writer1

Səhər Əhməd

Məqalə sayı

196
clock15:00 calendar-gray 22 Yanvar 2015 view-gray217 dəfə oxunub
view-gray217 dəfə oxunub

Qadınlığını unudan Səriyyənin sonu

İşlədiyim məktəbdə bir qapıçı qadın vardı. Vardı, deyəndə ki, bu sətirləri yazdığım andan iki gün öncəyə qədər biz hamımız uşaqlı-böyüklü, valideynli-müəllimli məktəb binasının qapısını onsuz təsəvvür etmirdik.

Qapıçı Səriyyə.

Ümumi isimlə xüsusi ismin birləşməsindən yaranan bu birinci növ təyini söz birləşməsi heç bir cinsə mənsub olmayan anlayış ifadə edirdi.

Səriyyə özü də qadınlığını unutmuşdu. Sanki onun enli kürəyi elə ömrü boyu, yay-qış açıq olan o qapını bağlamaq, qabarıq sinəsi isə balacalara qoşulub dərsdən tez çıxmaq istəyən yuxarı sinif avaralarına sipər olmaq üçün yaranmışdı.

Üç il öncə məktəb təmir olunmuş və uniformalı, səliqəli kişi qapıçılar işə götürülmüşdü.

Amma bu sökük-salxaq geyimli, qalın səsli, hay-küylü qadını işdən çıxarmamışdılar, onu ən balaca korpusun qapısına keçirmişdilər.

Bu qadını işdən qovmaq olmazdı, hamı yaxşı bilirdi ki, Səriyyənin borcları var.

Ondan “Necəsən?” soruşardıq, hal-əhval tutardıq, salam verərdik. Bütün sualların cavabını, bütün söhbətlərin axırını gətirib eyni yerə çıxarardı:

“Borcum var”.

Son vaxtlar Səriyyə heç kimin salamını almırdı, başını qaldırıb içəri girənlərin üzünə də baxmırdı.

Amma yenə də onun kələ-kötür sifətinə həmin o müxtəsər cümlə yazılmışdı:

“Borcum var!”

Bu qadının kimə, nə üçün, nə qədər borcu olduğunu bilmirdik, heç maraqlanıb soruşmurduq da.( Bəlkə də, indi- təzədən bu dünyaya qayıdıb gəlsə, yenə də soruşmarıq. Bu dünyada hər kəs öz borcuna özü cavabdehdi)

Dumanlı şəkildə bilirdik ki, onun hamıya, hərəyə müxtəlif məbləğdə borcu var. Birindən alıb, o birinə qaytarır. Bu bankdan o kreditə, bu qonşudan o qohuma, bu sələmdən o faizə. Və beləcə məbləğ get-gedə artıb bizim qapıçının imkanlarından kənarlara daşırdı.

Səriyyə bu borclarla birlikdə uzun müddət yaşamış, uşaqlarını böyütmüş, qızlarını ərə vermişdi, oğlunu ərsəyə gətirməyə lap az qalmışdı və hələ də yükün altında tək idi.

Bu günlərdə qısa müddətə getdiyim səfərdən qayıdanda evdə ilk eşitdiyim xəbər bu oldu:

“ Ana, qapıçı xala ölüb.”

İş yoldaşıma zəng edib dəqiqləşdirdim:

- Düzdü ki, Səriyyə ölüb?

- Hə, intihar edib.

- İntihar? Niyə?

- Borcu varmış...

Əslində, iş yoldaşım marağın təbii axarıyla “nə qədər?” sualını gözləyirdi. Yəqin ki, artıq hamı bu məbləğlə açıq-aydın maraqlanırdı. Amma mən soruşmadım. İnsan həyatının konkret qiymətini bilmək nəyimə lazımdı ki.

Otuz min, əlli min, yetmiş min, varmı artıran?! Və yaxud da aşağı yeri varmı?!

Əvəzində başqa söz xəbər aldım.

Cavab təəccüblü olmadı.

O, zəhər içibmiş.

Bəlkə də, əlaqəsi yoxdu, gözümün önünə Səriyyənin qapıda oturub plastik qablarda tort yediyi səhnələr gəldi. Bəzən şagirdlər sinif otaqlarında kiçik şənliklər keçirər, ya doğum günündə yoldaşlarına şirniyyat qonaqlığı verərdilər. Heç vaxt da Səriyyəni unutmazdılar.

