news-inner
clock09:00 calendar-gray 13 Aprel 2016 view-gray298 dəfə oxunub
view-gray298 dəfə oxunub

Evimizi tikən erməni ustanın “uzaqgörənliyi”

Anam bir ayağını avtobusun pilləkəninə qoymuşdu, maşın yerindən götürüldü. Qışqırdım. Anam yerə yıxılmışdı, ağlamağa başladım. O, yerdən qalxıb məni sakitləşdirməyə çalışdı. Üst-başı toz içindəydi, dizləri qanamışdı.

- Ağlama! Heç nə olmayıb, sağ-salamatam! Ermənidilər də..! Müsəlman bunu eləyər?!

Mən hələ də ağlayırdım. Yan-yörəmizdə adamlar vardı. Amma heç kəs bizə yaxın gəlmirdi, bəziləri kənardan baxıb başa düşmədiyim dildə nəsə deyirdilər. Əllərinin hərəkətindən, üz-gözlərindən əsəbi olduqlarını anlayırdım. Bu, məni bir az da qorxudurdu. Anamın qat-qat, şələ paltarının ətəyindən bərk-bərk yapışmışdım...

Başqa bir avtobus gəldi. Ürəyim bərk döyündü... Bu dəfə, yaxşı ki, qorxduğum şey olmadı...

Avtobusda anam kimi geyinən iki qadın vardı. Onlar ayaq üstdə dayanmışdılar. Biz onların yanına getdik. Qadınlardan biri mənə baxıb gülümsündü, başımı tumarladı. Anamla nəsə danışdılar. Birdən qadın qışqırdı.

- Aaayyy...

Onun sağ tərəfində pırpızbaş, kök bir qadın dayanmışdı. O, anam kimi geyinməmişdi.

- Ayağımı niyə ayaqlayırsan, ay arvad?!

Pırpızbaş qadın hirsləndi, əl-qolunu yellədə-yellədə bərkdən danışmağa başladı. Onun nə dediyini başa düşmürdüm. Sonra bizim dildə danışdı. Dedi ki, onları bezdirmişik. Biz siçan kimi hər yerə doluşmuşuq. O, bizi görəndə əsəbiləşir...

Mən yenə qorxurdum. Anamın ətəyindən möhkəmcə yapışmışdım.

Bazara, dükana gedəndə də qorxumdan ürəyim əsirdi. Tez-tez anamla satıcıların davası düşürdü. Hərdən də anam aldığı meyvəni, tərəvəzi yerinə töküb əliboş geri qayıdırdı. Yolboyu deyinirdi:

- Özlərinə qırx qəpiyə olan şeyi bizə ikiqat qiymətə satırlar. Bunlar nə təhər millətdilər?!

...Həmin yay anamla Cermuxdan qayıdanda yenə dayımın qonağı gəlmişdi. Onu görəndə həmişə gülməyim tuturdu. Qonağın yanaqları, qulaqları qırmızı rəngdəydi, dişlərisə ağappaq. Qulağının arxasına karandaş taxardı. Bu, onu lap gülməli göstərirdi. Slavik yaxşı ustaydı. Ev tikirdi, təmir eləyirdi. Hamı istəyirdi ki, evinin ustası Slavik olsun. Dayımla çoxdan dostluq eləyirdilər. Dayım onun qızının toyuna getmişdi, arvadının toxuduğu, üstündə qız şəkli olan xalçanı da hədiyyə aparmışdı. Slavik də bizim toyların hamısına gələrdi. Dayım ona çox inanırdı, evinin, süfrəsinin ən əziz yerində oturdardı. Elə biz də dayım kimi onu çox istəyirdik. Başına yığışardıq, o da rəndə ilə taxta yona-yona bizə maraqlı, məzəli nağıllar danışardı. Hərdən bizi imtahan da eləyərdi:

- Yer niyə yumrudu? Bəs biz yeriyəndə niyə diyirlənib yıxılmırıq? Kim deyər? Kim tapsa, onu özümə şagird götürəcəm...

Biz də ağlımıza gələni deyər, pıqqıldaşıb gülərdik. O da bizə qoşulardı. Gülə-gülə karandaşı qulağından götürüb taxtanı işarələyər, sonra yenidən qulağına sancardı.

Bizi yenə gülmək tutardı...

Mən həmişə onun qırmızı sifətinə baxanda Cermuxda gördüyüm ermənilər yadıma düşürdü. Slaviki onlarla müqayisə eləyirdim. Axırda çıxardığım nəticə belə olurdu: "Slavik yaxşı ermənidi! Ondan qorxmaq lazım deyil. Axı o, bizim dostumuzdu."

