news-inner
clock10:40 calendar-gray 13 Dekabr 2019 view-gray1977 dəfə oxunub
view-gray1977 dəfə oxunub

Orxan Pamukun qapısında yatan azərbaycanlı

İstanbula gəlməkdə bircə məqsədim vardı: Orxan Pamuku tapmaq və ona öz romanımı oxutmaq.

Şəhərin bitib-tükənməyən maşın səslərini, gəmi uğultularını qulağımda daşıya-daşıya, soyuq nəfəsini üstümdə gəzdirə-gəzdirə gedirdim. Özü də hara gedəcəyimi bilmədən...

- Abi, Pamuk...

Birini saxlayıb soruşuram:

- Pamukmu almak istiyorsun?

- Yox, yox... Orxan Pamuk...

- Azerimisin?

- Evet...

- Ne yapacaksın Pamuku?

Elə də sirli gözlərlə baxır ki... Sanki Pamuka nəsə eləsəm, qarşısını alacaqmış kimi... “Sənə nə e...” – içimdəki cümlənin mədənisini dilə gətirirəm:

“Azerbaycandan geldim. Qazeteciyim. Röportaj için...”

Gülümsünür və ünvanı deyir:

- Bak, arkadaşım...

Nağıl dili yüyrək olar: mən artıq Pamukun qaldığı evin girəcəyindəyəm. İnni-cinni yoxdur burda. O boyda Nobeli alan adamsan, bir qulluqçun olsun da...

Yaxınlıqdakı skamyada oturub gözləyirəm.

Gözlərimi açanda hər yer qaranlıqlaşmışdı və eynəkli bir adam məni durmadan silkələyirdi.

- Ne yapıyon burda?

Diqqətlə baxıram: hə, Orxan Pamukdur, bizim Orxan abi, Nobeli alan ilk türk yazıçısı.

Qucaqlamaq istəyirəm, məni əli ilə geri itələyir, təzədən yerimə otururam.

- Kimsin sen? Dilencimi?

Elə də qulağa yatımlı türkcəsi var ki, dilənçi deməyi belə məni qəzəbləndirmir. Heç bir qram da (məhz bir qram) gülümsəmir amma, üzü buz kimidir. Bəlkə də təzə roman yazdığındandır, gərginliklə dop-doludur.

- Mən yazıçıyam. – dedim. – Gənc yazıçı. Daha doğrusu, yazıçı olmaq istəyən...

Gülümsündü, qırışığı açıldı.

- Elindeki ne?

- Yeni romanım.

- Yeni? Kaç romanın var ki?

- Aslında ilk diyecekdim.

Bir polis kimi diqqətlə üstümə-başıma baxdı və əli ilə gəl işarəsi verdi, mən də sadiq it sayaq arxasınca düşdüm.

Küçəyə çıxdıq. Bayaqkının əksinə küçədəki boz, solğun rəngli, səssiz və düşüncəli insanların yerinə hərəkətli, əyləncəli bir qrup gənc oynaya-oynaya yanımızdan keçib getdi.

- Mənim üçün yazarlığın sirri haradan gələcəyi bəlli olmayan ilhamda deyil, inadda və səbirdədir. – Orxan Pamukun qaranlıqdakı səsi daha əsrarəngiz gəlirdi.

- Hər gecə küçələrdə uzun-uzun yerimək artıq bir alışqanlıqdan çox ehtiyaca çevrilib. Gecə küçələrdə uzun-uzun yeriməsəm xəyal gücüm, düşüncələrim zəifləyər. – bu da gəzməyimizin qısa özəti.

- Yazmaq yaşanmamış həyatdan intiqam almaqdır.

- Hə, hə... – monoloqunu dayandırmalıydım, həm indi yazdığım yazı maraqsız olardı, camaatı darıxdırardı, həm də ki, özüm sıxılırdım - Mənim də bir fikrim var. Olar deyim? Nolsun ki, Nobel almamışıq.

Ciddiyyətlə və bir o qədər də eqoistcə baxdı:

- De görək...

- Yaradıcılıq insanın tənhalıq ərazisidir.

- Nasıl?

Bir daha təkrarladım.

- Supermiş.

Əlindəki bloknota qeyd etdi.

- Amma məndən yaxşı deyə bilməzsən. – gülümsədi. – Heç nə həyat qədər heyrətamiz ola bilməz. Yazıdan başqa.

- Hə, ədəbiyyat böyük təsəllidir. – neyləyək e, o boyda Nobel mükafatını almış adamla dilləşəsi ha deyilik ki.

