writer1

Səhər Əhməd

Məqalə sayı

196
clock16:16 calendar-gray 21 May 2015 view-gray284 dəfə oxunub
view-gray284 dəfə oxunub

Yaddaşımızdakı yanıq yerləri

Hər dəfə müxtəlif səbəblərdən müxtəlif faciələr baş verəndə yadıma 1995-ci ildə axırıncı vaqonunun axırıncı qapısından sağ-salamat çıxdığım yanan metro qatarı düşür.

Bu gün - Sevinc Fədainin məlum hadisəylə bağlı müsahibəsini oxuyanda hər şeyi yenidən indicə olmuş kimi xatırladım.

Onda tələbəydim, gəncdim, “həyatla zarafatım vardı”, qəfildən özümü cəhənnəm zəbanəsi kimi yanan qatarın içində görəndə çaşmış, sarsılmışdım. Həmin axşam adətim üzrə platformada var-gəl edərkən qarşımda dayanan vaqonun bir az sonra ən salamat qalacaq axırıncı qapısından heç nədən xəbərsiz içəri girmişdim. Həmin axşam bir az keçmiş həmin vaqonda eyni tükürpədən səslə müxtəlif dillərdə qışqıran adamların ünü bir-birinə qarışmışdı. Yalnız bir kişi “Qorxmayın, heç nə olmayacaq, qurtulacağıq” deyə durmadan təkrar edirdi. Qışqırmırdım, amma qəfildən fərq elədim ki, “Heç nə olmayacaq” - deyən kişinin qolundan bərk-bərk yapışmışam.

Qapını inadla döyəcləyən adamlar get-gedə süstləşirdi. Alov dalğası bizim vaqona gəlib qayıdır, hər dəfəsində bir az da yaxınlaşır və içəri dolan tüstü bir az da kəsifləşirdi. Vaqonun divarları get-gedə daha möhkəm uğuldadıqca insan beyninin təhlükə anındakı sürəti və çevikliyiylə dərk edirdim ki, biz nə tüstüdən boğulub, nə alovdan yanıb ölməyəcəyik, bir azdan vaqon partlayacaq (Sonradan öyrənəcəkdim ki, həqiqətən də, axırıncı vaqon adamlar onu tərk edəndən beş dəqiqə sonra partlayıb).

İçimdə qorxunu belə üstələmiş qəribə bir hiss vardı, bu cür ölmək mənə ağır gəlirdi, yerin altında qaranlıq dünyada tanınmaz hala düşərək... Elə həmin gün ölməyə hazırdım, bununla barışmışdım, amma orda yox, o şəkildə yox, yerin üstündə, insan kimi...

Niyəsini deyə bilməsəm də, indi dəqiq xatırlayıram ki, o vaxt belə düşünürdüm. Elə bu düşüncədəykən yumulu gözlərimə işıq düşdüyünü hiss elədim. Gözümü açanda qarşımdakı qapı açıq idi, tuneldə divara vurulmuş lampalar yanırdı, özümü qeyri-ixtiyarı qatardan tunelə atdım. Bayaq “qorxmayın” deyən kişi dayanıb çırta-çırtla yanan qatara tamaşa eləyirdi. Onun yanında ayaq saxlayıb mən də bu qəribə yanğını - müxtəlif rəngli alovları seyr eləməyə başladım. Kişi acıqlandı:

- Nəyə baxırsan, tez ol, get!

- Bəs siz niyə getmirsiz?

- Mənim uşaqlarım o biri vaqondadı...

Kişi bu sözləri elə dedi ki, sanki uşaqları indicə bu gurhagurla yanan vaqondan sağ-salamat düşüb gələcəkdilər. Ondan aralanıb getdim, sonra yenə qayıtdım, kişiyə nəsə dedim, sonra relslərin üstüylə təzəcə çıxdığımız “Ulduz” stansiyasına üz tutdum. Platformada adamlar biz gələn tərəfə yığışmışdılar. İki əl məni qaldırıb yuxarı qoydu, üst-başımı yoxladı və əlin yiyəsinin tanış olmayan, amma təlaşlı səsini eşitdim:

- Yaxşısan? Yaralanmamısan ki?

Donuq-donuq səsin və əlin yiyəsinin üzünə bir müddət baxdım, sonra sakitcə dönüb getdim.

