news-inner
clock16:45 calendar-gray 07 Avqust 2017 view-gray670 dəfə oxunub
view-gray670 dəfə oxunub

Qurumuş ağacın yamyaşıl səsi - Zahid Sarıtorpaqdan ESSE

Hədiyyə Şəfaqətin Kulis.az -da getmiş şeirləri haqda esse

...biz Ölümlə siam ekizləri kimi qoşa doğulmuşuq – o bizdən qopa bilməz, biz ondan... amma nə qədər birlikdə olsaq da onu hiss etmirik, duymuruq ...

...biz Sevgiylə siam ekizləri kimi qoşa doğulmamışıq, yox... amma həmişə hiss edirik, həmişə duyuruq onu – di gəl ki, toranlıq içində, əlçatmaz şəkildə, anlaşılmaz halda...

Güzgü... hə, bütün zamanlarda Güzgü gərəkdi Sözün üzünə tutmağa, çünki Güzgü – Gerçəkdi. Sözün nəfəsi tərlədirsə Gerçəyin üzünü, deməli Söz diridi, deməli Söz Gerçəkdən də o yanadı...

Söz Gerçəkdən də o yanadı, siam ekizi kimi bizimlə qoşa doğulmuş, daim bizimlə birgə olan Ölümdən də o tərəfədi...

İçində qıvrıldığımız bu Dünyanın üzünə Güzgü əvəzinə Hədiyyə Şəfaqətin Şeirlərini – Sözünü tutmaq istədim bu səhər. Görək, Sözdə – ruhun Gerçəyində Dünyanın nəfəsi iz buraxacaqmı?

Düzünü deyim, son vaxtlar poetik gəzişmələrinə heyran olduğum şairlər çox azdı. Amma var. Onlardan biri də Hədiyyə Şəfaqətdi.

...Sən bilirsənmi göyləri yerdən seyr etmək nə deməkdir,

Nə deməkdir quş uçuşundakı sehrli pırıltı,

Bilirsənmi,

Yuxularda...

Yuxularda...

Yuxularda...

Yol getmək nə deməkdir gözü yumulu adamlar üçün

Günəş doğarkən

Ayna yolda oynayan parıltı...

Bax, əsl şair öz məqamına yetişincə, o parıltını gözlərinin içinə yığıb hönkürə-hönkürə qaçmaqdansa, şüşə qırıntısı kimi daşıyır kiprikləri altında və oxucu onu hiss edir, təkcə ürəyilə deyil, həm də gözləriylə – günəş doğarkən...

...Mən o səsi quru ağacın nəfəsindən aldım...

Yam-yaşıldı o səs,

İçində ağappaq kəpənək vardı...

Quru ağacın nəfəsindən əsən səs yamyaşıl olmasaydı içiylə ağappaq kəpənək uçardımı? Ağac quruyub, amma o yaşıl səs solmayıb. İnnən belə də solmayacaq... Çünki artıq “qapalı baxışlar” içindədi...

...Ayaqlarım çölə dəymədi bu yaz,

Əllərim çölə toxunmadı,

Mən

Bu yaz göyərmədim çöldə

Pəncərəmin qarşısındakı quru ağaca zillənib qalmışam...

Quru ağacın budaqlarında can var – can titrəyir, can üşüyür. Amma ağacın ölüb-ölmədiyinə təkcə şair qərar verir. Heç kim onu ağacın öldüyünə inandıra bilməz. O ağacın yaşıllaşmaqdan başqa yolu yoxdu... Və yazdığı Sözün, pıçıldadığı Səsin Tanrısı olan Şairi o ağac eşidir...

Pəncərəmin qarşısındakı quru ağaca zillənib qalmışam

Öldük

Həqiqət budur...

Şair: “öldük, həqiqət budur!” hayqırsa da, içdən gələn bir ümidlə, inamla həmin ağaca: “oyan...” da pıçıldayır.

- Oyan

Mən səni sevirəm və ölməyini istəmirəm...

Bu bir sevda təbəddülatı, bir nisgil paradoksumu? Şeirin damarındakı qrupu fərqli olan qanmı?.. Hər nədirsə, ahəngi çərpələnglər uçurur sonsuzluğa, və şair hər şeydən bixəbər bir çocuq kimi sevincək-sevincək baxır onun arxasınca...

…kiminsə

Uçulmaqda olan yetim evi,

Baxımsız həyətinin ovulub tökülməyə başlayan kərpic hasarı...

Əllərim,

O evin qarşısındakı yarıqurumuş ağacın budaqları...

