Kulis.az Marina Svetayevanın şeirini Məhəmməd Nurinin tərcüməsində təqdim edir.
Yüngülcə uçarkən qar dənəciyi,
Parlaq bir ulduztək axdığı yerdə,
Toxunsan, əriyər göz yaşı kimi,
Qayıtmaz əvvəlki şuxluğu bir də.
Biz tutmaq istərik tərslik edərək
Şəffaf meduzanı sevib könüldən.
O isə zəncirə düşmüş əsirtək
Soluxar qəfildən, ölər qəfildən.
Xəyal yox, gerçəklik sanmaq istəsək
Uçuşan o səyyar kəpənəkləri,
Hanı libasları? Barmağımızda
Onlardan sübh rəngli toz qalar geri!
Qoy uçsun kəpənək, qar dənəciyi,
Boğma meduzanı qumlar üstə sən!
Arzunu əlinlə qapmaq imkansız,
Arzunu əlində tuta bilməzsən!