Sonra başqa ştrixlər, özünəməxsus xüsusiyyətlər də var ki, bunların hamısını yazsam, siz də onu mənim kimi tanıyarsız, amma qətiyyən roman yazmaq fikrim yoxdu. Zatən hər insan ömrü bir romandı.

Həyatın dibindəki yaşantılar daha təbii, bu həyatdan bəhs edən romanlar daha bədii alınır, bilirəm. Xeyli simvolik, kədərli açar sözlər də var: Qapı və Səriyyə, həyat və ölüm, borc və intihar, tort və zəhər.

Amma qorxmayın, mən qapı ağzında keçən bu ömürdən bəhs edən o kədərli romanı yazmayacam. Siz də onu oxuyub, kefinizi pozmayacaqsız.

Sadəcə intihar xəbərlərindən birini adi statistikadan fərqləndirmək istədim. İnsanların canına qıymasına gətirib çıxaran səbəblərdən ən dəhşətlisi haqda bir az düşünmək.

Qəribə deyilmi, “Borclu borclunun sağlığını istər”kən borclular ölməyi üstün tuturlar.

Qapı ağzında plastik qablarda tort yeyə-yeyə keçən bir ömrə bir-iki damcı zəhərlə son qoymağı.

Çünki Tanrıya olan yeganə can borcunu qaytarmaq hərəyə bir az olan xeyli pul borcunu qaytarmaqdan daha asandı.

REKLAM

Yazarın digər yazıları

Xəbər lenti

Qarabağa səyahət edən gürcü yazar erməniləri necə ifşa etdi?
09:00 22 Oktyabr 2020
“Oyaq gözəl” tamaşası onlayn göstəriləcək
19:17 21 Oktyabr 2020
Azərbaycanda yeni müsabiqə elan olundu - Şərtlər
18:36 21 Oktyabr 2020
Atamın Zəngilandakı məzarını tapa biləcəyəmmi? - Gülşən yazır...
18:15 21 Oktyabr 2020
Tamaşaçılar şarın içinə girdi - Qeyri-adi konsert
17:57 21 Oktyabr 2020
O gün uzaqda deyil - Gənc yazarın əsgərə məktubu
17:12 21 Oktyabr 2020
Torpağın dadı - Aydın Talıbzadə yazır...
16:30 21 Oktyabr 2020
Ən çox qorxu yaradan film müəyyənləşib
15:47 21 Oktyabr 2020
Həbsə atdılar, başını dibdən qırxdılar, dəlixanaya salıb Müşfiqi unutdurdular – Dilbərin məşəqqətli həyatı
15:05 21 Oktyabr 2020
Fransız səyyahın İrəvan təəssüratları yayımlanacaq
14:02 21 Oktyabr 2020
Qarabağa görə başına yaylıq bağlayan şair
13:23 21 Oktyabr 2020
Özbək şair qarabağlı qızdan poema yazdı
12:41 21 Oktyabr 2020
“Üç dəqiqə nəfəs ala bilmədim” – Zəngilanlı yazarlar qələbə sevincini bölüşür
12:00 21 Oktyabr 2020
Koronavirusa tutulan yazıçı: “Bu mövzuda on hekayə, bir roman yazmışam”
11:14 21 Oktyabr 2020
Ləpə satan qadını ağladan bayraq
10:42 21 Oktyabr 2020
Polşalı aktyor vəfat etdi
10:15 21 Oktyabr 2020
Füzulidən olan 82 yaşlı şair: “Evim dağılıbsa, kolun dibində yaşayaram” – Müsahibə
09:00 21 Oktyabr 2020
Kinematoqrafçılar İttifaqı Silahlı Qüvvələrə Yardım Fonduna ianə edib
18:44 20 Oktyabr 2020
Mahnı bitənəcən qayıdacam - Cavanşir Yusifli yazır...
18:02 20 Oktyabr 2020
Gecə yarısı bir qız məktub yazır səngərə... - Cəbhədə olan zabitdən şeirlər
17:21 20 Oktyabr 2020