writer1

Rəbiqə Nazimqızı

Məqalə sayı

17
clock14:03 calendar-gray 21 Dekabr 2017 view-gray920 dəfə oxunub
view-gray920 dəfə oxunub

Aşiq olmaq üçün darıxmışdım

Kulis.az “Qadın məktubları” rubrikasında şair-esseist Rəbiqə Nazimqızının növbəti məktubunu təqdim edir.

Cənab k. üçün beşinci (altıncı) məktub

Xatırlayırsan, Eponinanın qarşılıqsız sevdiyi qəhrəman onun ölüm ayağında gəlib çıxdı. Bəlkə də, o zaman qızın dilindən səslənən cümlə ömrünün yeganə etirafı idi: "Mən, deyəsən, sizə bir balaca... vurulmuşdum". Hə, əlbəttə, son nəfəsini tapşıranda Marius onun alnından öpdü. Əmin edirəm, qız canını xoşbəxtcəsinə (olar, belə də ifadə olar, bu gün olar, mənə olar, sənə yazdığım məktubda olar) tapşırdı. Yox, əzizim, məsələ nə öpüşdədir, nə son nəfəsdə sevdiyinin gəlib çıxmasında. Nədədir, bunu da izah edə bilməyəcəyəm, səmimi deyirəm, özüm də bilmirəm...

Xatırlayırsan, Mariya ömrünün cəmi 72 saatını Robert Cordanla keçirmişdi. Amma dünya yaranandan, bəlkə də, heç yaranmamışdan ona yol gəlirdi. Müəllif deyir, insanlar bir-birini başa düşəndə həmişə belə olur. Bilirsən, bu yerdə mənim hörmətli Heminqueyə bircə iradım ola bilər: “başa düşəndə” yox, “hiss edəndə”. Elə şeylər var ki, onları başa düşmək mümkün deyil, ehtiyac da yoxdur. Onları yaşamaq lazımdır. Bu hissiyyat özündə elə başa düşməyi də ehtiva edir. Amma ruh beyindən həmişə ən azı yüz addım öndədir. O, səhv eləmir. Ya da... o, səhvləri belə gözəl edir...

Əlbəttə, yalnız axmaq adamlar "xoşbəxtlik nədir" sualı üzərində düşünürlər. Bu, düşüncə məsələsi deyil çünki. Bu, bacaranlar üçün yaşam tərzidir, vəssalam...

Ölümə gəlincə, suala cavab tapdığımı zənn edirəm. Bir neçə il əvvəl yolun ortasında, işıqfora baxdığım yerdəcə ayağım burxuldu, qarşıdan sürətlə gələn avtomobilin işığı üzümə tuşlananda nə qızım yadıma düşdü, nə anam. Tunel-filan görməyə, ömrümü lent kimi beynimdə canlandırmağa da vaxt yox idi. Bircə cümlə dedim: "bu da son" və gözlərimi yumdum. Sıfır hiss və həyəcan. Gözümü açanda gördüm ki, rəngi ağarmış sürücü qolumdan tutub nəsə çığırır... Ölmək istəmirdim. Yox, xüsusi səbəb-filan yox idi, elə bir yaşamaq həvəsi də...

Romantik vaxtlarımda, ölümdən min ağac olduğumu düşünəndə mənə elə gəlirdi ki, son nəfəsdə sevdiyin adamı arzulamalısan, hətta bəlkə, onun gəlişi səni həyata qaytara da bilər. Ölümün bir addımlığında hər şey fərqli oldu. Niyə, bilmirəm. Bircə şeyi bilirəm, ömrü boyu bir arzum olub: xoşbəxtlikdən olmasa da, xoşbəxt anımda canımı tapşırmaq...

Ümumiyyətlə, mənim arzularımın hamısı bir az gülməlidir. Məsələn, əllərimi gödəkçəndə gizlətmək, çiynimi təbəssümünə söykəmək, səsini oğrulayıb şərfimin arasında gizləmək... Və eyni zamanda bunların heç birini eləməmək, bunların hamısını arzulamaqla kifayətlənmək. Hələ də bilmirəm, arzu gözəldir, ya onun həyata keçməsi? Bilirəm, bir az öncəki fikirlərimin hamısının üstündən xətt çəkmiş oluram. O qədər rahatam ki, hər şeyə inanmağa hazıram, daha doğrusu, inanmaqla inanmamaq arasında fərq görmürəm, təxəyyüllə gerçəkliyin sərhədlərini itirmişəm və heç nədən zərrəcə narahat deyiləm. Niyəsini də deyim, bu, mənə gələcəkdə lazım olacaq. Məsələn, özümü inandıracağam ki, hər şey təxəyyül oyunu idi, ya da əksinə, burada təxəyyüllük heç nə yox idi. Hansı sərf eləsə, onu... Səmimi deyirəm...

