news-inner
clock11:23 calendar-gray 30 İyun 2014 view-gray1291 dəfə oxunub
view-gray1291 dəfə oxunub

O sərin Şişədə, Əlfi!

Uşaqlıq xatirələrimin əksəriyyəti birbaşa, yaxud dolayısıyla, Yazıçılar İttifaqıyla bağlıdır. Zaman vardı ki, İttifaqın iki dənə yaradıcılıq evi vardı – biri Şüvəlanda, ikincisi Şuşada...

Hər il oralarda dincəlirdik – bir ayını Şuşada, ikincisini Şüvəlanda. İstirahət vərəqəsi İttifaqın üzvləri üçün pulsuz, ailələri üçün 75 faiz güşəştli idi... Atalarımız gündəlik məişət, həyat qayğılarından azad olub, əllərinə qələm götürür, ədəbiyyatımızın tarixinə öz adlarını xırda-xırda yazırdılar... Biz də dincəlirdik – uşaq üçün ata-anası, bacı-qardaşlarıyla bir yerdə dincəlməkdən yaxşı nə ola bilər ki?..

Yazıçılar Evi deyirdilər oralara. Və ev gözündə gördüyümüz, bizim üçün müqəddəs sayılan o yerlərin gözəl aurası vardı – həmin bu aura sözünü o zamanlar heç bilməsək də...

O dövrün kitablarına - romanlarına, povestlərinə, poemalarına baxsanız, əksəriyyətinin sonunda mütləq bir qeyd görəcəksiniz: Şuşa... Şüvəlan... Maleyevka... Peredelkino... Yaradıcılıq evləri həqiqətən yaradırdı. Qələm əhlini bir yerə toplayıb, aralarında bir səmimiyyət, bir ünsiyyət, bir sağlam rəqabət yaradırdı.

Bilirsiniz hansı rəqabətdən danışıram? Səhər tezdən, aşpazımız Səkinə xala yekə mis qazanını çömçəylə döyə-döyə, bizi yeməyə çağırmamışdan, həyətdəki köşkün sərinliyində gecə yazdığını dostlarınla daha tez-tez bölüşmək naminə girişdiyin rəqabətdən...

Onda hələ yaşadığımız hər günün tarix olduğunun fərqinə varmırdıq. Varsaydıq, hər anını yaddaşlarımıza elə köçürərdik ki, zamanın zavalına uğramasın və cavanlarımızla bölüşə bilək...

Bu evlər həm də ziyalılıq məktəbi idi. Başqa necə ola bilərdi ki? 6-7 yaşlı uşaq Əli Vəliyev, Mehdi Hüseyn, İlyas Əfəndiyev, Süleyman Rüstəm, Mirzə İbrahimov, Bayram Bayramov, Məmməd Rahim, Osman Sarıvəlli, Süleyman Rəhimov və bu pleyadadan olan başqa nəhəng şəxsiyyətləri bir arada, məişət şəraitində, cəmiyyət içində, ailədə görərək, bir-biriylə davranışını daha harda izləmək mümkün idi ki?

Görmək işin yarısıydı, həm də götürmək lazım idi axı... Və götürürdük də. Beləcə, formalaşdıq, beləcə, adam olmağa çalışdıq... Adam ola bildiksə, “Yazıçılar Evi” adlanan böyük həyat universitetini bitirərək, olduq...

Sizə indi təqdim edəcəyim kiçik xatirə də, əslində bir bəhanədi ki, o mühitə, o insanlara, o münasibətə olan sevgimi rəsmən izhar edim. Amma keçək bəhanənin özünə...

1965-ci il... Atam “Ədəbiyyat və İncəsənət” qəzetinin məsul katibi idi. Bu işi bilənlər – bilir, bilməyənlər üçün izah edim ki, qəzet əllə yığılan vaxtlarda, işin yiyəsi məsul katib idi. Özümü dərk edəndən anlamışdım ki, həftənin bir günü ata mənim deyil, mətbəənindi... Amma, adamın Allahı var, yayda məzuniyyətini mütləq verirdilər. O da işi yoldaşlarından kiməsə, ən çox da Ayaz Vəfalıya tapşırıb, dincəlməyə gedirdi... Mətbəənin qurğuşun, qurum qoxuyan fəzasından qurtulub, bir aylıq dağlar qoynuna, Şuşaya çıxmaq az iş deyildi vallah!..