Slavik hərdən oğlunu da kəndimizə gətirərdi. O da atasıyla birlikdə işləyərdi. Onlar öz aralarında nəsə danışıb gülər, bir-birilərinə qaş-göz eləyərdilər. Ata-bala bizim evi də təmir elədilər, anam onlara süfrə açdı, çörək kəsdilər...

Bir gün atama Slavikin məzəli söhbətlərindən danışırdım, qaşlarını düyünlədi:

- O, yaxşı adam deyil!

Gözüm kəlləmə çıxdı:

- Niyə?!

- İndi balacasan, böyüyəndə bilərsən...

Əl çəkmədim.

- Yox, indi de!

- Qızım, iki gün bundan qabaq ona dedim ki, sağ ol, ay usta, əllərin var olsun! Sənin sayəndə ev-eşiyimiz abıra minir, gözəlləşir. Güldü, bic-bic üzümə baxıb dedi ki, nə eləyirik özümüzə eləyirik. Əvvəl başa düşmədim, sonra onun "vaxt olacaq, bu evlərdə siz yox, biz yaşayacağıq" sözünü eşidəndə dalağım sancdı.

Mən də atamın sözündən bir şey anlamadım. Key-key üzünə baxdım:

- Bu nə deməkdi?

Atam başımı tumarladı:

- Bu, o deməkdi ki, erməniyə yaxşılıq eləməyə dəyməz! Onlar bizi istəmirlər!

Atam üzünü yana çevirib dodağının altında Slavikin qarasına söydü:

- Köpəyoğlu!

Yenə yadıma Cermuxda gördüyüm ermənilər düşdü. Canımdan soyuq gizilti keçdi...

Bu hadisələr 1984-85-ci illərdə olub. İllər sonra ermənilər kəndimizi aldılar, adamlarımızı öldürdülər...

...Atamın dediklərini indi çox yaxşı anlayırdım...

O vaxtdan bir də dayımın qonağıyla rastlaşmadım. Amma əsgərlərimizdən biri danışırdı ki, Slaviki görüb. O, kəndimizi talayan ermənilərin öndə gedəniymiş. Sonra başqa bir xəbər də eşitdim, deyirdilər, Slavik əsir düşən adamlarımızın başını kəsib ağaclara taxırmış...

Oxşar xəbərlər

Xəbər lenti

Otağımda çarmıxa çəkilmiş qadın bədəni – Malik Atilaydan yeni şeirlər
09:00 03 Mart 2021
Əməkdar artistin kitabı çap olunub
18:50 02 Mart 2021
Ancelina Coli keçmiş nazirin tablosunu satdı
18:01 02 Mart 2021
Mirzə Cəlili Qoqolun “Kolyaska”sına soxmaq cəhdləri
17:20 02 Mart 2021
Xalq artistinə ağır itki üz verdi
17:13 02 Mart 2021
Aşıqlar dastan oxuyacaq
16:40 02 Mart 2021
Azərbaycan Türkiyə ilə müştərək filmlər çəkəcək - Rəsmi müqavilə imzalandı
15:58 02 Mart 2021
Ən gözəl tərbiyəsizlik: Bakıda divarlara yazılan "dastanlar" - Fotolar
15:16 02 Mart 2021
O film ilk sanballı ekran əsərimizdir – Anar yazır...
14:36 02 Mart 2021
Azərbaycanda yeni qurum yarandı - Nəşriyyatlar birləşdi
13:40 02 Mart 2021
Ekspertdən test sualları ilə bağlı sərt açıqlama: “Bilərəkdən gəncləri elmdən qaçırırlar”
13:01 02 Mart 2021
Məşhur bəstəkarın qızı: “Atamı zibillikdə dəfn eləmişdilər” – Müsahibə
12:15 02 Mart 2021
Anar Kərimov Türkiyənin xarici işlər naziri ilə görüşdü
11:47 02 Mart 2021
Anar Yazıçılar Birliyinin qurultayının vaxtını açıqladı
11:27 02 Mart 2021
Atası gözünün qabağında öldürülən yazıçılar
11:02 02 Mart 2021
Berlin Film Festivalı başladı
10:23 02 Mart 2021
4 yaşlı uşaq şeir müsabiqəsinin qalibi oldu
09:32 02 Mart 2021
Çəpərin üstündən öpdüyüm traktorçu – Fəridədən yeni hekayə
09:03 02 Mart 2021
Mərhum şairin miras vəsiyyəti məhkəməlik oldu
18:56 01 Mart 2021
Türkiyə ilə mədəni əməkdaşlıq sənədləri imzalandı
18:21 01 Mart 2021