Bu gün tanınmış gürcü rəssam David Kakabadzenin doğum günüdür.
Kulis.az "Palitra" rubrikasında onun "İmereti – Anam mənim" tablosu haqqında materialı təqdim edir.
David Kakabadze XX əsr Gürcüstan təsviri sənətinin ən parlaq simalarından biri, avanqard estetikası ilə milli ənənəni qüsursuz şəkildə qovuşduran novator rəssam və sənət nəzəriyyəçisidir.
Parisdə keçirdiyi illərdə kubizm, futurizm və abstraksionizmin cərəyanlarını dərindən mənimsəyən sənətkar, Qərb modernizmini öz doğma torpağının vizual yaddaşı və xalq sənətinin ruhu ilə zənginləşdirmişdir.
O, yalnız kətan üzərindəki axtarışları ilə deyil, eyni zamanda teatr tərtibatı, kino estetikası və stereoskopik fotoqrafiya sahəsində irəli sürdüyü elmi ideyaları ilə dövrünün universal təfəkkürlü novatorlarından sayılır.
Kakabadzenin şah əsərlərindən sayılan "İmereti – Anam mənim" tablosu adi bir mənzərə təsviri olmaqdan uzaq, insanın torpaqla qurduğu metafizik və sakral bağın vizual təcəssümüdür.
Kətanın mərkəzində əzəmətlə əyləşmiş yaşlı ana fiquru doğulduğu torpağın birbaşa davamı kimi təsvir edilərək əbədi yaradılışın və həyatverici qüvvənin arxetipinə çevrilir.
Rəssam arxa fonda uzanan təpələri və əkin sahələrini həndəsi ritmlərlə, xalça naxışını xatırladan dekorativ bir mozaika şəklində quraraq kosmik bir nizam hissi formalaşdırır.
Əsərdəki relyef qatları kubizmin sərt həndəsəsi ilə deyil, Şərq miniatürlərini xatırladan yumşaq, axıcı xətlər və ritmik dalğalarla bir-birinə qovuşur.
Kolorit seçimində üstünlük təşkil edən təmkinli oxra, zümrüd yaşılı və isti torpaq çalarları tamaşaçıya İmereti təbiətinin həm real təravətini, həm də əbədi mistikasını çatdırır.
Qadının üzündəki dərin sükunət və donuq baxışlar fərdi bir portret həddini aşaraq, xalqın əsrlər boyu daşıdığı dözümü, kədəri və daxili müdrikliyi özündə ehtiva edir.
Tabloda ənənəvi xətti perspektiv şüurlu şəkildə arxa plana keçirilib; rəssam mənzərəni sanki quş uçuşu yüksəkliyindən təqdim edərək dünyanı bütöv və bölünməz bir canlı orqanizm kimi dərk etməyə çağırır.
İşıq kətana tək bir mənbədən deyil, bütün kompozisiyanın daxilindən süzülərək hər bir ağacı, təpəni və talanı fəlsəfi bir saflıq dərəcəsinə yüksəldir.
Bu kompozisiya təkcə kənd məişətinin sadəliyini deyil, insan yaddaşı ilə təbiətin zaman içindəki ortaq nəfəsini və varlığın ritmini simvollaşdırır.
Nəticə etibarilə əsər, modern təfəkkürlə qədim köklərin kəsişdiyi nöqtədə ucalan və ana obrazı üzərindən vətən anlayışını ilahiləşdirən bədii bir himndir.
