Kulis.az Orxan İsmayılovun "Mövlud Mövludun əziz xatirəsinə" yazısını təqdim edir.
Ölümünün qəfilliyi ilə hər birimizi sarsıdan Mövludun dünyadan köç etdiyi gündür.
Vaxtilə “1937.az” saytı vardı, baş redaktoru Salam Sarvan idi. Bir gün mənə yazmışdı ki, səninlə əməkdaşlıq etmək istəyirik, gəl, danışaq. Yel kimi getdim redaksiyaya. Salam kürəyini kreslosunun hündür arxalığına dayayıb canlı, ahəngdar səsiylə bir xeyli məni təriflədi, sayta məqalələr yazmağımı istədi. Qonorarın məbləğini danışdıq. Xoş və məzmunlu söhbətimiz oldu.
Çıxanda pəncərələri gün işığında parıldayan binanın önündə bir siqaret yandırdım. Mövlud da ordaydı. Bu iltifatlı və mehriban gənci feysbukdan tanıyırdım, bir-iki hekayəsini oxumuşdum. Parlaq və sulu gözləriylə üzümə baxdı. Başımızla salamlaşdıq. Kübar və valehedici üz cizgiləri vardı. Saçlarını qırxdırmışdı. Ağzının kənarlarında kədərli qırışlar vardı. Yanındakı jurnalistlərlə zarafatlaşırdı. Maraqlı atmacalar atırdı. Şadyanalıqla gülümsünürdü. Mən siqaret çəkənə qədər azı 5 adamla zarafat etdi, birinin geyiminə, başqasının saç düzümünə irad tutdu, qımışıb altdan-altdan güldü. Güldü...güldü...
Yolboyu fikirləşirdim ki, onun hərəkətləri, ən çox da gülüşü fərqlidir. Başqa cür desəm, o, sevinc maskası taxıb. Xoşbəxt, razı adam bu qədər gülməz. Yalnız hisslərinin tufanına düşmüş, gənc ruhunu iztirab və ağrılar dolduran biri belə gülə bilər.
Mövludun intihar xəbəri şüurumda alovlu iz buraxdı. Fikrə-xəyala sığmayan bu hadisədən hədsiz məyus oldum. Üzünün tutqun və təntənəli ifadəsi, gülüşü, əl-qol oynatmağı gəldi gözlərimin qabağına. Düz fikirləşmişdim, xoşbəxt adam o qədər gülməzmiş.
