writer1

Səhər Əhməd

Məqalə sayı

181
clock11:50 calendar-gray 08 Dekabr 2014 view-gray258 dəfə oxunub
view-gray258 dəfə oxunub

Mesajdakı bircə "ki"nin hikməti

Bir cümlə idi. Bircə cümlə. Allah bilir, neçənci dəfədi, oxuyurdu. Beynindəki bütün səsləri susdurub, o cümləni “dinləyirdi”.

“Bağışla ki, gələ bilmirəm”.

Düzünə qalsa, onu heç gözləmirdi də. Nə özünü, nə üzrxahlığını. Gözləyib-gözləyib yorulmuşdu. Əlini üzmüşdü artıq. Heç nə yazmasa da, bağışlayacaqdı onu. Nəsə bir bəhanə tapacaqdı bağışlamağa.

İllər boyu bu cümlənin yolunu çox gözləmişdi. Özü gəlməsə də, sözünün gəlməsini istəmişdi. Amma bu istək də yaşamırdı artıq. Sağalmaz xəstənin həkimə inamı kimi ölmüşdü.

Düşündüyü başqa şeydi: niyə “Bağışla, gələ bilmirəm” yox, ”Bağışla ki, gələ bilmirəm?” Artıq söz işlətməyi sevməzdi bu cümlənin müəllifi. Çox xəsisliklə seçərdi sözləri.

Fikrini toplayıb, bir də oxudu. Bəli, yanılmamışdı. Bu “ki” çox böyük məna fərqi yaradırdı. O olmasa çox adi səslənərdi cümlə.

O, əslində, bütün deyəcəklərini bu “ki”yə yükləmişdi. Bütün çarəsizliyi. Çıxılmazlığı.

Sonra da deyirlər ki, köməkçi nitq hissələrinin leksik mənası olmur. Halbuki, bir-biriylə bağlayıcıyla danışan adamlar var bu dünyada.

Bu cümlə həm də son idi. Hər şeyin sonu. Onların romanının epiloqu. Oxuduqları və oxumadıqları bütün əsərlərdən bir parça vardı bu romanda. Amma bu romandan heç yerdə yoxdu. Yazılmamışdı. Oxunmayacaqdı.

Bu romanın proloqu da məktub şəklindəydi. Amma bir cümlədən ibarət deyildi. Həm də onda bağlayıcılarla anlaşmırdılar hələ. Sözlərin leksik mənası ölməmişdi onda.

Bu iki məktub arasındakı roman uzun bir ömürdən söhbət açırdı. Bir əzabın əsarətində yuxuda olan, dadı çıxarılmayan, haqqı verilməyən bir ömürdən. Gözləməklə keçən uzun-uzun günlərdən, göz yaşlarıyla yastıqların islandığı gecələrdən.

Müharibə vardı bu romanda, ölüm qorxusu, əsgər çəkmələri vardı. Doğum günləri, bayram ərəfələri, xəbərlər, hadisələr, küçələr, parklar, avtobus dayanacaqları, qəzet köşkləri, metro stansiyaları vardı.

Bu boyda romanı kodlaşdırıb bağlayıcı şəklinə salmışdılar sonda. Bundan o tərəfi yox idi artıq.

“Bağışla ki, gələ bilmirəm”. Bağışla ki...

Və bağışlayırdı. Nəinki bağışlayır, həm də əsarətdə keçən o ömrü halal eləyirdi, bir “ki” ilə roman yazan o adama...

REKLAM

Yazarın digər yazıları

Xəbər lenti

Biz xarabat əhliyik... - Günün şeiri
13:51 17 Fevral 2020
Tanrıya göz vuran şair – Müşfiq Şükürlü yazır
13:16 17 Fevral 2020
Rusiya və Azərbaycanın balet ulduzları "Qu gölü"ndə bir araya gəldilər
12:34 17 Fevral 2020
Vaqif Mustafayev niyə belə edir? – Sərdar Amin yazır...
12:03 17 Fevral 2020
Xocalı-Gədəbəy mədəniyyəti barədə kitab nəşr edildi
11:34 17 Fevral 2020
Müğənni Elnarənin efir “ağbirçək”liyi
11:03 17 Fevral 2020
"Dəli yığıncağı"nın premyerası oldu - Fotolar
10:30 17 Fevral 2020
Tanınmış aktrisa sevgililər günündə vəfat etdi
09:55 17 Fevral 2020
Bura kişilər girə bilməz! - Ayxan Ayvazdan reportaj
09:00 17 Fevral 2020
Ədəbiyyatımızın ən gözəl hekayələrindən biri: Qayçı
17:28 15 Fevral 2020
Zərərsiz ziyalılar ölkəsində - Mehman Qaraxanoğlu yazır...
16:55 15 Fevral 2020
Məşhur rəsm əsəri solğunlaşır
15:50 15 Fevral 2020
Çexovla tualetdə tanış olanlardan nə gözləyəsən? - Anarla musahibə
14:55 15 Fevral 2020
Musiqili Teatrın mart repertuarı
13:51 15 Fevral 2020
Oğlunu atdı, bacısının rəfiqəsini aldatdı, Atatürkdən əfv dilədi... – Nazim Hikmət haqqında inanılmaz faktlar
12:44 15 Fevral 2020
Onlar Mixail Bulqakovu izlədilər...
11:45 15 Fevral 2020
Səmadakı ay həmişə şərqlidi... - Həmid Herisçidən yeni şeir
11:00 15 Fevral 2020
Beynəlxalq Muğam Mərkəzində şair Məmməd İlqarın yubileyi keçiriləcək
10:09 15 Fevral 2020
Mirzə İbrahimov, İsmayıl Şıxlı, İlyas Əfəndiyev bu filmə görə vətəndaşlıqdan imtina edirdilər
08:59 15 Fevral 2020
Sosial şəbəkələrdə ən çox hansı videolara baxılır? - Video söhbət
21:02 14 Fevral 2020