writer1

Cavanşir Yusifli

Məqalə sayı

49
clock13:17 calendar-gray 19 Avqust 2016 view-gray106 dəfə oxunub
view-gray106 dəfə oxunub

Qəsr

Söhbət, əlbəttə ki, Kafkanın “Qəsr” romanından getmir, söhbət sadəcə, qəsrdən – insanın illər boyu, başqalarından qorunmaq məqsədiylə daşı daş üstə qoyub ucaltdığı qəsrdən gedir.

Kimisi onu boyundan yuxarı qaldıran kimi işini bitmiş hesab edir, qəsrin içində yerə çöküb gözlərini o qəsrdən görünən bir parça səmaya, o bir parça göy üzündə qızılı düymələrə bənzəyən ulduzlara dikir. O qədər baxır ki… bütün dünya kiçilib, balacalaşıb bu qəsrin içində qərar tutur.

Adam da var ki, qarışqa kimi hər gün dağı arana, aranı dağa daşısa da, bir daşı o birinin üstünə qoyunca bütöv bir ömür ötüb keçir, bir göz qırpımına sığan ömür kitab səhifələrinə sığışmır. Mənim bir ömrüm var idi. Bir gün mən onu itirdim; bu boyda dünyada nə çox itiyi itən; gözlə görünməyən mehi, ilğımı tapmaq olarmı? O gündən mən eyni günü, eyni saatı, eyni anı yaşayıram, elə bil ki, patefonun iynəsi valın üstünə ilişib qalıb. Eyni söz yer kürəsini fırlanıb, əvvəlki nöqtəsinə qaydır.

Mən öz qəsrimi tikə bilmədim – bu başıaçıq dünyada müdafiəsiz qaldım. Paltarlarım əynimdən tökülür, uzaqdan bir ilğım görüb ardınca yürüyürəm, özüm də bilmədən ot zəmisindən keçəndə ildırımtək çaxan dəryazlarla yarı bölünürəm, ancaq yenə də yürüyürəm, bir dəfə ölmüş, ömrünü itirmiş adamın nə vecinə ki, ayaq altda qalan ilanlar da, zəmiləri qan dəryasına döndərən dəryazlar da qorxuludu…

Evlər də qəsrlənir, sirr dağarcığına dönür. Evlərdən güllər çölə daşır, onların ətri havadaca qucaqlaşıb insanlardan qəribə sözlər pıçıldayır. Bir Allah bilir ki, o güllər çölə daşmasaydı, içəridə dərddən, xiffətdən çürüyərdi. Güllər də bezdi insanların ucaltdığı qəsrlərdən. Havasız yerdə insanın özü niyə çürümür? Mən bilmirəm, çünki mənim qəsrim yoxdu. Mən qəsr tikənlərə daş daşıyıram. Hər gün axşam olan kimi – şər qarışan vaxtlar hamı öz qəsrinə – sirr yuvasına tələsir, evə çatan kimi işdə taxdığı maskaları üzündən atıb qəsrindəki sirlərlə oynayır. Bu dəm adsız bir kənddə ot tayasına söykənən uşaq damağında saman çöpü nağıl oxuyur. O uşağın yatsa yuxusuna da girməz ki, bu dünyada hər kəsin bir alınmaz qalası olmalıdı. Nağıldasa bir misralıq şeir uşağa sirli-sehrli dünyalartək gəlir:

Zalım dünya,

Göylərə bax,

Ay çıxıb…

Qəsrlərdən görünməyən Ay xiffət çəkir,

buludlar o qədər gövrəlir ki…

Göydə bulud ağlar

Əli gözündə,

O ağlar, çəkilər evin küncünə,

Bu dəm külək vurar, qapı açılar

Uşaq hıçqırığın çəkər içinə… /sim-sim/

Paylaş

REKLAM

Yazarın digər yazıları

Xəbər lenti

Yazarlarımız heç yalan danışıblarmı? - Sorğu
21:00 19 Sentyabr 2019
Rusiyalı aktyor vəfat edib
18:45 19 Sentyabr 2019
Bakıda peyda olan Mahatma Qandi, Zəlimxan Yaqubun evinə gedən Hüseyn Cavid... – Maraqlı faktlar
18:05 19 Sentyabr 2019
Azərbaycanlı dirijor haqda film çəkilir
17:20 19 Sentyabr 2019
Bakıda rus filmləri həftəsi keçiriləcək
16:40 19 Sentyabr 2019
Elina məhkəməsində iki vacib sual
15:31 19 Sentyabr 2019
Kukla Teatrı uşaqları dəvət edir
14:50 19 Sentyabr 2019
Oğlumun “Anam hardadı” sualı – Elşad Mirzə
14:10 19 Sentyabr 2019
Ülviyyə Heydərovanın pyesi beynəlxalq müsabiqədə
13:21 19 Sentyabr 2019
Əjdər Olun kitabı Serbiyada çap olunub
12:41 19 Sentyabr 2019
Məni öz qatilliyimə sevindirən Elina - Bircə yazır…
12:06 19 Sentyabr 2019
Evli qadınla sevgili olan Yafəs Türksəsin görünməyən üzü
11:31 19 Sentyabr 2019
Azərbaycanlı şair Nobel mükafatına təqdim edilib
10:49 19 Sentyabr 2019
“Bir şeir” müsabiqəsinin şərtlərində yenilik
10:14 19 Sentyabr 2019
Dərbənddə Nizami Gəncəvinin abidəsi ucaldılacaq
09:45 19 Sentyabr 2019
Gülhüseyn Hüseynoğlunun kitabının təqdımatı keçirilib
09:18 19 Sentyabr 2019
Rahatlıq axtaran kəndin tənha çobanı – Sevda Sultanova yazır...
09:00 19 Sentyabr 2019
“Peyğəmbərə dua etməyi günah sayıram”
21:00 18 Sentyabr 2019
Filmlərimiz Özbəkistanda nümayiş olunacaq
18:25 18 Sentyabr 2019
Yaramaz qızın sərgüzəştləri – Seymur Baycan yazır...
17:37 18 Sentyabr 2019