Mevlana türbəsində - Azər Abdulla yazır

Mevlana türbəsində - Azər Abdulla yazır
4 avqust 2016
# 11:11

Yeniyetmə çağlarımda Zəngəzurun adlı-sanlı “Buğukar” pirində, sonralar ayrı-ayrı zamanlarda Bakının “Göy Məscid” “Təzə pir”, “Əjdərbəy”, sonralarsa Ankaranın möhtəşəm “Qocatəpə”, İstanbulun “Aya Sofya” məscidlərində olanda da adi halım dəyişmiş, duyğulanıb həyəcanlanmışdım. Ancaq 2013-də dünyanın dörd yanından qara, qırmızı, sarı, bəyaz dərili yeniyetməsindən tutmuş çəliyinə söykənə-söykənə çətinliklə addımlayan qocalarına qarışıb Konyada Həzrət Mevlananın türbəsinə qədəm basaraq ilk dəfə içimdəki yeni Məni görəndə bambaşqa hala düşdüm. Başım, bədənimdəki tüklərin kirpi tikanı kimi qalxıb gərildiyini duydum. Həmin anlar buluddan da, işıqdan da yüngül o Mən, məniydimmi, beş, yeddi yüz il, bəlkə min il öncəki babamın ruhuydumu... altmış iki il öncə son kərə yaylaq yerinin ən uca ərazisində ulu babam axund Seyid Əhmədin adına (şəcərəmizdə bu ad neçə yol təkrarlanıb Allah bilir...) bulağın başında qurban kəsdiyimiz günnü-günəşli günü... bir də babamın gündüzlər məsciddə ibadət, zikr etməklə məşğul olduğundan gecələr Ay işığında yaylaq yerindən də yuxarıda olan Topdakı zəmilərinə qalxdığını, adına olan bulaqdan azca aralı günbatan səmtə yollanıb iki-üç yol “türşe, türşe” səsləyəndə qalın palıd ormanından bir cüt boyunduruqlu, xışa qoşulu yaraşıqlı maralın zühur etdiyini, aylı gecədə babamın arxasınca düşüb dünən gecə əkilib yarımçıq qalmış zəminin qırağına gəldiyini xatırladım... İndi adama əfsanə kimi görünən kəramətli babamla bağlı bu olayı kənd adamlarından eşitmişdim. Deyirdilər, o aylı gecədə sonsuz bir qarı babamı güdərək baş vermiş o sirli olayı səhərin gözü açılcaq kəndə yaydığından(!) marallar babamın çağırışına daha gəlməyib. Uşaqlıq çağımdan bu olayı eşidəndə sonsuz-züriyyətsiz o qarıya kin-küdurət bəsləyir, böyüdükcə nifrətim acım-acığım da çoxalıb böyüyürdü. Mevlananın türbəsində özüm də bilmədən qarını bağışladım. İçimdəki qocalıb-qarımış zindan kimi ağır acığım, nifrətim canımdan sıyrılıb yox oldu. Mən özümü bulud kimi, ışıqtəkin yüngül hiss etdim...

Mənbə: “Oğuz eli” qəzetinin Mövlanəyə həsr olunmuş “Yazıçı” adlı xüsusi buraxılışı

# 2118 dəfə oxunub

Oxşar xəbərlər

"Onun sayəsində Latın Amerikasında heç kim əvvəlki kimi yazmağa davam edə bilmir" - Söhbət hansı yazıçıdan gedir?

"Onun sayəsində Latın Amerikasında heç kim əvvəlki kimi yazmağa davam edə bilmir" - Söhbət hansı yazıçıdan gedir?

12:00 26 oktyabr 2026
"Söylə, ey Tanrı, dizlərin nerədə..." - Cənab Şəhabəddin barədə düşüncələr

"Söylə, ey Tanrı, dizlərin nerədə..." - Cənab Şəhabəddin barədə düşüncələr

10:00 25 oktyabr 2026
“Arxayın olun, mənə də növbə çatacaq...” - Hüseyn Cavid ailəsinə ünvanladığı son məktubda nə yazırdı?

“Arxayın olun, mənə də növbə çatacaq...” - Hüseyn Cavid ailəsinə ünvanladığı son məktubda nə yazırdı?

12:00 24 oktyabr 2026
İnsan öz içində nə vaxt ölür? – “Tənhalıq həsrəti” haqqında

İnsan öz içində nə vaxt ölür? – “Tənhalıq həsrəti” haqqında

10:00 24 oktyabr 2026
"Oğulluq borcumu yerinə yetirə bilmədim..." - Ərtoğrol Cavid hərbi xidmətdən əvvəl kimə məktub yazmışdı?

"Oğulluq borcumu yerinə yetirə bilmədim..." - Ərtoğrol Cavid hərbi xidmətdən əvvəl kimə məktub yazmışdı?

15:00 22 oktyabr 2026
Sorğu:  Vətən sevgisi, yoxsa “yanağından yağ damanların” alveri? – Ədəbi mühitdə Qarabağ MÜBAHİSƏSİ

Sorğu: Vətən sevgisi, yoxsa “yanağından yağ damanların” alveri? – Ədəbi mühitdə Qarabağ MÜBAHİSƏSİ

11:15 20 oktyabr 2026
#
#
Ana səhifə Reels Yazarlar Xəbərlər