news-inner
clock11:23 calendar-gray 30 İyun 2014 view-gray1349 dəfə oxunub
view-gray1349 dəfə oxunub

O sərin Şişədə, Əlfi!

Uşaqlıq xatirələrimin əksəriyyəti birbaşa, yaxud dolayısıyla, Yazıçılar İttifaqıyla bağlıdır. Zaman vardı ki, İttifaqın iki dənə yaradıcılıq evi vardı – biri Şüvəlanda, ikincisi Şuşada...

Hər il oralarda dincəlirdik – bir ayını Şuşada, ikincisini Şüvəlanda. İstirahət vərəqəsi İttifaqın üzvləri üçün pulsuz, ailələri üçün 75 faiz güşəştli idi... Atalarımız gündəlik məişət, həyat qayğılarından azad olub, əllərinə qələm götürür, ədəbiyyatımızın tarixinə öz adlarını xırda-xırda yazırdılar... Biz də dincəlirdik – uşaq üçün ata-anası, bacı-qardaşlarıyla bir yerdə dincəlməkdən yaxşı nə ola bilər ki?..

Yazıçılar Evi deyirdilər oralara. Və ev gözündə gördüyümüz, bizim üçün müqəddəs sayılan o yerlərin gözəl aurası vardı – həmin bu aura sözünü o zamanlar heç bilməsək də...

O dövrün kitablarına - romanlarına, povestlərinə, poemalarına baxsanız, əksəriyyətinin sonunda mütləq bir qeyd görəcəksiniz: Şuşa... Şüvəlan... Maleyevka... Peredelkino... Yaradıcılıq evləri həqiqətən yaradırdı. Qələm əhlini bir yerə toplayıb, aralarında bir səmimiyyət, bir ünsiyyət, bir sağlam rəqabət yaradırdı.

Bilirsiniz hansı rəqabətdən danışıram? Səhər tezdən, aşpazımız Səkinə xala yekə mis qazanını çömçəylə döyə-döyə, bizi yeməyə çağırmamışdan, həyətdəki köşkün sərinliyində gecə yazdığını dostlarınla daha tez-tez bölüşmək naminə girişdiyin rəqabətdən...

Onda hələ yaşadığımız hər günün tarix olduğunun fərqinə varmırdıq. Varsaydıq, hər anını yaddaşlarımıza elə köçürərdik ki, zamanın zavalına uğramasın və cavanlarımızla bölüşə bilək...

Bu evlər həm də ziyalılıq məktəbi idi. Başqa necə ola bilərdi ki? 6-7 yaşlı uşaq Əli Vəliyev, Mehdi Hüseyn, İlyas Əfəndiyev, Süleyman Rüstəm, Mirzə İbrahimov, Bayram Bayramov, Məmməd Rahim, Osman Sarıvəlli, Süleyman Rəhimov və bu pleyadadan olan başqa nəhəng şəxsiyyətləri bir arada, məişət şəraitində, cəmiyyət içində, ailədə görərək, bir-biriylə davranışını daha harda izləmək mümkün idi ki?

Görmək işin yarısıydı, həm də götürmək lazım idi axı... Və götürürdük də. Beləcə, formalaşdıq, beləcə, adam olmağa çalışdıq... Adam ola bildiksə, “Yazıçılar Evi” adlanan böyük həyat universitetini bitirərək, olduq...

Sizə indi təqdim edəcəyim kiçik xatirə də, əslində bir bəhanədi ki, o mühitə, o insanlara, o münasibətə olan sevgimi rəsmən izhar edim. Amma keçək bəhanənin özünə...

1965-ci il... Atam “Ədəbiyyat və İncəsənət” qəzetinin məsul katibi idi. Bu işi bilənlər – bilir, bilməyənlər üçün izah edim ki, qəzet əllə yığılan vaxtlarda, işin yiyəsi məsul katib idi. Özümü dərk edəndən anlamışdım ki, həftənin bir günü ata mənim deyil, mətbəənindi... Amma, adamın Allahı var, yayda məzuniyyətini mütləq verirdilər. O da işi yoldaşlarından kiməsə, ən çox da Ayaz Vəfalıya tapşırıb, dincəlməyə gedirdi... Mətbəənin qurğuşun, qurum qoxuyan fəzasından qurtulub, bir aylıq dağlar qoynuna, Şuşaya çıxmaq az iş deyildi vallah!..

