news-inner
clock16:52 calendar-gray 20 İyun 2017 view-gray382 dəfə oxunub
view-gray382 dəfə oxunub

Qızlardan qorxan evli küçə skripkaçısı

Paqaninin ruhuna ithaf olunur…

Yəqin ki, “Tarqovı”da o skripka çalan oğlanı görmüsünüz. Keçidlərdə olur çox vaxt. Qəmli nəğməsi gəzişir küçələrdə. Yaraşıqlı, gülərüz oğlandır. Skripkanı əlinə alanda o gülər üzünə kədər qonur, qəmli bir parça qopur sevimli alətindən.

Onun yanında bir gürcü kişi də var. Tiflisdəndir. Qocaman kişidir, skripka ona ayrı cür yaraşır.

Gənc oğlanın adı Turaldır. İstəyirdim, ondan bir reportaj hazırlayım, alınmadı. Şəkil çəkməyə icazə vermədi. Qorxur ki, onu incidərlər. Deyir, beş-üç qəpik üçün bu işə girişmişəm.

Bu yerdə qocaman gürcü skripkaçı qabına tökülən pullara baxıb köks ötürdü:

- Məni də çəkməyin, xahiş edirəm.

İndi Turalın vaxtı idi, gürcü qoca gedəcəkdi, Tural isə skripkanı dilləndirəcəkdi.

- Qıraqdan baxanda səni Aleksandr Rıbaka oxşatdım. Avroviziyada yer tutan oğlana.

- Bir vaxtlar oxşadırdılar. Ancaq indi özüm belə özümü ona oxşada bilmirəm.

- Paqaninini tanıyırsan?

- Əlbəttə. Dinləmişəm onu...

Biz onunla qoca skripkaçının qəmli notları altında danışırıq. Sözlərimizin arasına skripkanın həzin səsi qarışır...

- Birinci sinfə gedəndən skripka çalıram. Salyanda incəsənət məktəbini bitirmişəm...

Yadıma Tarkovskinin “Skripka və asfaltçəkən” filmi düşdü. O filmdə balaca bir uşaq skripka dərslərinə gedir, atası müharibədədir. Anası ilə qalan uşağa qonşuluqdakı uşaqlar sataşır, söz atır, incidirlər. İntellektual uşaqdır da... Dəli-dolu uşaqların xoşuna gəlmir bu. Bir gün isə asfaltçəkənlə tanış olur bu uşaq. Həmin kişini atasına oxşadır. Nə isə, qəmli bir filmdir. Elə skripkanın səsi kimi qəmli...

- Sənə sataşan, söz atan olmur ki?

- Yox, daha çox dəstək duranlar olur. Elələri də olur. Ancaq mənə elə gəlir ki, elə də pis iş görmürəm.

Sükut...

- Bir dostum var idi. Ən sevdiyi musiqi Farid Farjadın skripkada ifa etdiyi “Golha” musiqisidir. İfa edə bilirsən onu?

- Ölüb dostun?

- Hə... Mənə onun musiqisi qaldı. Sonra başa düşdüm ki, bu qəmli musiqi onun həyatının fon musiqisi imiş...

- Allah rəhmət eləsin...

Ona həmin musiqini dinlədirəm, qulaq asır, başını bulayır.

- Yox, bilmirəm bunu. Amma çox gözəl ifa edir. Mən təzə-təzə başlayanda iki-üç ifa bilirdim. Sonra getdikcə başqalarını da öyrəndim.

- Qızlarla aran necədir?

- Bəzən qızlar məni narahat edirlər. Həm də mən evliyəm...

- Doğurdan?

- Hə... Evliyəm...

- Neçə yaşındasan?

- 20...

- Çox tez həbsə atmısan özünü. – gülümsünürəm.

Təbəssümlə sözünün arxasını gətirir:

- Ona görə də istəmirəm adımın yanında belə şeylər hallansın. Skripka çalandı o, qızları çoxdu filan...

- Amma ən çox qızlar nəsə “zakaz” eləyərlər...

- Yox... Əksinə oğlanlar... Deyirlər ki, “Don Karloene”ni ifa elə...

Hər gün skripka səsi və atılan qəpiklərin cingiltisi. Beş manat, 8 manat elədi, bəsdi, gecənin tünd vaxtıdırsa, evə getmək lazımdır. Səni orda sevgin gözləyir, xoşbəxtliyin gözləyir.

