writer1

Səhər Əhməd

Məqalə sayı

181
clock11:21 calendar-gray 24 İyul 2019 view-gray645 dəfə oxunub
view-gray645 dəfə oxunub

Tanrı məşqçidir, yoxsa hakim?

Kulis.az Səhər Əhməd “Özüylə söhbət”ini təqdim edir.

- Sənə tam ciddi bir sual verim, səncə, özünlə baş-başa qalanda yüz faiz səmimi ola bilirsən?

- Məncə yox, çünki özünlə belə yüz faiz səmimi olmaq mümkün deyil.

- Heç düşünmüsənmi niyə?

- Yəqin, ona görə ki, yüz faiz səmimiyyət nəsə dağıdıcı bir şey olar, təbii fəlakət kimi, müharibə kimi, allaha üsyan kimi bir şey. Ən səmimi insan belə bir faiz də olsa qeyri-səmimiyyəti depozit qoyur özüyçün, özünü, insanlığı, dolayısıyla tanrını haqlı çıxarmaq üçün.

- Səncə, sən özünlə “mümkün qədər səmimi” qrafasına daxilsənmi, yəni doxsan doqquz faizə?

- Məncə, ən səmimilərinə daxiləm, faiz dəqiq olmaya bilər.

- Niyə özünlə olduğun kimi başqalarıyla da səmimi olmaq mümkün deyil?

- Çünki heç kim heç kimin özü deyil, hamı hamının özgəsidir.

- Yəqin, elə buna görə hər kəs ən çox özünü sevir, hamının buna öz səbəbi var, bəs sən özünü daha çox nəyə görə sevirsən?

- Özümə hamıdan “bir köynək” doğma olduğum üçün.

- Sənə də elə gəlir ki, ən yaxşı adamlardansan?

- Mən doğru cavaba ən yaxın adamlardanam.

- Doğru cavab nədi, səncə?

- Həqiqət!

- Axı həqiqəti “ilğım” adlandıran da özünsən.

- Həqiqətin ilğımı da gözəldi.

- Nəsimi kimi “haqq məndədi”, deyirsən, yəni

- Yox, mən haqdayam - deyirəm, daha doğrusu, onun komandasında oynayıram.

- Maraqlıdı, tanrı məşqçidi, yoxsa hakim?

- Bəzən hər ikisi, bəzən heç biri.

- Səncə, sizin komanda həmişə udur?

- Yox daha çox uduzur.

- Məyus olmuram, - deyə bilməzsən, ən azından mənə. Heç komandanı dəyişmək haqda düşündünmü?

- Yox, mən öz komandamda öz sevimli “ixtisasıyla” işləyən adam kimi rahatam, düzdü, hərdən bezirəm, amma rəqib komandada oynamaq mənə yad sahələrdə işləmək kimi çətin görünür.

- Və düşünürsən ki, bu dünyadakı missiyan yazmaqdı?

- Niyə də yox.

- İnsanın yazmaq üçün yaşaması qəribə deyilmi?

- Ən azından kədərli deyil, başqa missiyalara baxanda.

- Niyə bu qədər çabalayırsan, səni olduğun kimi başa düşsələr nə dəyişəcək ki?

- Özümü öz yerimdə hiss edəcəm, nə yuxarıda, nə də aşağıda.

- Və hələ də sənə elə gəlir ki, “nə vaxtsa insanlara mənsəblərinə görə deyil, məqsədlərinə görə qiymət veriləcək?”

- Yox, daha böyümüşəm, elə düşünmürəm.

- Bu ağrılı prosesdi, yəqin ki, amma çox güman ki, dözülməz də deyil.

- Hə, yaxşı ki, hər şey tədricən baş verir, yoxsa xəyal qırıqlığı adamı məhv edərdi. Yəni, ən azından getdiyin qədər də qayıtmalısan. Düzdü, uça-uça getdiyin yolu sürünərək qayıdırsan, amma olsun...

- Bu günün dünəndən fərqi nədir?

- Mənə elə gəlir ki, hər bu gün düzgün cavaba bir az daha yaxındı, bir az daha yerindədi, dünənin redaktə olunmuş variantı.

- Bəs sabah nədi?

- Sabah daha çox ümiddi. Redaktəyə ehtiyacı olmayacaq, hazır nüsxəni əldə eləmək ümidi.

- Yenə ilğıma gəlib çıxdıq.

- Əgər ölüm varsa, deməli, bütövlükdə həyat özü də ilğımdı.

- Necə bilirsən, ölüm anında əlində olan ömrün redaktəsi bitmiş sayılırmı, məsələn, sən rahatca faylın üstünə “hazır” yaza biləcəksənmi?

- Yox, heç bir fikir bitmir, əslində. Ona görə də heç bir ömür bitmiş fikir deyil.

REKLAM

Yazarın digər yazıları

Xəbər lenti