news-inner
clock16:32 calendar-gray 16 Oktyabr 2017 view-gray289 dəfə oxunub
view-gray289 dəfə oxunub

Qaranlıq evin işıq pulu... – Təbrizli yazardan HEKAYƏ

Kulis.az təbrizli yazar Ümid Nəccarinin “Bircə mən islanırdım” hekayəsini təqdim edir.

Dolu yağırdı.

Bir it dördyolda, piyada zolağından axsaya-axsaya keçirdi.

Amma küçələr, divarlar, dilənçilər, hətta o axsayan it belə islanmırdı.

“Yağış altında bircə mən islanırdım... Bircə mən!” – bu sözləri o deyirdi!

Darıxmaq dağ başında duran əsgərin telefon arzusuydu, darıxmaq həmin “niyə yoxsan” sözüydü!

Sıra bizə çatanda, çətirlər açılmadı!

Sıra bizə çatanda “Sevgi” teatrında biletlər qurtardı!

Biz divarın bu tərəfindəydik... Yağışlı tərəfində!

Bu şəhərdə işsizliyimiz belə vecimizə deyildi, əllərimizi ciblərimizdə boğurduq!

Xoşbəxtlik Gənclik küçəsində bağlı bir mağazaydı, qapısı qıfıllı.

Müştərisizlikdən pəncərələrini toz basmışdı.

Mən isə qaranlıq evdə oturub işıq pulunu ödəməkdən yorulmuşdum.

Sən demə, gecələr ulduzlar da bizim evdən elektrik alıb yanırmış... – Bu sözləri o deyirdi!

Həyatımız Kərbəla yolu, acı bağırsaq kimi, acı... həm də uzun!

Günahımız isə bizdən neçə yaş böyük idi. Keçilməz olmuşdu.

Lap duz çörəyi ayaqlamış kimi, lap ananı ağlatmış kimi, ya da atanın üzünə ağ olmuş kimi!

Biz hələ də divarın bu tərəfindəydik... Yağışlı tərəfində! – başı çiynimdə, bu sözləri o deyirdi.

Biz yox ikən, ölüm payızda gəlmişdi. Ölümün ayaq izlərini görmüşəm deyib, and içirdi o.

Dünya bir palıd ağacıydı, baltalandı. Bu şəhərdə qapımız tapılmadı, biz kimsəsizlikdən öncə küçəsizlikdən yorulmuşduq.

Mənim əllərim, qollarım paltar sərmək üçün zivə ola bilərdi. Qollarım qoyun sürmək üçün bir dəyənək, ya da, bir qocanın qoltuğunda çəlik ola bilərdi. Mənim qollarım təkcə qol ola bilməzdi ki, kimsəni qucaqlaya bilsin!

Nə yazıq ki, özümüzü itirməyə davam edirdik. Hər gün bir parçamızı, hər gün bir tikəmizi salıb itirirdik və sonralar öz itirdiyimiz tikələrimizi küçələrdə yeridikcə görürdük.

Gündən-günə dilənçilərin ovucları qədər yaşlanırdıq!

Bilirsənmi? Biz od tutmayaq deyə, su içirik! – bu sözləri o deyirdi. Avtobusda yanımda oturan qızı deyirəm!

Biz divarın bu tərəfindəydik... Yağışlı tərəfində!

Yağış durmadan yağırdı, amma nə avtobus, nə oturacaqlar, nə küçələr, hətta dördyoldan axsayaraq keçən it belə islanmırdı.

Yalnız o qız islanırdı, bir də mən!

Nəhayət avtobusun son durağında hamı iyirmi qəpiyini ödəyib düşürdü.

Amma yalnız o qız enmədi, bir də mən!

Bütün bu sözləri deyən qız, qollarımda dünyasını dəyişdi.

O qızın axirət evi qollarım oldu.

O qız qollarımla birgə öldü!

news-inner-user

18048 məqalə

Oxşar xəbərlər

Xəbər lenti

Karvan dayandı - Ənvər Məmmədxanlının hekayəsi
16:47 27 Fevral 2021
Azərbaycanlı rəssamın əsəri Türkiyə Prezidentinə hədiyyə edildi - Foto
15:31 27 Fevral 2021
Azərbaycan yazıçıları Sankt-Peterburqun nüfuzlu ədəbiyyat müsabiqəsində - İlk dəfə
14:16 27 Fevral 2021
Məşhur klarnetçiyə ağır itki
13:04 27 Fevral 2021
Özünü efirə satmaq istəyən Xatirə İslam
12:30 27 Fevral 2021
Yazıçımızın Fransada romanı çıxdı
11:29 27 Fevral 2021
"Washington Post" Azərbaycan mətbəxindən yazdı
10:32 27 Fevral 2021
Cəfər Cabbarlı bu filmdə nəyə etiraz edirdi? – “Sevil”in kadrarxası
09:00 27 Fevral 2021
Çağırdım bir qadını qızlıq familyasıyla - Akif Əhmədgildən şeirlər
21:00 26 Fevral 2021
Rübabə Muradovanın qızı vəfat etdi
18:12 26 Fevral 2021
Rəmişdən xəbər var
18:07 26 Fevral 2021
Xocalı soyqırımına həsr olunmuş sərgi keçirildi
17:46 26 Fevral 2021
Bu filmlərə ağlamadan baxmaq olmur - Siyahı
17:01 26 Fevral 2021
58 illik türmə muzeyə çevrildi - Foto
16:21 26 Fevral 2021
Qadın obrazı olmayan əsər
15:40 26 Fevral 2021
Sevgilisi damarlarını doğradı, xanımı ona görə intihar etdi – Azərbaycanlı yazıçının film kimi həyatı
15:00 26 Fevral 2021
Xocalıdan olan yazıçının faciə ilə bağlı hekayəsi - Mətn
14:10 26 Fevral 2021
Okan Bayülgen həbs olunur
13:25 26 Fevral 2021
"Xocalı fəryadı" kompozisiyası təqdim olunacaq
12:37 26 Fevral 2021
Baş qərargah rəisi Xocalıdan yazan jurnalisti niyə güllələmək istədi? – Faciənin gizlinləri
12:10 26 Fevral 2021