writer1

Səhər Əhməd

Məqalə sayı

181
clock11:24 calendar-gray 01 İyul 2013 view-gray1541 dəfə oxunub
view-gray1541 dəfə oxunub

Nevroz, mədəniyyət və “Gangnam style”

Nə vaxtsa oxumuşdum ki, vaxt gələcək insanlar səsdən taun kimi qorxacaqlar. Bəlkə də oxumamışdım, eşitmişdim. Mənbə haqda yaddaşımda elə də dəqiq məlumat yoxdu.

Bircə onu xatırlayıram ki, bu fikirlə tanış olanda insanların səsdən taun kimi qorxmasına hələ çox vardı. Hər halda mənə elə gəlmişdi. Onda hələ adamlar telefonu cüt - cüt gəzdirmirdilər, əksinə cib telefonu olanlar tək-tək idi. Bakı küçələrində maşın indiki qədər çox deyildi. Onda mənə elə gəlirdi ki, adamların səsdən taun kimi qorxacaqları gün çox uzaqdadı, yəqin ki, mənim bu dünyada olmayacağım vaxtlarda.

İnsanların gələcək haqqında təxəyyülləri maraqlıdı. Məsələn, onlar uçmaq arzularını nağıllarda uçan xalça şəklində ifadə ediblər, əsrlər sonra isə uçaq kəşf olunub.

Mən uşaq olanda kəndimizdə bir dəli vardı, kimsə onu hirsləndirəndə əlini qulağına aparıb “alo” deyər, guya sahə müvəkkilinə şikayət edərdi. Onda hələ bizim mobil telefonu tanımağımıza çox vardı.

“Vaxt gələcək, insanların səsdən taun kimi qorxacaqlar” fikri də bu tipli öncəgörmələrdəndi.

Bu çərxi-fələk elə sürətlə dövran elədi ki, sizi deyə bilmərəm, mən artıq səsdən taun kimi olmasa da, qrip kimi qorxmağa başlamışam. Maşın siqnalından, telefon zəngindən, mesaj cükkültüsündən, “budilnik” zingiltisindən, sual intonasiyasından, sürücü kaprizindən, dilənçi yalvarışından, satıcı yaltaqlığından və daha nələrdən. Bütün bu səslər beynimi gün boyu o qədər döyəcləyir ki, hərdən elə bilirəm, ömrüm deyingən birinin şikayətlərini dinləməklə keçir.

Mənbəyini unutduğum başqa bir fikirdə isə deyilir ki, mədəni mühit əsəbi olmağa məhkumdu. Bu da maraqlıdı, əsəb və mədəniyyət. Yəni, bizim həm paytaxtda yaşamaq, həm də dağ başı, çay qırağı, qulaq dincliyi istəyimiz mənasızdı. Biz həmişə daha çox absurdu, mümkün olmayanı istəyirik. Paytaxtın ortasında oturub, insan ayağı dəyməyən bir ada arzulamaq kimi.

Bu yazını yazarkən oğlum oyuncaq telefonunda “qam- qam stayl”ı mələdib dəli kimi oynamaqla məşğuldu. Hərdən rəqsinə ara verib məndən soruşur:

- Yaxşıdı?

Hirsimi güclə boğub gülümsəyirəm. Amma səsimdə dörd yaşlı uşağa aid olmayan bir ironiya titrəyir:

- Yaxşıdı, bəs nə, hətta əladı.

REKLAM

Yazarın digər yazıları

Xəbər lenti

Əməliyyatdan çıxan aktyor danışdı: “Özümü yaxşı hiss edirəm”
12:10 23 Fevral 2020
İvanın uşaqlığı - Yeni hekayə
17:02 22 Fevral 2020
Ölümündən 1 il ötdü - Kamranın şeirləri
16:11 22 Fevral 2020
Əməkdar artist ölümlə üz-üzə - Təcili pul lazımdır
15:01 22 Fevral 2020
Bakıda “Şanson gecəsi”
13:58 22 Fevral 2020
Meyxananı bayağılıqdan xilas edən 5 parça - Video
13:04 22 Fevral 2020
Azərbaycanlı rəssamın əsərləri Moskvada təqdim edildi
12:03 22 Fevral 2020
Ukrayna və Azərbaycan ulduzları eyni səhnədə
11:04 22 Fevral 2020
Reanimasiyaya yerləşdirilən əməkdar artistdən xəbər var
10:08 22 Fevral 2020
Əsərlərini qanıyla paltarlarına yazan, dili kəsilən məşhur yazıçı
09:00 22 Fevral 2020
Göydən yenən şeirlər – Şərif Ağayar yazır...
21:01 21 Fevral 2020
Bakıda yeni Ədəbiyyatşünaslıq Mərkəzi açılıb
19:30 21 Fevral 2020
Manaf Ağayev polisə çağırıldı
18:53 21 Fevral 2020
“Beş manatlıq gəlin”in premyerası olacaq
18:21 21 Fevral 2020
Kimdir güclü qadın? – Sevinc Elsevər yazır...
17:41 21 Fevral 2020
“Müfəttiş” nümayiş olunacaq
17:00 21 Fevral 2020
Tramp "Oskar" alan filmi tənqid etdi
16:21 21 Fevral 2020
Los-Ancelesdə Nəsiminin yaradıcılığına həsr olunmuş tədbir keçirilib
15:39 21 Fevral 2020
Ölümünə səbəb olduğu qızın qardaşına ərə getdi – Xalq artistindən maraqlı faktlar
14:58 21 Fevral 2020
Yaşar Bünyaddan yeni hekayələr kitabı
14:17 21 Fevral 2020