news-inner
clock16:45 calendar-gray 18 İyul 2019 view-gray1281 dəfə oxunub
view-gray1281 dəfə oxunub

Anama oxşamaq qorxularım – Samirə Əşrəf yazır...

Kulis.az Samirə Əşrəfin “Paxlava qırışlar” yazısını təqdim edir.

O qırışları ilk dəfə anamın əllərində görmüşdüm. Bu isə lap çoxdan - on beş, bəlkə də iyirmi il əvvəl olmuşdu. Anamın əllərində gördüyüm qırışlardan sonra gəldiyim qənaət belə idi. Onun əlləri gözəl deyil, heç vaxt da olmayıb. Bu əllər kobud, baxımsız, kənd qadınlarının, təqaüdə çıxmış yaşlı kişilərin əllərinə oxşayır.

Anam gəncliyindən əllərinə baxmır, qış aylarında, şaxtalı gecələrdə belə onları kremləmir, dırnaqlarına heç vaxt boya çəkmirdi. Eləcə o əllərlə, qırışa-qırışa gəzirdi. Onun əllərindəki qırışlardan, bu qırışların yaranma tarixinin aydınlaşmasından sonra vicdanıma ötürləcək ağrı-acıdan məharətlə yayınıb, özüm üçün tutarlı təsəlli tapmış anamın əllərindən ikrah hissi duymağa başlamışdım. Sonralar bu ikrah hissi daha da genişləndi. Belə kobud, baxımsız əlləri olan qadın heç vaxt gözəl ola bilməzdi!

Vaxtaşırı anamda cürbəcür qüsurlar tapmağa, onları anama yaraşdırmağa başladım. O, kök idi, qarnı həmişə sinəsindən qabağa çıxar, saçları daima oğlansayağı olardı. Gözümü açandan anamı heç vaxt uzun saçda görməmişdim. O, məni uzun saçlı qadın, ana gözəlliyindən məhrum edib. Qonşuluqda saçlarını boynunun, başının ortasında yumrulayıb sancaqlayan təhsilsiz evdar qadınları belə anamdan gözəl, anamdan qadınsı hesab edirdim. Onların günəşin şüaları altında işım-işım işıldayan saçlarını görəndə anamdan daha da soyuyar, ondan uzaqlaşardım.

Aradan günlər, aylar, illər keçirdi. Mən anamın yaraşığına kölgə salan əllərin acığına özüm üçün uydurduğum qorxulu nağıla bir az da tünd boyalar qatmışdım. O, çox acıxasiyyət idi. Adamlarla tez-tez dalaşır, öz fikirlərini, ideyalarını başqalarına yeritməkdə israr edirdi. Anam əsl diktator idi!

Günlərin birində, lap elə bu yaxınlarda, yazın nəfəsi üzümüzə təzəcə toxunmağa başlayıb yuxulu əllərimi isidəndə, sadə, baxımlı, bir azca da toppuş əllərim gözümə sataşdı. Günəşin qızılı telləri gecədən əllərimə vurduğum kremi əridir, incə, hamar qırışların arasında gəzişirdi. Birdən yerimdən ilan vurmuş kimi atıldım. Əllərimi arxamda gizlətdim, donumun ciblərinə soxdum, sonra evin ən qaranlıq otağına qaçdım. Beş, on beş dəqiqə keçdi. Hansısa səs, hansısa xahiş məni o qaranlıqdan çıxardı.

Mətbəxdə axar suyun altında yuyulan qab-qacağın arasında gizlətmək istədiyim əllərimin üstündəki qırışları görməməyimə soyuq su damcıları, sabun köpüyü da kömək olmadı.

Toxtayandan sonra əllərimi qarşıma qoyub diqqətlə nəzərdən keçirdim. Yanılmamışdım. Anamın əllərindəki qırışlardan xırdaları mənim əllərimdə də cücərməyə, nəzərə çarpmağa başlamışdı. Bir az körpə, bir az nazik qırışlar idi bunlar. Paxlava şəkilli qırışlar.

