Bu gün rus şair Semyon Nadsonun anım günüdür.
Kulis.az onun şeirlərini Mahir N. Qarayevin tərcüməsində təqdim edir.
TƏZƏ MƏZAR BAŞINDA
Yenə təkəm –
yenə də həminki zülmət gecə,
cansıxıcı qaranlıq kəsdirib dörd yanımı.
Təzə məzarın üstdə dayanmışam eləcə,
fikirlər, düşüncələr üzür, üzür canımı:
Gözləməyin nə xeyri,
yaşamağın nə adı –
axı nəyin eşqinə çarpışım indən belə?
Bu dünyada sevməyə daha kimsə qalmadı,
dua etməkdən ötrü bir kəs qalmadı mənə!
* * *
Gəl apar məni burdan…
gözləyirəm, gəl daha –
uşaq kimi arxana düşüb gedəsiyəm mən!
Canımda hey qalmayıb yolu tək axtarmağa,
həm də cana doymuşam bu ömrün heçliyindən.
Yox-yox,
səndən umduğum sənin düz sözün deyil –
sözündəki od-atəş, alov qasırğasıdır.
Bu çağırış
xəstəhal, qaba, ötkəm bir təbin
daim coşub qabaran dəlisov dalğasıdır!
* * *
Məni düşməndən betər
üşəndirən, qorxudan
dəhşətli gecələrdən birisidir bu gecə –
Pəncərəni bağlayıb, kilidləyib arxadan
otağın bir küncünə çəkilmişəm gizlicə.
Əsl fəlakət kimi qorxuram ki, indicə
bağın qaranlığından xoş bir sərinlik axsın;
Yayılsın tanış qoxu qısıldığım bu küncə,
o anlaşılmaz həsrət yenə qəlbimi sıxsın.
* * *
İnan, inan sevginin inanılmaz gücünə!
Onun hər şeyə qadir zəfər xaçına inan.
Bu çirkaba bulaşmış, qana batmış dünyanı
Günahdan qurtaracaq şəfəq tacına inan.
İnan, inan sevginin inanılmaz gücünə!
* * *
Nəsə bir ayrı cürdür bugünkü yorğunluğum.
Şən günün parıltısı qamaşdırdı gözümü,
Kütlənin hay-küyndən bezdi, sıxıldı ruhum.
Və bir xilaskar kimi
Gözlədim lal gecəmi.
Öz həlim, öz yuxulu sükutuna bələnib
süzüldü, axdı gecə göylərdən pəncərəmə.
Və budur, hər tərəfdə hamı çoxdan uyuyub,
hamı şirin yuxuda, yatmayan bircə mənəm
köhnə həsrət yurd salan bu xəstə ürəyimlə…
* * *
Bunlar şərqidən çox eyhamdır bəlkə,
halım yox, heyim yox nəğmə qoşmağa;
Vaxtım nə gəzir ki, göyqurşağıtək
əlvan sətirləri düzüm yan-yana.
Can verən ananın gör nə kökdədir
cındaya bələnmiş bədbəxt tifili...
Keşkə bir yol tapıb dərdlə yüklənən
dolu ürəyimi boşalda bilim!
* * *
Deməyin ki, öldü o...
Yox, ölməyib o, sağdır!
Qurbangah dağılsa da – od hələ körüklənir!
Gül dərilən nə vaxtdır – kol cücərir hələ də!
Simləri qırılsa da – arfa yenə hönkürür!