- Mənim üçün atılan pullar önəmli deyil. Mənə sənətim vacibdir. Bilirsiniz, mən skripkanı unutmamaq üçün küçələrdə ifa etməyə başladım. Bir ara skripkadan ayrı düşmüşdüm. Təzə-təzə başlayanda ifa etdiklərim az idi. “Sarı gəlin”, “Həyat davam edir” və s... Küçələrdə skripka çalmaqla sadəcə yol pulumu, yemək pulumu qazanmıram. Həm də sənətimi yaşadıram. Düzdü, pul da qazanmaq lazımdı, çünki universitetdə oxuyuram, tələbə yemək də yeməlidir. – gülür Tural, alnına düşən saçını başının hərəkəti ilə geri eləyir.

İnsanı uzaqlara aparan, onun yatan duyğularını silkələyib oyadan skripka səsi... Bu səsi canlandıran oğlanı siz də görmüsünüz, onun ifa etdiyi qəmli musiqilərin fonunda “Tarqovı”da gəzə-gəzə keçib getmiş, deyib-gülmüsünüz. Bəlkə əlinizi cibinizə atıb qəpik atanlarınız da olub. Və o qəpiklərin cingiltisi skripkanın səsinə qarışıb xoşbəxtliyin himnini yaradıb. Onda o qoca gürcü skripkaçının da, Turalın da ürəyi sevgi ilə dolub, daha şövqlə çalmağa başlayıblar.

- Qoca səndən yaxşı olar... – gülürəm.

- Hə, o peşəkardır. Özü də çox gözəl insandır.

Tural skripka ilə və bu qoca skripkaçı ilə dost olub. Bir də hərdən gitaristlər gəlir, bir yerdə çalıb şənlənirlər. Qəpiklər onda dolub-daşır, adamlar toplaşır bir yerə. Keçmiş günlər gələ bilməsə də, gözəl insanlar bir araya yığışa bilir.

Onunla sağollaşıram. Skripkasının qəmli səsi arxamca düşür...

news-inner-user
Ayxan Ayvaz

465 məqalə

Oxşar xəbərlər

Xəbər lenti

41 ölkə “Eurovision-2021”də iştirakını təsdiqləyib
18:53 26 Oktyabr 2020
Səyyad Aranın romanı Türkiyədə çap olundu
18:15 26 Oktyabr 2020
Özündən 30 yaş kiçik tələbəsinə aşiq oldu, 4 dəfə evləndi, övladını vəhşicəsinə qətlə yetirdilər – Məşhur diktordan maraqlı faktlar
17:35 26 Oktyabr 2020
Xalq yazıçısının dünya yazıçılarına müraciəti əcnəbi mediada - Fotolar
16:56 26 Oktyabr 2020
Tanınmış rejissorun kitabı ilk dəfə Azərbaycan dilində
16:11 26 Oktyabr 2020
Gilasdan da yeyin, cənab Makron – Sərdar Amin yazır...
15:30 26 Oktyabr 2020
Maestro Ceyhun: “Köçüb Qubadlıda yaşayacam”
14:37 26 Oktyabr 2020
“Qızım orduya yazılıb” - Qubadlı yazarları qələbə sevincini bölüşür
13:50 26 Oktyabr 2020
Kuklada uşaqlar üçün tamaşa
13:12 26 Oktyabr 2020
Bayrağımız Xankəndidə yellənsin! - Əjdər Oldan Qarabağ şeirləri
12:29 26 Oktyabr 2020
Müharibə dövrünün Facebook meymunları – Fəridə yazır...
11:30 26 Oktyabr 2020
Qubadlı üçün ən gözəl qayıdış şeiri - Mətn
11:12 26 Oktyabr 2020
Ramiz Rövşən Qubadlıdan danışdı: "Belə tez alınacağını gözləmirdim”
10:30 26 Oktyabr 2020
Bakıda özbək şairinin kitabı çap olundu
10:08 26 Oktyabr 2020
Almas İldırımın oğlu: “Atamın məzarını dağıdıb üstündən yol çəkdilər” – Müsahibə
08:59 26 Oktyabr 2020
Zəngilanlı aktyor: "Ordan çıxan gün 11 yaşım tamam olurdu" - Video-söhbət
16:30 24 Oktyabr 2020
Türkiyəli yazar vəfat etdi
15:26 24 Oktyabr 2020
Azərbaycanlı rəssamın sərgisi İstanbulda
14:19 24 Oktyabr 2020
Tolstoy hansı şairin qızını sevmişdi? - Elçin yazır...
13:30 24 Oktyabr 2020
Ömürlə peşmanlıq oyunları
12:21 24 Oktyabr 2020