İstirahətimizin şıdırğı vaxtıydı. Günlərin birində, səhər-səhər poçtalyon gəlib, hay saldı ki, Əlfi Qasımova məktub var. Başda atam olmaqla, hamımız təəccüb qaldıq – axı kim idi İstirahət Evinə məktub yazan?.. Konverti açdı, məktubu əvvəlcə ürəyində oxudu, ucadan “Ay cüvəllağılar!” – deyib, gülümsündü və anama müraciətlə, “Qaraqız, sən də eşit, gör nə yazıblar mənə!” söylədi və bu şeri avazla oxudu:

SƏN-BİZ

Sən keyfə baxırsan o sərin Şişədə, Əlfi,

Biz qovruluruq istidə, əndişədə, Əlfi!

Ehsan eləmiş suyun sənə İsa bulağı,

Biz tapmayırıq içməyə bir şişə də, Əlfi!

Sən məsti-xumarsan yüz ağac kölgəliyində,

Biz zəhr uduruq mətbəə tək guşədə, Əlfi!

Burda havanın istiliyi qırxı keçibdir,

Ərz eylə, görək neçə olar meşədə, Əlfi?

Əmlik quzulardır, bilirik şamu-nəharın,

Gillət ki, cəfa düşməsin heç dişə də, Əlfi!

Vur, vur arağı, sən sarıdan arxayınıq biz,

Ad-san qazanıbsan bu çətin peşədə, Əlfi!

Sən ki, nə yeyirsən, bizi yad ilə yeyirsən,

Allah da gərək özü sənə nuş edə, Əlfi!

Qabil İmamverdiyev, Ayaz Vəfalı

16 iyul, 1965 Saat 11.55, mətbəə.

P.S. Bu şeri atam dünyadan köçəndən sonra tapmışam və deyirəm ki, yaxşı qalıb. Barı o günlərin dadını, nəşəsini bir anlıq da olsa, damağımda duydum...

İlqar Əlfioğlu

Oxşar xəbərlər

Xəbər lenti

190 manatlıq qarpızı təpikləyən yutuber
19:41 11 İyul 2020
Əruz vəznində yazılmış ən gözəl təbiət şeiri - Mətn
17:01 11 İyul 2020
Kəramət Böyükçöl: "Məşhurluğumun arxasında dura bilmirəm" - Video
16:29 11 İyul 2020
Özgə adam - Xəyyam Rəfilinin hekayəsi
15:42 11 İyul 2020
Polşa fondu Bakıda müsabiqə elan etdi
14:51 11 İyul 2020
İcazə verək, insanlar Allahlarıyla dalaşsın
14:07 11 İyul 2020
Qarajda yaşayan Əməkdar artistin ürək parçalayan son sözü - Maraqlı Faktlar
13:15 11 İyul 2020
Məktublarda gizlədilmiş sevgilər - Malik Atilayın yeni şeirləri
12:08 11 İyul 2020
Sadəcə, Şahin
11:18 11 İyul 2020
Orxan Pamuk Qərbə yarınır - Şəhriyar yazır...
10:21 11 İyul 2020
Tofiq azərbaycanlı qızı ləkələyir, rus qızıyla evlənir – Məşhur filmin pərdəarxası
08:59 11 İyul 2020
"Sabir Rüstəmxanlı ilə Sirus Təbrizlini atam bu otaqda barışdırdı" - Sabir Əhmədlinin evindən reportaj
21:01 10 İyul 2020
Türkiyəli aktyor ölümlə təhdid olunur
18:17 10 İyul 2020
Əti, sümüyü var, qanı yoxdur – Həmkarları İlham Əzizi tənqid edir...
17:29 10 İyul 2020
Berqmanın filmi əsasında serial çəkilir
16:39 10 İyul 2020
Azərbaycanlı müğənni koronavirusdan sağaldı
15:50 10 İyul 2020
Əliağa Vahidi ölümdən qurtaran dostu - Maraqlı faktlar
15:07 10 İyul 2020
Dördbucaqlı qətl hadisəsi – Əli Şirin Şükürlü yazır
14:20 10 İyul 2020
“Çəkməli pişik” onlayn göstəriləcək
13:39 10 İyul 2020
"Heç yerə çıxarda bilmirik" - Vaqif Bayatlıdan xəbər var
12:52 10 İyul 2020