Sevgilimə sarı gülü verəndə...
Beş yaşımda anlamışdım bunu, məni rəsm dərnəyinə aparanda. Gülmüşdülər mənə ağacları sarı, otları göy rəngdə rəngləyəndə. Uşaqdır, anlamır deyə fikir verməmişdilər. Həvəsim var idi rəsmə. Oxuyub yazmağı öyrənmişdim özüm.
Gülürdülər məktəbdə mənə, bir ayağıma qara, digərinə tünd göy corab geyinmişdim. Kloun demişdilər mənə. Ağlayaraq evə qaçmışdım.
Tapşırmışdılar ki, işıqforun qırmızı işığı yananda keç.. Mənim üçün sadəcə yuxarı, orta və aşağı işıq var idi.. Yuxarı yananda keçirdim.
Bir gecə yuxu görürdüm. Çox qorxunc idi. Metroda idim. Rəngli idi hər şey. İnsanların üzü deyəsən yaşıl idi, metronun tavanı göy.
On altı yaşımda məndən 1 yaş kiçik qızı sevirdim. Görüşə gedəndə qırmızı deyə bildiyim gülü aldım. Sevgilimə verəndə "sarı gül almısan, qısqanırsanmı məni?" demişdi. Çox utanmışdım.
Həyatımda bir tək şeyin rənginə əmin idim. Sevgilimlə öpüşəndə hiss etdim. Dodaqları qırmızı idi. Ehtirasın rəngi olduğunu eşitmişdim hardansa.
Hamı mənə hər şeyi ağ-qara gördüyümü demişdi. Yalan deyirdilər. Ağ, qara... Bir də boz... Və bozun tonları…
Ən ağrılı şey insanların məndən "bu hansı rəngdir?" deyə soruşmaqları idi. Sanki ayaqları olmayan birinə qaç görüm deyirdilər, ona inanmadıqları üçün.
Homoseksual kişilərə "mavi" deyirdilər. Nəyə görə?. Dəriləri mavi rəngdə idi mi? Ya da saçları?
Bəzən hamının mənə qarşı birləşib özlərindən hər şeyə rəng qatdıqlarını düşünürdüm.. Sonra əl çəkdim bu uşaq düşüncələrindən.. Qəbul elədim gerçəyi, həqiqəti..
Rəng koru idim mən.
Gülürdülər məktəbdə mənə, bir ayağıma qara, digərinə tünd göy corab geyinmişdim. Kloun demişdilər mənə. Ağlayaraq evə qaçmışdım.
Tapşırmışdılar ki, işıqforun qırmızı işığı yananda keç.. Mənim üçün sadəcə yuxarı, orta və aşağı işıq var idi.. Yuxarı yananda keçirdim.
Bir gecə yuxu görürdüm. Çox qorxunc idi. Metroda idim. Rəngli idi hər şey. İnsanların üzü deyəsən yaşıl idi, metronun tavanı göy.
On altı yaşımda məndən 1 yaş kiçik qızı sevirdim. Görüşə gedəndə qırmızı deyə bildiyim gülü aldım. Sevgilimə verəndə "sarı gül almısan, qısqanırsanmı məni?" demişdi. Çox utanmışdım.
Həyatımda bir tək şeyin rənginə əmin idim. Sevgilimlə öpüşəndə hiss etdim. Dodaqları qırmızı idi. Ehtirasın rəngi olduğunu eşitmişdim hardansa.
Hamı mənə hər şeyi ağ-qara gördüyümü demişdi. Yalan deyirdilər. Ağ, qara... Bir də boz... Və bozun tonları…
Ən ağrılı şey insanların məndən "bu hansı rəngdir?" deyə soruşmaqları idi. Sanki ayaqları olmayan birinə qaç görüm deyirdilər, ona inanmadıqları üçün.
Homoseksual kişilərə "mavi" deyirdilər. Nəyə görə?. Dəriləri mavi rəngdə idi mi? Ya da saçları?
Bəzən hamının mənə qarşı birləşib özlərindən hər şeyə rəng qatdıqlarını düşünürdüm.. Sonra əl çəkdim bu uşaq düşüncələrindən.. Qəbul elədim gerçəyi, həqiqəti..
Rəng koru idim mən.
Oxşar xəbərlər
“Elmi-ədəbi dəb” arxasınca yüyürən təsəvvüf “görməmişləri”... - Füzuli qəzəllərində hansı dözülməz təhriflər var?
15:00
12 mart 2026
Tənqidi realizmin ən yaxşı romanlarından biri - Nəşri niyə qadağan edilmişdi?
18:33
11 mart 2026
Ədəbiyyatın teatra çevrildiyi mənəvi ərazidə - Elnarə Akimova
17:00
10 mart 2026
Döyüb-söyən valideynlər, yoxsa onlarsız əziyyətlərə dözmək.. - Hansı daha pisdir?
16:30
10 mart 2026
"Bilirsən nəyin məni bəxtiyar etdiyini..." - Hədiyyə Şəfaqətin Şumer mətnləri ilə hansı əlaqəsi var?
12:00
10 mart 2026
Hüseynbala Mirələmov bədii nəsrini insan və zaman kontekstində dəyərləndirən monoqrafiya - Elman Quliyev
17:20
6 mart 2026