İndi şair “əllərini yarpaq kimi dərəcək o yarıqurumuş ağacın budaqlarından…” Bu, taledir, Azza, tale. Belədə fələyin üzünə sovrulan bir ovuc kül də ola bilərsən, aynalarda süzülən bir damla su da,

Qurumuş ağac da...

Vaxtı yetişdiyində, Azza...

Yaşam nədi axı? Gözümüzün gördüklərimi? İçimizdə daşınanlarmı? Ya vur-tut heç kimin fikir vermədiyi çiçəkdi ömür adlı bu çalpaşıqlı çəmənlikdə.

Bir dəstə çöl çiçəyi

Bir dəstə çöl çiçəyi

Bir dəstə çöl çiçəyi -

Yaşam.

Ümid

Arzu

Xəyal

Yuxu

Qoxu -

Sevgi

Amma nə olsun? Nə olsun ki belədi? Bunlar hamısı sevgi ola bilər. Bəs Sevgi hansı yöntəmin bünövrəsidi? – barışığa gedən yolunmu? ayrılığın kor olmuş gecələrininmi? işığı arxasıyca aparan inamınmı? Ölümünmü?

Heç biri

Heç biri

Heç biri üstünü örtməyə yaramır gerçəyin

Gerçək!.. Hə, gerçək... Gerçək – Güzgüdü. Sözün nəfəsi tərlətmirsə onun üzünü hansı yaşamdan söhbət gedə bilər? Tiyəsi qan ləkəli bıçaq... külqabı... təsbeh... üsütü mavi çiçəkli bant... quş ölüsü... yalqız lələyə daraşan qarışqalar... Bəlkə qurumuş ağacın yaddaşından çoxdan silinmiş hönkürtüdü bunlar – özü də qəbiristanlıq hasarının o üzündəki ağacın yaddaşından? Bilirsənmi, Azza? Bilirsənsə, pıçılda – ağac yaşıllaşsın, içimdə ağappaq bir kəpənək uçur...

06. 05. 2017

Oxşar xəbərlər

Xəbər lenti

Bu millətə zaval yoxdur – Zamin Hacı yazır...
09:01 23 Sentyabr 2021
"Aysel adını Azərbaycanda ilk dəfə mən qızıma qoymuşam" - Zahid Xəlillə müsahibə
21:01 22 Sentyabr 2021
Kitab və film eyni anda: “Rəngləri danışdıran adam”
18:59 22 Sentyabr 2021
Dünya şöhrətli rejissor komadan çıxdı
18:28 22 Sentyabr 2021
“Soyuq Günəş”in ssenaristi: “Yeni filmin çəkilişini başa çatdırdıq”
17:52 22 Sentyabr 2021
Fırlanmalısan - Hekayə-esse
17:22 22 Sentyabr 2021
İlk dərs günü məktəbdə necə biabır oldum?
16:36 22 Sentyabr 2021
Kiçik mətnə "böyük hesabla" uduzmaq - Kəramətin yeni romanını tənqid etdilər
16:01 22 Sentyabr 2021
Seymur Baycandan zəif olan gürcü yazarın dünya şöhrəti
15:10 22 Sentyabr 2021
Yeni poeziya almanaxı çap ediləcək - Əsər qəbulu başladı
14:25 22 Sentyabr 2021
Anamı ağlatdığım gün – Sərdar Amin yazır...
13:30 22 Sentyabr 2021
Məktəbə gəlməyə peşman olan əkiztayı, müəllimləri üçün darıxmayan uşaq, nəvəsindən bezmiş nənə – İlk dərs günündən reportaj
12:40 22 Sentyabr 2021
“Son günlər işdən qanıqara gəlirdi” - Qızı Fikrət Qocanın ölüm səbəbindən danışdı
11:49 22 Sentyabr 2021
Oğul, oğul, amandır! - Günün şeiri
11:14 22 Sentyabr 2021
Dərsin ortasında fıştırıq çalan şagird: Distant təhsildən reallığa
10:38 22 Sentyabr 2021
Məşhur aktyor vəfat etdi
10:18 22 Sentyabr 2021
Aktyor Elcan Rəsulov: “Afaq Bəşirqızı mənə dedi, çıx get burdan” – Müsahibə
09:00 22 Sentyabr 2021
Özündən 25 yaş kiçik qadınla evləndi, yoldaşının ikinci əri bütün şəkillərini yandırdı, məzarı hələ də bilinmir – Nəsibə Zeynalovanın atasının dramatik həyatı
21:00 21 Sentyabr 2021
Pekində beynəlxalq film festivalı başlayıb
18:55 21 Sentyabr 2021
Gənc yazarın ilk şeirlər kitabı nəşr edildi
18:15 21 Sentyabr 2021