İstirahətimizin şıdırğı vaxtıydı. Günlərin birində, səhər-səhər poçtalyon gəlib, hay saldı ki, Əlfi Qasımova məktub var. Başda atam olmaqla, hamımız təəccüb qaldıq – axı kim idi İstirahət Evinə məktub yazan?.. Konverti açdı, məktubu əvvəlcə ürəyində oxudu, ucadan “Ay cüvəllağılar!” – deyib, gülümsündü və anama müraciətlə, “Qaraqız, sən də eşit, gör nə yazıblar mənə!” söylədi və bu şeri avazla oxudu:

SƏN-BİZ

Sən keyfə baxırsan o sərin Şişədə, Əlfi,

Biz qovruluruq istidə, əndişədə, Əlfi!

Ehsan eləmiş suyun sənə İsa bulağı,

Biz tapmayırıq içməyə bir şişə də, Əlfi!

Sən məsti-xumarsan yüz ağac kölgəliyində,

Biz zəhr uduruq mətbəə tək guşədə, Əlfi!

Burda havanın istiliyi qırxı keçibdir,

Ərz eylə, görək neçə olar meşədə, Əlfi?

Əmlik quzulardır, bilirik şamu-nəharın,

Gillət ki, cəfa düşməsin heç dişə də, Əlfi!

Vur, vur arağı, sən sarıdan arxayınıq biz,

Ad-san qazanıbsan bu çətin peşədə, Əlfi!

Sən ki, nə yeyirsən, bizi yad ilə yeyirsən,

Allah da gərək özü sənə nuş edə, Əlfi!

Qabil İmamverdiyev, Ayaz Vəfalı

16 iyul, 1965 Saat 11.55, mətbəə.

P.S. Bu şeri atam dünyadan köçəndən sonra tapmışam və deyirəm ki, yaxşı qalıb. Barı o günlərin dadını, nəşəsini bir anlıq da olsa, damağımda duydum...

İlqar Əlfioğlu

Oxşar xəbərlər

Xəbər lenti

Azərbaycan beynəlxalq musiqi festivalında təmsil olunacaq
18:41 22 Oktyabr 2020
Məşhur muzeylərin eksponatlarını dağıtdılar
18:04 22 Oktyabr 2020
Kuklada uşaqlar üçün tamaşa
17:23 22 Oktyabr 2020
Arvadına kölə kimi baxan varlı ər – Hekayə
16:44 22 Oktyabr 2020
Britaniyalı rəssamın əsəri 9.8 milyon dollara satıldı
16:01 22 Oktyabr 2020
Ərtoğrul məktubunda Üzeyir bəydən nə xahiş etmişdi? - Hüseyn Cavidin 24 yaşında ölən yeganə oğlu
15:22 22 Oktyabr 2020
İti qovmasan, özünü qurd zənn ediər – Təzə atalar sözləri
14:38 22 Oktyabr 2020
Zəngilanlı müğənni: "Torpağını üzümə sürtəcəm"
13:56 22 Oktyabr 2020
Hamımız vətənə oxşayırıq - Xanım İsmayılqızından qələbə şeirləri
13:18 22 Oktyabr 2020
Kəndi azad edilən şairə: “Xəbəri eşidəndə nitqim tutuldu” – Müsahibə
12:30 22 Oktyabr 2020
Qremmi mükafatının təqdimat tarixi bəlli oldu
11:56 22 Oktyabr 2020
Əlif Şəfəqi utandıran foto
11:16 22 Oktyabr 2020
Füzulidə yallı gedən ruhlar - Günel Mehri yazır...
10:36 22 Oktyabr 2020
Azərbaycanlı rejissora ağır itki
10:07 22 Oktyabr 2020
Qarabağa səyahət edən gürcü yazar erməniləri necə ifşa etdi?
09:00 22 Oktyabr 2020
Azərbaycanda yeni müsabiqə elan olundu - Şərtlər
18:36 21 Oktyabr 2020
Atamın Zəngilandakı məzarını tapa biləcəyəmmi? - Gülşən yazır...
18:15 21 Oktyabr 2020
Tamaşaçılar şarın içinə girdi - Qeyri-adi konsert
17:57 21 Oktyabr 2020
O gün uzaqda deyil - Gənc yazarın əsgərə məktubu
17:12 21 Oktyabr 2020
Torpağın dadı - Aydın Talıbzadə yazır...
16:30 21 Oktyabr 2020