news-inner
clock10:24 calendar-gray 13 Fevral 2017 view-gray197 dəfə oxunub
view-gray197 dəfə oxunub

Psixiatr sevgililər

Sevinc Əhmədova

Nərgizlə Rasim xəstəxananın ən hörmətli psixiatrlarından idi. Onların sevgi macərası xeyli vaxt idi ki, xəstəxanada dedi-qoduya səbəb olmuşdu. Bu xəbər hətta baş həkimin qulağına da çatmışdı. Rasimin heç vecinə də deyildi, Nərgiz hərdən iradını bildirsə də əslində o da hisləriylə bacarmırdı. Ərinnən ayrılalı 7-8 il olsa da, ilk dəfəydi ki, həkim yoldaşına inanıb, güvənib özünə yaxın buraxmışdı. Rasim həkim, pasient olmayan kimi fürsətdən istifadə edib, Nərgizə zəng edərdi:

- Doktor, zəhmət olmasa otağıma gəlin.

Nərgizin əlində nə işi olur olsun, tez üst başını səliqəyə salıb, sevimli ətiriylə ətirlənib, Rasim həkimin otağına qaçırdı. Qapının arxası bağlanır, gənc aşiqlər kimi bir-birlərinə sarılardılar... Uzun-uzadı öpüşər, bir-birindən qopmazdılar. Rasim ehtiraslanıb "həddini" aşmaq istəyəndə Nərgiz tez uzaqlaşar, özünü səliqəyə salıb, otaqdan çıxardı...

Rasim hər dəfə gileylənərdi:

- Axı biz uşaq deyilik, 52 yaş sənin, 48 yaş da mənimdir, evlənməməyə heç bir əngəl yoxdur, daha nə gözləyirsən, qalan ömrümüzü bir yerdə yaşayaq...

Rasimin həyat yoldaşı qan xərçəngindən vəfat etmişdi, onların 2 uşağına dayə baxırdı. Anası israr etsə də evlənmirdi.

Nərgiz xanım isə heç cür razı olmurdu, onun planları başqaydı. Almaniyada təcrübədə olduğu hospitaldan işləmək təklifi almışdı və bu artıq rəsmi məktub şəkilində də gəlmişdi. Nərgiz sənədlərini hazırlayırdı, gizlincə, hər şey hazır olan kimi, gözünün ağı-qarası 14 yaşlı qızını da götürüb gedəcəkdi buralardan. Bilirdi ki, Rasim bilsə əngəl olacaq, Nərgiz də müqavimət göstərə bilməyəcək.

Həmin gün xəstəxanada olanlar Nərgizin qərarını tezləşdirdi. Rasim:

- Alo, Nərgiz xanım zəhmət olmasa otağıma gəlin...

Nərgiz otağa girən kimi, Rasim min ilin həsrətlisi kimi Nərgizə sarıldı, öpüşlərə qərq elədi, saçlarını, üz-gözünü... xalatın düymələrini açdı, əlləri sinəsində gəzdi... Nərgiz süstləşmişdi, müqavimət göstərəcək halda deyildi, müvazinətsiz halda Rasimin boyun-boğazını öpür, hərdən də yavaşca, "yoox, yox" deyə bilirdi, özünü təslim etmişdi... Onlar artıq kuşetkanın üstündə çılpaq vəziyyətdə sevişirdilər... Nə xəstəxanada olduqları yada düşdü, nə pasientlər... Qapının açılması belə veclərinə deyildi, onlar öz aləmində, baş həkim də şaşqın halda gah, otağın küncünə atılmış ağ həkim xalatlarına, gah da ehtirasın məngənəsində boğulan həkimlərə baxırdı... Qapının bərk çırpılması onları sanki ayıltdı, baş həkimin arxasınca baxa-baxa, tez geyinməyə başladılar, susurdular, deyəcək söz yoxuydu, olan olmuşdu, qapının arxasını bağlamağı unutmuşdular...

Nərgiz sürətlə otağına keçdi, artıq burda qala bilməzdi, əşyalarını toplayıb otağa təkrar göz gəzdirdi, uzun illər işlədiyi iş otağıyla sakitcə baxışlarıyla vidalaşdı...

Səhəri gün Nərgizin işə gəlməməyini Rasim başa düşürdü, "bu gün özünə gəlsin, yəqin sabah gələr", gəlməsə zəng edərəm... Nərgiz hər söz-söhbət danışıldığını deyəndə, Rasim "qoy bizim sevgimizdən danışsınlar, heç olmasa xəstəxanada ürək açan bir mövzu olmalıdı ya yox" deyib onun könlünü almağa çalışırdı.

