Alma içində ruhum verilir bədənə - Xanəmirdən yeni şeirlər

Xanəmir

Xanəmir

5 yanvar 2023
# 17:00

Kulis.az Xanəmir Telmanoğlunun şeirlərini təqdim edir.

şəhid

eey dadi bidad danəndə dəhan dərviş d...
o gündən torpaqda deyil, qan üzərində gəzirik.

torpağa qan
ölümə eşq
cana can

torpaq və qan
ölüm və eşq
can və gül bəs haçan...

murazınız və almadığınız kam
qanı haqqın ocağında qaynadan dəm
dəmlənərək kükrəyən aydan üz almış nakam
eşqanə ehkamı ötələrdə oxudar yasin
dolar gözüm hər damlası asılar kirpiyimdən
dolar gözüm hər damlada köz közdü yaram
bəs haçan

eşq bu tanı acıyla gələr
bağırtım basdırar azğınlığı qaybda
üzlərindən oğurlanıb ay qəlb ovutmağa keçər göyün tən ortasında
ulduzlardan çığıltı çığırış qopduğun duyar bax buram
yenə tanıram eşq bu
bəs haçan...

üzdə qoymaz şəhidimin qanın çəkər içinə torpaq
...üçünə yeddisinə qırxına sonsuzluğuna görməzsən
ama özü durub gələr şəhidimin
özü qalxıb gələr o torpağımın
məzarının başında mələklər geri dönməmək üçün
nə oyun çıxarar nə dilək eylər şəhidimin
burda "bəs haçan" demə

qanı hopduqca torpağın çanağına
yenidən
yeni başdan yaradılır sanasan kainat
yenidən adına uyaraq əşyalar yaranır çılpaq
can tutuşur işıq dönür nur dolanır təninə
səsmi mənalandırdıqca O can açar verir cana
qan qızarır üfüq utanır keşməkeşli gərdişdən
zaman çəkilir gecə gündüz bölgüsüylə göylərə
bu dəm - dəsgah qarşısında hələ çox şaşıb şaşıracaq
yer - göy qoçaq göy - yer qoçaq
sən gavur mən qıpçaq
deyirsən bəs haçan

adını dəyişsəm
dəyişsəm adı ey torpaq qarana damdıqca qanı onun
bunu nə xəyanətə nə vəfasızlığa yozma
yurddaşıma torpaq deyil şəhid
qara deyil dümqırmızı qan kimisən
bir zamanlar bərəkətin(lə) daha tənsən cansan can
daha bətnsən analara oğulsan
günəş işığında məhşər öncəsisən
məhşərin önünə çıxanımızsan
əzəlimizsən (bundan sonra) torpaqsan

alma ək alma ye

ey dadi bidad danəndə dəhan dərviş d...

evimdə bərəkətdir alma
o olduqca rahatam
evimdən ocağımdan
deyirsən şər ruhları qovur
fəlakəti göyə sovurur
o qızaran yerdə ocağım sönməz
içində ışıq yol gedir
dışında ışıq yol gəlir almanın

əzəldən ona
can kimi qardaş kimi bağlandım
can deyib qardaş eşitdim
payızda sıxıldım
qışda yaxıldım
almanı budağında görməyəndə
ışıq ışıq ışıq almada qan olur - deyə üşəndim
damara yerikləyir - deyu şübhəmi dağıtdım

bilirəm onda toxumumun olduğunu
alma içində ruhum verilib bədənə
harda görsəm rahatlıq duyaram
kimdə görsəm ona qəlbən inanaram

alma əkib alma yeyən qövmdənəm
alma ağacının dibində danışmağı sevər
kölgəsində oturmaz kölgəsində
uşağını başına çıxardar almalara qarışdırar

uşağını ayırmaz almadan
almanı yeyən kimi alma
bir də gördün pişik olub oğul uşağını yeyər
bu alma deyil qafil alma nədir
ruhumun başqa tənidir başqa

biz qosqocaman börülərin
almaya eşqi ışıqla gələr eşqi ışıqla dillənər
ışığı burda bizdən ötrü bəklər ışığı
ışığı burda bizə görə soyumuza calanar
onu gördüyümdə nəfəsim açılar onu
sinəm qabarar gözlərim vahim yaşarar

alma yanında küfr etməm küfr
yoxsa canım sızlar işlərim pozular payız(la)r
alma yeyən danışmaz yalan
qorxu bilməz
ötə aləmlərdə yerini düşünüb durar
alma nədən canı ötələrə bağlar qeybdə nə arar

gün o gündür alma yeyibən and içdik
dedik namərd çıxanı alma qoxusuyla vursun
alma qənimi olsun yaddaşını alma oğurlasın
alma dolusu yurduna düşmən tamahlansın
ağaclarının düşmən əsiri olsun
o gün bu gündür almaya xatirə bağlaram

keçmişimi alma qoxusuyla xatırlaram
bu nə ağır bağır yaran söz bağır
keçmişi alma qoxusuyla xatırlanan
cənnəti budağında qərib - qərib asılmaqla
alışmaqla özlənilir
o almadı dərviş soyu almadı
o almadır qosqocaman qövmün
savaş atlarına yön göstərən atlarına
bir yanı məkkə bir başı and cənnətləri
bu qövmün atları atlıları çapar çapar
nə sağ nə sol nə qürub nə üfüq var
alma dediyində azmayacağın bir yurd var bir yurd dar

beşikdə uyuyan körpəmin uyuyan
yastığının altına alma qırmızı alma qoydum
çocuq ağlayanda sanasan alma səsi duydum
mən onu ötələrdən derdim tanıram
ovcumun içində almanı ürək deyibən tutdum
yavruma saymağı almalarla öyrətdim
elmi alma olanın ışığı qəlbdən gələr ışığı

