news-inner
clock16:44 calendar-gray 20 Dekabr 2016 view-gray174 dəfə oxunub
view-gray174 dəfə oxunub

Alın yazısı

Sevinc Əhmədova

Neçə günüydü tərəddüd edirdim, həkimə gedimmi, getməyimmi. Birdən həkim "hamilə deyisiz" desə? Axı mən düz 14 gündür, özümü inandırıram ki, ana olacam? Bu sevinci gizlincə yaşıyıram? Xəyalımda artıq uşaq otağının divarlarının rəngindən tutmuş, bələklərin rənginə qədərə hər şeyi seçmişdim.

Geyimin çoxunu ağ alacaqdım, axı ağ rəngi həm oğlan, həm də qız geyinə bilər. Dörd il idi ki, bu günü gözləyirdim və sabah həkimə getməyi qəti qərara almışdım. Bunu heç kimə deməyəcəkdim, artıq utanırdım evdəkilərə "bu dəfə də yanılmışam, bu sadəcə gecikməymiş" deməyə. Üzlərdəki məyusluğu görməyə gücüm qalmayıb artıq. Fikirləşdim ki, həm də sürpriz edərəm. Sonuncu dəfə müalicə götürdüyüm həkimlə telefon əlaqəsi saxlayıb, saat 10 tamama növbə götürdüm. Sevinirdim, yox bu dəfə uşaqdır, buna əminəm. Gözlərimi hamıdan gizləməyə çalışırdım, sanki nəyisə gizlədiyimi oxuyacaqdılar, sanki yenə qayınanam "Gəlin, gözlərin gülür, yoxsa sevincli xəbərmi var?" deyəcəkdi və hər şey məhv olacaqdı. Son günlər hamıdan tez yatırdım, özümü illərin yuxusuzu kimi hiss edirdim. Bu gün də tez qabları yuyub otağıma keçdim, bu fikirlərlə nə vaxt yuxuya getdiyimdən xəbərim olmayıb.

Süd satan qadının səsinə oyandım, hava əməllicə işıqlaşmışdı. Onun işə nə vaxt getməyindən də xəbərim olmayıb. Bu dəfə yeməyi qayınanam verib, ona. Tez geyinib vanna otağına keçdim, yaxşıca yuyundum, axı həkimin qəbuluna növbəm var, gecikmək olmazdı. Yemək yemədim, qayınanama “həkimə yoxlanmağa gedirəm” deyib tələsik geyinib çıxdım. Klinikaya yaxınlaşdıqca həyəcan məni boğurdu, az qala nəfəsim dayanacaqdı və nəhayət içəri keçdim. Hər şeyi həkimə danışdım.

"Mətanət xanım, məncə bu dəfə dəqiq hamiləyəm." Həkimin də gözlərində sevinc parıldadı. Gülümsünüb tibb bacısına analizlər götürməyi xahiş etdi. Ehh, yenə gözləməliyəm, düz yarım saat. Bu yarım saat heç vaxt bu qədər uzun olmamışdı. Nəhayət həkim: "Əhmədova, səni təbrik edə bilərəm, sən hamiləsən" dedi. İlahi, bu sözün nə qədər gözəl səsləndiyinin fərqində olmamışdım indiyə kimi. “Sən hamiləsən.” Həkim bu sözləri mənə deyirdi. Oturduğum stoldan ayağa dura bilmədim, dizlərim əsdi. Gözlərimdən ixtiyarsız yaşlar sel kimi axmağa başladı. Həkim, "Ay qız, sənə həyəcanlanmaq olmaz, sil gözlərini, get dincəl, uşaq beş həftəlikdir, on iki həftəlik olanda gəl analizlər ver, həm də uşağın inkişafına baxaq" dedi. “Yaxşı, doktor” deyib özümü toparladım.

İndi avtobusa minib evə getməliyəm, yox, yaxşısı budur taksiylə gedim, avtobus şoferləri dəli kimi sürürlər, birdən uşağa nəsə olar. Taksiyə minib evə gəldim. Yol boyu planlar qurdum. Ona telefonda deməyəcəm ana olacağımı, qoy gəlsin evə, üz-üzə deyərəm, üzündəki sevinci gözlərimlə görüb həm də onunla bərabər mən də hamiləliyimin sevincini təkrar yaşayacaqdım. Axı heç klinikada düz əməlli sevinmədim də. Hələ qayınanama da deməyəcəm. Axşam yemək ərəfəsi hamı süfrəyə yığışanda deyərəm, məni qucaqlayıb öpəcəklər, qayınanam yəqin ağlayacaq sevindiyindən.