Rasim həkim bilirdi ki, səhər həkimlərin "5 dəqiqəlik" , əslində isə az qala yarım saat davam edən iclasında baş həkim Rüstəmov, dünən olanlara görə onu danlayacaq. Artıq xəstəxanada hər kəs bilirdi olanları, bütün işçilər yığışmışdı, Rüstəmov əsəbi görkəm alıb sözə başladı:

- Min dəfə demişəm ki, xəstəxana hamımızın ikinci evidir, buranın şərəfini qorumaq hər...

- Bəyəm biz evimizdə sevişmirik, - Əziz yerində mızıldandı... hamı başını aşağı salıb gülüşünü baş həkimnən gizləməyə çalışırdı...

Rüstəmov:

- Sən hamıdan kiçiksən, sənə söz düşmür. Siz Hippokrat andı içmisiniz, vicdanlı olmağa..

- Hippokrat bəyəm sevişməyə qadağa qoyurdu...? - Əziz yenə yerinnən mızıldandı...

Rüstəmov:

- İşdən çıxartmıram bu dəfə, töhmət veriləcək ikisinə də... – uzun-uzadı danışıqdan sonra gəldiyi qərarı açıqladı.

Əziz yenə özünü saxlaya bilmədi:

- Sevginin də töhməti olarmış..

Rasimin töhmət zad vecinə deyildi, fikri Nərgizin yanındaydı, "görəsən məni bağışlayacaqmı". Səhəri gün də gəlmiyəndə, Nərgizə zəng elədi, zəng çatmadı. Bir neçə gün sonra Rasimə zəng gəldi...

- Rasim, mən indi çox uzaqlardayam, məni bağışla, səni sevirəm... dud dud duud...

news-inner-user
Kulis+

628 məqalə

Oxşar xəbərlər

Xəbər lenti

Bəşəriyyət haqqında həbs qətimkan tədbiri seçildi... - Seyran Səxavət yazır
21:00 10 Aprel 2020
Öpdüm gözlərinin karantinindən... – Elvin Bakiroğludan yeni şeirlər
18:30 10 Aprel 2020
Karantindən filmlər çəkiləcək
17:43 10 Aprel 2020
Yaradıcılıq müsabiqəsinə start verildi
17:01 10 Aprel 2020
Əlli qəpiklik çörəyə görə qocanı yarım saat danışdıranlar
16:19 10 Aprel 2020
Akademik Mirzə Ələkbər Sabirə nəzirə yazdı - Mətn
15:44 10 Aprel 2020
Nişanlısını qoyub başqa qadınla evlənən, yüksək vəzifədən imtina edən, fəxri ada görə insult keçirən yazıçımız
15:03 10 Aprel 2020
Məşhur rejissor yeni filminin çəkilişinə başlayır
14:28 10 Aprel 2020
"Sınağa çəkilirik" - Xanım İsmayılqızı ilə ad günü söhbəti
13:46 10 Aprel 2020
"Doqquzuncu qapı" filminin ulduzu vəfat etdi
13:08 10 Aprel 2020
Tanınmış türk rejissor koronavirusdan öldü
12:33 10 Aprel 2020
Nəriman Həsənzadə: “Karantin qaydalarına dəqiqliklə əməl edirəm” – Müsahibə
12:05 10 Aprel 2020
Karantin günlərində ədəbiyyat
11:26 10 Aprel 2020
Oxumayanlar tutuquşu kimi eşitdiklərini təkrarlayır - Seymur Baycandan gənclərə məsləhət
10:53 10 Aprel 2020
Dilimizdə üslub yaratmaq olmur
10:11 10 Aprel 2020
Gəlinin qabağını kəsib qışqırmağa başladı - Bircənin romanı
09:00 10 Aprel 2020
Sevda Ələkbərzadədən pərəstişkarlarına karantin sovqatı
20:40 09 Aprel 2020
Azyaşlılar üçün nağıl müsabiqəsi elan edildi
19:05 09 Aprel 2020
Pandemiya çərçivəsində rəssamlara kömək üçün sorğu keçirilir
18:30 09 Aprel 2020
Dünyanın süfrəsinə duz dağılıb - Amil Amaldan yeni şeirlər
17:53 09 Aprel 2020