Şəhərdə qaranlıqlar çoxalırdı, işıqlı küçələrin sayı bitmək üzrəydi və artıq biz də səssizcə Orxan Pamukun evinə getməkdəydik.

- Mənim romanımı oxumayacaqsız? – bayaqdan əlimdə tutduğum qovluğu ona uzatdım.

“Sən nə yaza bilərsən” tonu ilə dedi:

- Bi ara bakarız...

Evlərinin yanında ayrıldıq. Mən bayaqkı skamyada günün yorğunluğundan yuxuya daldım. Elə təzəcə çimir eləmişdim ki, səs gəldi:

- Hey! Sən getmədinmi?

Gözlərimi ovuşdurub eyvandakı eynəkli adamı gördüm.

- Gedəcək yerim yoxdu.

Məni evinə dəvət etdi, çay dəmlədi, oturub susduq. Heç qarşımızda buğu çıxan çayı da içə bilmədik. İkimiz də çox yorğun idik.

Nə zaman yuxuya getmişəm, yadımda deyil. Onun çığırtısına oyandım.

- Muhteşem! Muhteşem! – deyə-deyə yanıma gəlirdi.

- Nə? – yuxudan kal oyanmışdım, nəyisə başa düşməyim üçün bir az vaxtın keçməsi lazım idi.

- Romanını diyorum... mükemmel!

Və iştahla, sevgiylə romandan danışmağa başladı.

- Türkçesi iyi çevrilmiş. Dil akıcı...

Mən də sevincdən uçurdum. Lap o Türkiyənin uzaq kəndlərindən gəlib qazinolarda oxumaq üçün təklif alan bığ yeri təzəcə tərləmiş gənclərə oxşayırdım.

O gün Pamuk qəzetlərdə bu roman haqda danışdı, məni türk televiziyalarına çağırdı, çox məşhur oldum...

Axşam rakı alıb evə gəldik. Yaxşıca içdik, yarısərxoş haldaydıq. Pamuk məni silkələdi:

- Oğlum, uyan, uyan, rüyadasın.

- Ne rüya?

- Rüya görüyorsun. Senin rüyandayız.

news-inner-user
Ayxan Ayvaz

443 məqalə

Oxşar xəbərlər

Xəbər lenti

Türkiyəli şair vəfat etdi
18:30 12 Avqust 2020
Məhəllə futbolu - Hekayə
17:58 12 Avqust 2020
Özündən 25 yaş kiçik qadınla evləndi, yoldaşının ikinci əri bütün şəkillərini yandırdı, məzarı hələ də bilinmir – Nəsibə Zeynalovanın atasının dramatik həyatı
17:04 12 Avqust 2020
Məşhur "20th Century Fox" fəaliyyətini sona çatdırır
16:14 12 Avqust 2020
İtaliyada vəfat edən müğənnimizin nəşi vətənə gətiriləcək? - Açıqlama
15:30 12 Avqust 2020
Səfər Alışarlının "İşıq" hekayəsi
14:42 12 Avqust 2020
Kinematoqrafiya şöbəsinə yeni müdir təyin olundu
13:53 12 Avqust 2020
Manaf Ağayevin döydüyü model sevgili – “Ay canı yanmış” rəzaləti
13:49 12 Avqust 2020
Nazir Afaq Bəşirqızının gəlininə vəzifə verdi
13:12 12 Avqust 2020
Özündən 45 yaş kiçik şagirdini hamilə qoyan müəllim
12:53 12 Avqust 2020
Azərbaycanlı yazarın kitabı Türkiyədə nəşr olundu
12:09 12 Avqust 2020
Mədəniyyət Nazirliyinin mətbuat katibi işindən ayrıldığını açıqladı
11:23 12 Avqust 2020
Əfsanəvi müğənninin gitarası rekord qiymətə satıldı
11:10 12 Avqust 2020
Namazı ana dilimizdə qılsaq, daha səmimi olarıq
10:31 12 Avqust 2020
Azərbaycan Kinematoqrafçılar İttifaqı ssenari müsabiqəsi elan edir
09:57 12 Avqust 2020
Yollar bağışlamır gecikənləri - Könül Arifin şeirləri
09:00 12 Avqust 2020
Türkiyəni Avroviziyada təmsil edən qrupun solisti vəfat etdi
19:07 11 Avqust 2020
Azərbaycanda doğulmuş yəhudi rəssamın sərgisi olacaq
18:46 11 Avqust 2020
Tarantino filmdən imtina etdi
18:15 11 Avqust 2020
Nəşriyyat yeni müsabiqə elan etdi - Şərtlər
17:39 11 Avqust 2020