam son dəfə bağımızda əkdiyi ağacların, pomidor, badımcan ştillərinin dibini suvarıb. Sonra hinin qapısını açıb toyuq cücələri həyətə buraxıb. Otaqların qapılarını isə tək-tək örtüb qıfıllayaraq bir topa açarı da özü ilə götürüb on beş ilə yaxın yaşadığı evindən həmişəlik ayrılıb.

Rayon işğal olunandan sonra atam həmin açarları uzun illər möhkəmcə qorudu. Oralara qayıtmaq ümidini son günə qədər itirmədi. Bəlkə də yaşlanması, ömrün sonuna doğru getməsi idi onda bu inamı gücləndirən. Bilmirəm... Sonra atam xəstələnib yatağa düşdü, açarlar da yadından çıxdı. Qaldı canının hayına. Həmin açarlar yeni-yeni doğulan nəvələrinin oyuncaqlarına çevrildi. Günlərin birində isə oyuncaq kimi istifadə olunan topdağıtmaz evin açarları itə-bata düşdü, yoxa çıxdı. Onda atam da artıq bu dünyada yox idi...

İllərlə torpağının, evinin həsrətini çəkə-çəkə nə vaxtsa geri qayıdıb evinin qapılarını açmağı arzulayan atamın arzuları taleyin oyununa çevrildiyi kimi, açarlarımız da övladlarımızın oyuncağına çevrilmişdi.

Paylaş

REKLAM

Yazarın digər yazıları

Xəbər lenti

Yeznəsində xoşbəxtlik axtaran qadın
21:00 16 Sentyabr 2019
Azərbaycanlı model 40 kiloqramlıq geyimdə
18:44 16 Sentyabr 2019
“Yad gəlin” gəlir
18:14 16 Sentyabr 2019
Öz ölüm xəbərini televiziyadan eşidən 10 uşaq atası: “Ulduz”un Qədiri
17:29 16 Sentyabr 2019
Bir taleyin portreti – Məti Osmanoğlu yazır
16:38 16 Sentyabr 2019
Eyni yerdən şikəst qalır anaların qucağı – Aqşin Evrəndən Yeni Şeirlər
15:45 16 Sentyabr 2019
Çingiz Abdullayev Dronqoya heykəl qoyulmasını təklif etdi
15:18 16 Sentyabr 2019
Filmlərimiz Batumidə beynəlxalq festivalda nümayiş olunur
14:40 16 Sentyabr 2019
Bakıda Beynəlxalq Sənədli Film Festivalı keçiriləcək
14:03 16 Sentyabr 2019
Yazıçı Mübariz Örən beynəlxalq festivalda iştirak edəcək
13:30 16 Sentyabr 2019
Paxıl - Orxan Fikrətoğlundan yeni hekayə
13:01 16 Sentyabr 2019
Füzuli xatırlayır
12:17 16 Sentyabr 2019
“O uşaq elə bil restorana gəlmişdi” – Bilik günündən reportaj - Fotolar
11:51 16 Sentyabr 2019
Əjdər Ol Ədəbiyyat Fondunun dirtektoru təyin edilib
11:20 16 Sentyabr 2019
Bu gün ADO teatrında sərgi açılır
10:54 16 Sentyabr 2019
İlk dərs günüm
10:21 16 Sentyabr 2019
Bakı Kitab Mərkəzi 1 yaşını qeyd edib
09:38 16 Sentyabr 2019
Ginekoloq: “Ailə qurmaq zorunda deyilik” – Müsahibə
08:57 16 Sentyabr 2019
5 sözdən ibarət şedevr – Mətn
12:10 15 Sentyabr 2019
Dünyanın ən məşhur qadın yazıçısı necə yoxa çıxdı?
10:10 15 Sentyabr 2019