Otağıma keçib uzandım, axı mən indi çox dincəlməliyəm. Qapının zəngi çalındı, tez qapıya tələsdim, o, idi. Qapını açan kimi dedi: “Tez hazırlaş, kəndə gedirik.”

Axı planlamamışdıq, bu da hardan çıxdı? Beş ay əvvəl atamdan bəd xəbər gələndə də belə olmuşdu, “tez hazırlaş, kəndə gedirik” demişdi. Bircə bunu soruşa bildim: “İndi kimə nə olub?”

Yenə göz yaşları, yenə Bakıdan rayona uzanan o yol...

Bu dəfə də canımdan çox sevdiyim qardaşım. Moskvada qəflətən ürək tutması. Eyni atam kimi. O hava limanına gələn təcili yardım maşını, qara, taxta qutu, qərənfillərlə bəzənmiş taxta qutu. Ayılanda xəstəxanadaydım, həkim məni sakitləşdirməyə çalışırdı: "Hələ nə yaşın var ki, yenə ana olacaqsan, o qədər bezəcəksən ki, uşaqlardan."

Həmin gün iki sevdiyimi itirdim, eyni gündə...

Və səhəri gün gənc oğlunu itirmiş anam, hələ dünyaya gəlməmiş övladını itirmiş qızına göz yaşları içində təsəlli verməyə çalışırdı. Acılar insanı güclü edir deyirlər, mən isə güclü olmaqdan bezmişdim, yorulmuşdum. Dünyanın ən gücsüz, ən zəif qadını olmaq istəyirdim. Lakin tale yükü deyib boynumuza yüklənən, yaşamağa məcbur olduqlarımız nə yazıq ki, biz istədiyimiz həyatı bizə bəxş etmir.

news-inner-user
Kulis+

628 məqalə

Oxşar xəbərlər

Xəbər lenti

Dünyanın bütün saatları dayanmışdı - Seyran Səxavət yazır
21:00 10 Aprel 2020
Öpdüm gözlərinin karantinindən... – Elvin Bakiroğludan yeni şeirlər
18:30 10 Aprel 2020
Karantindən filmlər çəkiləcək
17:43 10 Aprel 2020
Yaradıcılıq müsabiqəsinə start verildi
17:01 10 Aprel 2020
Əlli qəpiklik çörəyə görə qocanı yarım saat danışdıranlar
16:19 10 Aprel 2020
Akademik Mirzə Ələkbər Sabirə nəzirə yazdı - Mətn
15:44 10 Aprel 2020
Nişanlısını qoyub başqa qadınla evlənən, yüksək vəzifədən imtina edən, fəxri ada görə insult keçirən yazıçımız
15:03 10 Aprel 2020
Məşhur rejissor yeni filminin çəkilişinə başlayır
14:28 10 Aprel 2020
"Sınağa çəkilirik" - Xanım İsmayılqızı ilə ad günü söhbəti
13:46 10 Aprel 2020
"Doqquzuncu qapı" filminin ulduzu vəfat etdi
13:08 10 Aprel 2020
Tanınmış türk rejissor koronavirusdan öldü
12:33 10 Aprel 2020
Nəriman Həsənzadə: “Karantin qaydalarına dəqiqliklə əməl edirəm” – Müsahibə
12:05 10 Aprel 2020
Karantin günlərində ədəbiyyat
11:26 10 Aprel 2020
Oxumayanlar tutuquşu kimi eşitdiklərini təkrarlayır - Seymur Baycandan gənclərə məsləhət
10:53 10 Aprel 2020
Dilimizdə üslub yaratmaq olmur
10:11 10 Aprel 2020
Gəlinin qabağını kəsib qışqırmağa başladı - Bircənin romanı
09:00 10 Aprel 2020
Sevda Ələkbərzadədən pərəstişkarlarına karantin sovqatı
20:40 09 Aprel 2020
Azyaşlılar üçün nağıl müsabiqəsi elan edildi
19:05 09 Aprel 2020
Pandemiya çərçivəsində rəssamlara kömək üçün sorğu keçirilir
18:30 09 Aprel 2020
Dünyanın süfrəsinə duz dağılıb - Amil Amaldan yeni şeirlər
17:53 09 Aprel 2020