Mənim əllərimin paxlavalı qırışları, naxışları hələ təzə-tər idi. Yenicə əl-ayaq açmağa başlamışdı. Uzun illər məni özlüyümdə anamın gözəlliyinə, xasiyyətinə yüz cür şər-şəbədə qoşmağa vadar edən həmin paxlava qırışlar indi mənim əllərimin dərisinə hücum etmişdi. Yəqin, bu hücumu hələ illər əvvəl hiss etmişdim, ona görə də gizlənmək, qaçmaq, anamın əllərini, özünü bəyənməməklə min cür oyunlardan çıxmışdım. İndi öz əllərim də get-gedə anamın əllərinə bənzəyirdi. Bəlkə elə bu səbəbdən ömrü boyu əllərimi kremlədim, saysız hesabsız əl kremlərini, dırnaq boyalarını alıb dolablara, siyirmələrə doldurdum. Dırnaqlarımı gündə bir rəngdə boyamaqla əllərimi anamın əllərinə bənzəməkdən xilas etməyə, onlardan qorumağa çalışdım.

Həyat, genetik kodlar isə öz işini görmüşdü. Eynən anamın əlləri kimi mənim əllərimi də öz arzu olunmaz naxışı ilə hörükləmişdi. İndi heç vaxt baxmağa ürək etmədiyim, hətta baxmaq istəmədiyim əllərin eynisi həmişəlik mənimlə idi. İstəsəm də, istəməsəm də hər an onları görməyə məcbur olunmuşdum.

Anamın əlləri isə bütün bunlardan xəbərsiz mənim üçün həmişə narahat-narahat hərəkət edirdi. O, özünə hazırladıqları biş-düşdən bəyənmədiyim əlləri ilə mənim üçün də hazırlayar, xəstələnən kimi həmin əllərlə mənə dərmanlar alıb yollayar, bir balaca narahat olanda, yuxusunu qarışdıranda yenə həmin əllərlə telefonun düymələrinə toxunub, mənim səsimi eşitmək istəyirdi.

Hər şeyə səbəb isə qırışlar, bir də qocalıq qorxusu olmuşdu. Yazını yazarkən anamın bilgisayarın ekranına qoyduğum rəsminə diqqətlə baxdım. Əllərini nəvələrindən birinin sinəsində cütləyən anam paxlava qırışları ilə birgə çox gözəl idi.

İyul 2019

Oxşar xəbərlər

Xəbər lenti

Biz tərəflər – Şərif Ağayardan hekayə
16:30 31 İyul 2021
"Memati" yeni serialda rol alacaq
15:00 31 İyul 2021
Aydın Xırdalanlı ölüm anında hansı videoya baxıb – Maraqlı Faktlar
13:30 31 İyul 2021
ADU-da Pakistan Mədəniyyət Mərkəzinin açılışı olub
12:52 31 İyul 2021
Flora Kərimova "Şərəf" ordeni ilə təltif olundu
11:48 31 İyul 2021
Ayaz Salayev: "O Ittifaqın başında bizə yaraşmayan insan dayanıb" - Müsahibə
11:33 31 İyul 2021
Tünzalə Ağayeva Türkiyəyə yardım göndərdi
10:26 31 İyul 2021
Ən başıbəlalı mahnımız: Onu Fatimeyi-Zəhraya, Şah İsmayıla və Cəfər Cabbarlıya nə bağlayır?
09:02 31 İyul 2021
Facebookda tənha insanları necə tanımaq olar?
21:00 30 İyul 2021
Ssenaristlər üçün Yay Məktəbi təşkil olunur
19:00 30 İyul 2021
Şəhidlərə həsr olunmuş kitab işıq üzü görüb
18:05 30 İyul 2021
Ürək dil acır ki, sönməmiş odum - Səməd Vurğundan şeir çələngi
17:30 30 İyul 2021
Qısa hekayə: Yanğın
16:23 30 İyul 2021
Hüquqşünas teatra rəhbər gəldi
15:30 30 İyul 2021
Xalqı efirdən partizan hərəkatına çağıran Xalq artisti - O, İlhamə Quliyeva ilə eşq yaşamışdımı?
14:26 30 İyul 2021
Türkiyə evimizdir - evimiz yanır
13:51 30 İyul 2021
Rejissorumuz beynəlxalq festivalda jüri sədri oldu
13:06 30 İyul 2021
İçimizi yanır! – Türk sənətçilərin yanğın harayı
12:20 30 İyul 2021
Yazıçımız Beynəlxalq ədəbiyyat festivalında qalib gəldi
11:41 30 İyul 2021
Ssenarimiz Ukraynada ən yüksək balı topladı
11:05 30 İyul 2021