Yerin üstündə isə hər şeydən xəbərsiz hərə öz işindəydi. Mən sakitcə bu faciədən xəbərsiz adamlara baxırdım. Bir az əvvəl mən də onlar kimiydim, amma indi məni onlardan nəsə ayırırdı. Sanki cismim indicə yerin altında yanıb kül olmuşdu, yerin üstündəki ruhumdu, sanki mən indicə tərk etdiyim bu dünyanın məndən sonrakı halına donuq bir təəssüflə tamaşa eləyirdim.

Bu cür yarısərxoş vəziyyətdə birtəhər evə gəlib çıxdım. İçəri girib televizoru yandırdım: prezident metroda ölənlərin yaxınlarına və xalqa başsağlığı verirdi.

Televizorun önündə dayanıb şəxsən öz ölümümdən dolayı özümə verilən başsağlığını dinləyirmiş kimi ölkə başçısının bütün üz cizgilərinə diqqətlə tamaşa elədim. Başsağlığının ardınca matəm musiqisi başladı. Matəm musiqisinin sədaları altında yerimə uzanıb gözümü yumdum.

Səhər ayılanda özümü həqiqətən ölümdən sonrakı həyatdaymış kimi hiss edirdim. Sanki o hadisə yerində məndən bir parça ölmüşdü. Ölən həyata ərkimmi, zarafatımmı, “cahil cəsarətim”miydi, dəqiq bilmirdim. Anlayırdım ki, həyata ərk-filan boş şeydi, o, heç kimin nazıyla oynamaq fikrində deyil, bu dünyada heç kim heç nədən sığortalanmayıb.

...Odur ki, bütün bu tipli hadisələrdən sağ çıxanlar, hətta tamamilə sağ çıxanlar belə həm də yaralıdırlar. Hər şey heç də o məşhur aparıcının dediyi kimi, külək kimi, film kimi ötüb-keçmir. Həyat film deyil, burda insanlar həqiqətən ölürlər.

Yaddaşımızda nə qədər yanıq veri var, nə qədər sağkən başsağlığı almışıq, hərəsi bir travmadı...

REKLAM

Yazarın digər yazıları

Xəbər lenti

146 nəfərin bir hekayəti...
15:10 20 Yanvar 2021
Larisa adını niyə dəyişmək istəyirdi, anasının yuxusuna girib nə dedi? - 13 yaşlı şəhidimiz
14:00 20 Yanvar 2021
“Harri Potter” filminin ulduzu kinodan getdi
12:45 20 Yanvar 2021
Tanıdığım ilk şəhid
11:30 20 Yanvar 2021
Məşhur serialın aktyoru vəfat etdi
10:20 20 Yanvar 2021
Müstəqillik tarixinin ən möhtəşəm 20 Yanvarı - Şərif Ağayar yazır...
09:01 20 Yanvar 2021
"Sənin bu “qadın travmandan” xeyli həzz aldım" - Seymurla Aygün Aslanlının söhbəti
18:40 19 Yanvar 2021
"Simpsonlar"ın ssenaristi öldü
17:56 19 Yanvar 2021
Orxanı yenə polis apardı – Əsgərlikdəki şairlə söhbət
17:12 19 Yanvar 2021
Balacalar üçün onlayn tamaşa
16:31 19 Yanvar 2021
“Qarabağ hekayələri” qırğız dilinə tərcümə olundu
15:53 19 Yanvar 2021
“Mən xəbərləri oxuyanda qarşımda avtomatlı əsgər dayanmışdı” - Məşhur diktor 19 yanvar gecəsi AzTV-də baş verənlərdən danışır – Müsahibə
15:11 19 Yanvar 2021
“Arşın mal alan” Düşənbədə təqdim olundu
14:38 19 Yanvar 2021
Xalq artisti dünyasını dəyişdi
14:00 19 Yanvar 2021
Məşhur tarzən müğənnini qınadı: "Şəhid verdiyimiz dövrdə toy oxumusan"
13:17 19 Yanvar 2021
Leonardo da Vinçinin itmiş əsəri tapıldı
12:39 19 Yanvar 2021
Şair-əsgər anası: “Gizlində oğlumun çəkmələrini öpürdüm” – Müsahibə
12:01 19 Yanvar 2021
Məşhur prodüser həbsxanda vəfat etdi
11:25 19 Yanvar 2021
Nizami yenidən tədqiq edilməlidir - İradə Musayeva yazır...
10:52 19 Yanvar 2021
Tanınmış aktyor vəfat etdi
10:20 19 Yanvar 2021