writer1

Səhər Əhməd

Məqalə sayı

196
clock11:50 calendar-gray 08 Dekabr 2014 view-gray440 dəfə oxunub
view-gray440 dəfə oxunub

Mesajdakı bircə "ki"nin hikməti

Bir cümlə idi. Bircə cümlə. Allah bilir, neçənci dəfədi, oxuyurdu. Beynindəki bütün səsləri susdurub, o cümləni “dinləyirdi”.

“Bağışla ki, gələ bilmirəm”.

Düzünə qalsa, onu heç gözləmirdi də. Nə özünü, nə üzrxahlığını. Gözləyib-gözləyib yorulmuşdu. Əlini üzmüşdü artıq. Heç nə yazmasa da, bağışlayacaqdı onu. Nəsə bir bəhanə tapacaqdı bağışlamağa.

İllər boyu bu cümlənin yolunu çox gözləmişdi. Özü gəlməsə də, sözünün gəlməsini istəmişdi. Amma bu istək də yaşamırdı artıq. Sağalmaz xəstənin həkimə inamı kimi ölmüşdü.

Düşündüyü başqa şeydi: niyə “Bağışla, gələ bilmirəm” yox, ”Bağışla ki, gələ bilmirəm?” Artıq söz işlətməyi sevməzdi bu cümlənin müəllifi. Çox xəsisliklə seçərdi sözləri.

Fikrini toplayıb, bir də oxudu. Bəli, yanılmamışdı. Bu “ki” çox böyük məna fərqi yaradırdı. O olmasa çox adi səslənərdi cümlə.

O, əslində, bütün deyəcəklərini bu “ki”yə yükləmişdi. Bütün çarəsizliyi. Çıxılmazlığı.

Sonra da deyirlər ki, köməkçi nitq hissələrinin leksik mənası olmur. Halbuki, bir-biriylə bağlayıcıyla danışan adamlar var bu dünyada.

Bu cümlə həm də son idi. Hər şeyin sonu. Onların romanının epiloqu. Oxuduqları və oxumadıqları bütün əsərlərdən bir parça vardı bu romanda. Amma bu romandan heç yerdə yoxdu. Yazılmamışdı. Oxunmayacaqdı.

Bu romanın proloqu da məktub şəklindəydi. Amma bir cümlədən ibarət deyildi. Həm də onda bağlayıcılarla anlaşmırdılar hələ. Sözlərin leksik mənası ölməmişdi onda.

Bu iki məktub arasındakı roman uzun bir ömürdən söhbət açırdı. Bir əzabın əsarətində yuxuda olan, dadı çıxarılmayan, haqqı verilməyən bir ömürdən. Gözləməklə keçən uzun-uzun günlərdən, göz yaşlarıyla yastıqların islandığı gecələrdən.

Müharibə vardı bu romanda, ölüm qorxusu, əsgər çəkmələri vardı. Doğum günləri, bayram ərəfələri, xəbərlər, hadisələr, küçələr, parklar, avtobus dayanacaqları, qəzet köşkləri, metro stansiyaları vardı.

Bu boyda romanı kodlaşdırıb bağlayıcı şəklinə salmışdılar sonda. Bundan o tərəfi yox idi artıq.

“Bağışla ki, gələ bilmirəm”. Bağışla ki...

Və bağışlayırdı. Nəinki bağışlayır, həm də əsarətdə keçən o ömrü halal eləyirdi, bir “ki” ilə roman yazan o adama...

REKLAM

Yazarın digər yazıları

Xəbər lenti

Mənə ölümümdən yol verin... - Ötən gün dünyasını dəyişən şairin şeirləri
12:31 27 Noyabr 2020
Onlayn dərsdə gülməli vəziyyətə düşən müəllimlər
11:50 27 Noyabr 2020
Qorxu bilməyən işçimiz - Elçin yazır...
11:10 27 Noyabr 2020
Lalə Məmmədovadan duyğu dolu etiraf yazısı: “Hamınızı aldatdım!”
10:28 27 Noyabr 2020
Mirzə Cəlil haqda yeni kitab çıxdı – Dərs vəsaiti kimi təsdiq edildi
09:54 27 Noyabr 2020
Onsuz yaşaya bilmərəm - Bircənin romanı
09:00 27 Noyabr 2020
Tanınmış şairə vəfat etdi
21:10 26 Noyabr 2020
Pənahəli xanın dağıdılmış imarəti
18:37 26 Noyabr 2020
Müvəqqəti komendantlıqlar üzrə iclas keçirildi
17:49 26 Noyabr 2020
Nə yaxşı görüşdük, nə yaxşı yenə - Ən gözəl Kəlbəcər şeirləri
17:01 26 Noyabr 2020
Döyüşçü oğlunu ağladan səbəb - Hekayə
16:17 26 Noyabr 2020
“Qarabağ”ın Qarabağ qələbəsi – Ulucay yazır...
15:34 26 Noyabr 2020
İstedadı ilə hamını heyrətləndirən, iki dəqiqəyə qızların sevimlisinə çevrilən, gənc yaşında “yüksək doza”dan ölən azərbaycanlı şair – Maraqlı faktlar
14:53 26 Noyabr 2020
"Can Azərbaycan" adlı müsabiqə elan olundu
14:10 26 Noyabr 2020
Qəriblik - Əli Şirindən şeir-esse
13:32 26 Noyabr 2020
Xalq artistindən sürpriz Şuşa açıqlaması
12:53 26 Noyabr 2020
Cavanşir Quliyev: "Bakıda lazım olduğuma əmin deyiləm" - Müsahibə
12:11 26 Noyabr 2020
Əməkdar artist vəfat etdi
11:39 26 Noyabr 2020
Aqşindən Seymur Baycana reaksiya: "Onu oxumuram"
11:09 26 Noyabr 2020
Xəlil Rza Ulutürkün bacısı dünyasını dəyişdi
10:17 26 Noyabr 2020