writer1

Cavanşir Yusifli

Məqalə sayı

52
clock13:17 calendar-gray 19 Avqust 2016 view-gray174 dəfə oxunub
view-gray174 dəfə oxunub

Qəsr

Söhbət, əlbəttə ki, Kafkanın “Qəsr” romanından getmir, söhbət sadəcə, qəsrdən – insanın illər boyu, başqalarından qorunmaq məqsədiylə daşı daş üstə qoyub ucaltdığı qəsrdən gedir.

Kimisi onu boyundan yuxarı qaldıran kimi işini bitmiş hesab edir, qəsrin içində yerə çöküb gözlərini o qəsrdən görünən bir parça səmaya, o bir parça göy üzündə qızılı düymələrə bənzəyən ulduzlara dikir. O qədər baxır ki… bütün dünya kiçilib, balacalaşıb bu qəsrin içində qərar tutur.

Adam da var ki, qarışqa kimi hər gün dağı arana, aranı dağa daşısa da, bir daşı o birinin üstünə qoyunca bütöv bir ömür ötüb keçir, bir göz qırpımına sığan ömür kitab səhifələrinə sığışmır. Mənim bir ömrüm var idi. Bir gün mən onu itirdim; bu boyda dünyada nə çox itiyi itən; gözlə görünməyən mehi, ilğımı tapmaq olarmı? O gündən mən eyni günü, eyni saatı, eyni anı yaşayıram, elə bil ki, patefonun iynəsi valın üstünə ilişib qalıb. Eyni söz yer kürəsini fırlanıb, əvvəlki nöqtəsinə qaydır.

Mən öz qəsrimi tikə bilmədim – bu başıaçıq dünyada müdafiəsiz qaldım. Paltarlarım əynimdən tökülür, uzaqdan bir ilğım görüb ardınca yürüyürəm, özüm də bilmədən ot zəmisindən keçəndə ildırımtək çaxan dəryazlarla yarı bölünürəm, ancaq yenə də yürüyürəm, bir dəfə ölmüş, ömrünü itirmiş adamın nə vecinə ki, ayaq altda qalan ilanlar da, zəmiləri qan dəryasına döndərən dəryazlar da qorxuludu…

Evlər də qəsrlənir, sirr dağarcığına dönür. Evlərdən güllər çölə daşır, onların ətri havadaca qucaqlaşıb insanlardan qəribə sözlər pıçıldayır. Bir Allah bilir ki, o güllər çölə daşmasaydı, içəridə dərddən, xiffətdən çürüyərdi. Güllər də bezdi insanların ucaltdığı qəsrlərdən. Havasız yerdə insanın özü niyə çürümür? Mən bilmirəm, çünki mənim qəsrim yoxdu. Mən qəsr tikənlərə daş daşıyıram. Hər gün axşam olan kimi – şər qarışan vaxtlar hamı öz qəsrinə – sirr yuvasına tələsir, evə çatan kimi işdə taxdığı maskaları üzündən atıb qəsrindəki sirlərlə oynayır. Bu dəm adsız bir kənddə ot tayasına söykənən uşaq damağında saman çöpü nağıl oxuyur. O uşağın yatsa yuxusuna da girməz ki, bu dünyada hər kəsin bir alınmaz qalası olmalıdı. Nağıldasa bir misralıq şeir uşağa sirli-sehrli dünyalartək gəlir:

Zalım dünya,

Göylərə bax,

Ay çıxıb…

Qəsrlərdən görünməyən Ay xiffət çəkir,

buludlar o qədər gövrəlir ki…

Göydə bulud ağlar

Əli gözündə,

O ağlar, çəkilər evin küncünə,

Bu dəm külək vurar, qapı açılar

Uşaq hıçqırığın çəkər içinə… /sim-sim/

REKLAM

Yazarın digər yazıları

Xəbər lenti

Mirzə Ələkbər Sabirin ilk və son müsahibəsi: “Başda o böyükdür, yaşda mən”
16:27 30 May 2020
“Ələddin” tamaşası "Youtube"da nümayiş ediləcək
15:31 30 May 2020
Aysel Əlizadə feminist kitab yazdı: "Qızlar ağlamaz"
14:39 30 May 2020
Cani rollarının ən məşhur ifaçısı öldü
13:37 30 May 2020
Ölüm çox qorxunc və arzuolunmaz gəlir – İkinci Mahmudun dərc olunmayan yazısı
12:51 30 May 2020
Ledi Qaqadan yeni albom - "Chromatica"
12:07 30 May 2020
Çəkilişinə 5 il icazə verilmədi - "Yenilməz batalyon" haqqında bilmədiklərimiz
09:00 30 May 2020
Məşhur aktrisa vəfat etdi
17:32 29 May 2020
Dəb xəstələri üçün 10 film - Siyahı
16:41 29 May 2020
Mehriban Ələkbərzadə: "Mədəniyyət naziri olmaq istəmirəm"
15:03 29 May 2020
"Altun kitab" uşaqlar günü ilə bağlı qeyri-adi layihəyə start verdi
14:40 29 May 2020
Merilin Monronun çılpaq şəkli hərraca çıxarıldı- Foto
13:36 29 May 2020
70 yaşında ata olan qocanın evindən reportaj
12:22 29 May 2020
Nəbi Xəzrinin sözlərinə bəstələnən mahnıya klip çəkildi
10:40 29 May 2020
Dünyada ən çox satılan bestsellerin müəllifi vəfat etdi
09:49 29 May 2020
Elə bildim cin yığnağına düşmüşəm - Bircənin romanı
08:59 29 May 2020
Qəfəsdəki quşların uçduğu göylər göynər - Şəhriyarın yeni şeirləri
16:45 28 May 2020
Əmi, bəlkə köhnə ayaqqabın ola? - Alikin yeni şeiri
16:00 28 May 2020
Reha Erdemden yeni film
14:45 28 May 2020
Mənim Habil Əliyevim - Şərif Ağayar yazır...
13:33 28 May 2020