Axmaqladığımı bilirəm, amma nə gizlədim, aşiq olmaq üçün darıxmışdım. Bir saniyə səni tək qoymayan təbəssüm, yüngül sərxoşluq, qulaqcığımdakı mahnıları (eybəcər səsimlə və biabırçı musiqi duyumumla) hündürdən oxumaq üçün piyada getdiyim yolları süni şəkildə uzatmaq, özümü az qala çəkisizlikdə hiss etmək, aclıq duyğusunu itməsi. Yüz faiz, bunlar əvvəllər də olub. Amma nə vaxt, kiminlə, inan, xatırlamıram. Bəlkə də, on il əvvəl... Bəlkə, ondan da uzaq...

Eponina demişkən, mən, deyəsən, bir balaca... Amma həm də çox, çox, çox xoşbəxtəm axı...

Stefan Svayqın “Yad qadın”ı yadıma düşür, yazıçı ömrü boyu onu tanımadı. Tanısa, nə dəyişəcəkdi? Hər il ad günündə naməlum qadından ağ çiçək almayacaqdı. Ya da Svayq başqa süjetli əsər yazacaqdı.

Onun məktubunu çox gec oxumuşdular. Ya mən xeyli şanslı çıxdım, ya...

Bir halda ki, mən ölmədən gəlmisən, nə olar, bir əziyyəti də sən çək: son cümləni özün tamamla...

REKLAM

Yazarın digər yazıları

Xəbər lenti

Xalça şərqisi – Rafiq Tağının hekayəsi
21:01 05 Avqust 2021
Mirzə Cəlilin nəvəsi Fransadakı səfirliyimizdə olub
18:54 05 Avqust 2021
Qəbələ Musiqi Festivalı başa çatdı
18:14 05 Avqust 2021
Yaxınları Rafiq Tağını ziyarət etdi - Foto
18:07 05 Avqust 2021
Tanınmış yazıçı ilə görüş keçiriləcək
17:30 05 Avqust 2021
Axına qarşı üzmədən nəyəsə nail olmaq qeyri-mümkündür
17:01 05 Avqust 2021
Azərbaycanda etdiyi bu rəqsə görə Rafet El Romanı topa tutdular - Video
16:14 05 Avqust 2021
Rafiq Tağının qardaşı: “Anam qətlə yetirildiyini bilmirdi, ona qurban demişdi” – Müsahibə
15:21 05 Avqust 2021
Yaponiyada alovlanan olimpiya məşəli və Türkiyədəki meşə yanğınları
14:43 05 Avqust 2021
Nobelli şair məhkəməni uddu
14:01 05 Avqust 2021
"Çocuklar duymasın"ın Havuçu yanğınsöndürənlərə qoşuldu - Fotolar
13:12 05 Avqust 2021
Başı kəsilən Sevinci necə xilas edə bilərdik?
12:26 05 Avqust 2021
Əri evə başqa qadın gətirdi, efirə çıxarmaq üçün ona əxlaqsız təkliflər etdilər, iki uşağıyla ac-susuz qaldı – Səfil həyatı yaşayan xanəndəmiz
12:02 05 Avqust 2021
Flora Kərimovanı hədəfə alanların əsl siması – Sevda yazır...
11:01 05 Avqust 2021
Azərbaycanda yeni musiqi aləti yaradıldı - Foto
10:31 05 Avqust 2021
44 müəllifdən 44 ən yaxşı hekayə - Yeni layihə
10:01 05 Avqust 2021
Kosmik raketlərdən bəhs edən peyğəmbər hədisi – Zamin yazır...
09:00 05 Avqust 2021
Xalq artisti Rafiq Hüseynovun film kimi həyatı - Maraqlı faktlar
21:00 04 Avqust 2021
Amerikalı vokalçının “Qarabağ Azərbaycandır” klipinin təqdimatı keçirilib
18:45 04 Avqust 2021
Yanğın “Rəcəb İvedik”in evinə yaxınlaşdı – Qalmaqal düşdü
18:01 04 Avqust 2021