ışığı tənbəllik etməyib alma olanın
gözü ana ayaqları altına açılar

yüz yıl yaşayınca bir alma ye
alma yeməyi öyrən alma
alış almaya almanı öyrən
şəhanə budağında allansa dırman ora daş yooora
uzat məkrsiz əlini dər almanı ye almanı
ya da tələsmə en aşağı
bax yuxarı yum gözünü sonra çək dişinə
gün qafana döyəcləsin
sən alma ye təki sən alma ye

bir qövümmüş
almadan qayrı bir şey yeməzmiş
o vaxtlarmış
əllərini uzadıb yuxarıdan çəkərmiş rızqını
boyundan yuxarı qalxmayınca o rızqı yeməzmiş

öncə alma yeyib
sonra danışarmış
uzaq yola çıxdığında alma ağacıyla halallaşarmış
geri dönərkən salamlaşar ona salam gətirərmiş

ışıq yerə endiyində
özünü alma zənn edər uzağı almaya bürünüb gedərmiş

bu keçmişlər qurtulan deyil almadan

sən danışırsan alma geriyə yuvarlanar
gedib pəri qızlarının
devlə savaşan oğlanlarına rastlarsan
qafil uzağı üç gün üç gecə ac qalarsan
axırı almaları ye-yər-sən ərsən
ancaq bil-məz-sən adamlar sənə alma kimi baxar

məni oyadan alma

ey dili qafil fil faili məchul fanı f...

indi gül qədər çox sevirəm almanı
indi gül qədər çox sevirəm almanı
o mənə topraq altda qalmış qədim şəhri xatırladır
almanın içində şəhr uyuyur derlər
şəhrin yuxusu bu qırmızı almanın içində
dərvişəm deyən oğlan tanı almanı
şəhrin yuxusunu üzündə qızardan
adını gün batarkən söylətməyə əmadə
tanı dedim almanı bir gün itsən
car çəkməyə qalmaz hacət yerini verər nişan
hər şey öz yerində almanı yeyirəm
almanı dişləyib yemədinsə
alma üzərində dişlərinin daşında ışıq oynamadısa

ışığın içində bağları qızartmadısa alma
yediyin alma deyil ayı ciyəridi
almanı yeyib özümü nişan verməsəm
dadından allığından almasam iznini
yaşadığım şəhrin qaçar əfsanəsi idimi

alma ağacının kölgəliyində oxudum kitablar
yuxum gəldi uzanıb altında uyudum
vaxt çatanda qışqırıb oyatdı yuxudan məni
bilirdim budaqda bir-biriylə danışır almalar
axşam düşəndə almaların ətri topraqdan gəl(ir)di
yazda günəş kürüsün tökərdi budaqlara
özü də o başdan
dağdan çırtladığı vaxtda
ardınca quş ötüb uçurdu havaya
quşun müjdəsi toxum tutur(du)
bu xatırə deyil almanı dişləməkdir
bizlərdə almanı belə də yeyirlər siz də nuş eləyin
bizlərdə almanı şeirlə yerlər
yaddaşla pay verərlər
almanı yeyirəm dişlərim şəhrə toxunur
həmən yuxulayıb alma olanda yedim şəhri
soyumuz dev soyudur bu dərya şahid olar
bizi dev eləyən
eşqlədən
bu almalardır almalar

# 1279 dəfə oxunub

Oxşar xəbərlər

İki adam qovuşur hər axşam - Səddam Laçının yeni şeirləri

İki adam qovuşur hər axşam - Səddam Laçının yeni şeirləri

13:00 21 yanvar 2023
Bəlkə də, dünyada qar adamı var - Günün şeiri

Bəlkə də, dünyada qar adamı var - Günün şeiri

10:30 9 yanvar 2023
Sevmək istəyirlər bu havalanmış kişi qırıqları - Firidun Ağazadənin şeirləri

Sevmək istəyirlər bu havalanmış kişi qırıqları - Firidun Ağazadənin şeirləri

17:00 6 yanvar 2023
İtirilmiş vicdanı tapan olmayıb hələ - Əyyub Türkayın təmsilləri

İtirilmiş vicdanı tapan olmayıb hələ - Əyyub Türkayın təmsilləri

17:20 15 dekabr 2022
"Ağlım kəsəndən içəridəyəm..." - Salam Sarvan Rəşad Dağlıya şeir ithaf etdi

"Ağlım kəsəndən içəridəyəm..." - Salam Sarvan Rəşad Dağlıya şeir ithaf etdi

11:20 25 noyabr 2022
Gözəl günlər gələcək! - Günün şeiri

Gözəl günlər gələcək! - Günün şeiri

11:20 4 noyabr 2022
# # #