writer1

Mirmehdi Ağaoğlu

Məqalə sayı

544
clock12:18 calendar-gray 10 Sentyabr 2014 view-gray2214 dəfə oxunub
view-gray2214 dəfə oxunub

Şahin Ağabəyliyə məktub

Mirmehdi Ağaoğlu

Yazılmamış qanunlara görə bu məktubu mən gərək sənə vəfatının dördüncü ildönümündəyazaydım. Adətən belə edirlər axı. Nəsə bir az tələsdim. Bəlkə də axına qoşulmaq istəməməyimdəndi. Bəlkə də dözə bilmədim. Bəlkə unudulmağa olan üsyanımdı.

Ölülərin ancaq doğum və ölüm günlərində xatırlanması unutmağın başqa növüdür. Adam ölüb gedəndən bir müddət sonra haqqındakı bütün müsbət və mənfi rəylər unudulur, daha o adamı xatırlamaq heç kəsi ağrıtmır, o adamdan yalnız quruca obraz qalır: ata, ana, ər, qardaş, bacı obrazı.

Hamıyla belədi.

Bu yazı bəlkə heç məktub da deyil. Dörd illik sənsizlikdə içimdə yığılanlardı, məni narahat edənlərdi. Bunları yazmalıydım. Bəlkə nə vaxtsa hansısa yazımda istifadə edəcəm də!Bilmirəm. Amma indilikdözə bilmədim. Ürəyimi boşaltmalıydım. Bunu sənin Facebooksəhifənə yaza,bir kağıza yazıb saxlaya da bilərdim. Ən yaxşısı öz facebook səhifəmdə yazıb sonra “yalnız özün gör” də eləyə bilərdim.

Bunları da eləmədim...

Sənə oğlundan yazmaq istədim.

Çətindi...

Onun gözlərinə baxmaq çox çətindi. Onun gözlərində atasızlığı görmək ən böyük əzabdı mənim üçün. Adi günlərdə ötüşdürə bilirəm. Vay o gündən ki, “kefli” olam... O vaxt onun gözlərinə baxmaq mənə əzabdır,işgəncədir. Bir baxışı bəs edir ki, gözlərim dolsun. Bax onda hamıdan qaçıram, heç kəsin olmadığı bir yer tapıb hönkür-hönkür ağlayıram.

Yəqin buna görə müqəddəs kitablarda valideynsiz uşaqlar haqqında çox həssaslıqla yazılıb. Onlara qayğı göstərmək əmr olunub. Kişilər valideyni olmayan uşağın kədərini min il, iki min il əvvəl görüb hiss ediblər. Bu ağrıları yaşayıblar. Yəqin ona görə də bu uşaqlar haqqında çox həssaslıqla yazıblar.

Mən onun gözlərindəki dərin kədəri görürəm. Heç vaxt gözlərindən əskik olmayan kədəri. Heç bir sevinc hissinin, xoş anın qova bilmədiyi kədəri.

Ən içdən gülüşündə belə gözlərində kədər olur, KƏDƏR! Baxırsan atılıb-düşür, oynayır, qışqırır, gülür, amma o gözlər...

Onun gözlərində dörd illik körpə kədər yuva qurub özünə.

Ən yaxşısı onu danlamaqdır. Uşaqdı də. Nəsə nadinclik edir, çağırırsan: “Ala, Salam, bıra gəl!” Elə ki gəldi, üzü elə ifadə alır, onu təsvir etməkdə acizəm. Bilmirəm bu qorxudur, miskinlikdir, ya nədir.

Qorxudursa bu qələt eləmiş uşağın qorxusu deyil. Bu dayaqsız, istinadsız, arxasında onu qoruyacaq bir adamın olmadığını zövq-təbii hiss edən bir uşağın qorxusudur. O dəqiqə hirsim soyuyur,danlaya bilmirəm.

Bu qələtdən öz oğlum da edir axı. Danlamağa çağırırsan, zalım balası adamın üstünə Çe Qevara kimi gəlir. Nə qorxu, nə ürkü!

Mən laboratoriya mütəxəssisi kimiyəm. Əlimin altında iki uşaq var. Biri ELƏ, biri də belə. Ona görə rahatlıqla müqayisə apara bilirəm.

Tutalım öz oğlumu çağırıram, eşitmir. Salam o dəqiqə həşir salır: “Mirkazım, atan çağırır”. Bu “atan” kəlməsini elə qəribə deyir ki, bağrım yarılır. Elə bil qəsdən səsləyir ki, onun dilində də bu kəlmə dolaşsın. Onun da ağzından bu söz çıxsın.

Ya da Mirkazım məni səsləyir: “Ata, ata”. Onda istəyirəm yer yarıla, girəm yerə. Utandığımdan bilmirəm nə edim. Ağlı kəssə deyərəm, oğlum, Salamın yanında mənə "Ata" demə! "Ata" kəlməsini eşidəndə elə bil uşaq səksənir. Hiss edirəm ki, bəzən Mirkazıma qibtə edir, həsəd aparır. Amma heç vaxt heç nə demir. Hərəkətləri,mimikası onu həmişəələ verir.

Bir müşahidəmi də deyim. Yolla gedirik, hərəsi bir yanımda. Mirkazım keçi kimi qabağa düşür, yəni mən yekə kişiyəm, özüm gedim. Gərək əlli dəfə deyəsən ki, gəl əlimdən tut. Salam isə yox, elə ki gördü əlim boşdu, bir anda o yumşaq əlini maqnit kimi keçirəcək əlimə, bərk-bərk sıxacaq... Yüngülcə də qısılacaq mənə...

Ürəyim buna dözərmi?

Yox e... mənim də kobudluğum olur. Harda oturdumsa gəlib qısılır mənə. Qucağıma girir. Yayxanır. Əvvəl fikir vermirəm. Bir də görürəm kimsə qolumu oxşayır, tüklərini yüngülvarı sığallayır, çimdikləyir. Yaydı. İstidi. Mən də çəmkirirəm, a bala imrənmə deyirəm. Salam o dəqiqə özünü yığışdırır, hiss edirəm ki, büruzə verməsə də inciyir məndən.

Belə olanda yaxşı ki, evdəkilər məni danlayırlar. Uşaqdı deyirlər. Daha heç nə demirlər. Elə bu altı hərfli “uşaqdı” kəlməsi bəs edir mənə. Bu kəlmənin arxasında gizlənən mənanı mən də, onlar da o dəqiqə anlayırıq. Gözlərimizdən də yox, elə o sözün ahəngindən anlayırıq.

Bizim ailə üçün “uşaqdı” kəlməsi dörd ildi tamam başqa məna kəsb edir!

Paylaş

REKLAM

Yazarın digər yazıları

Xəbər lenti

100 min manat ödəyib Fransadan gəlin gətirən azərbaycanlı - Haqverdiyevin hekayəsi
21:02 11 Dekabr 2019
Anarın əsəri Özbəkistanda çap olundu
18:40 11 Dekabr 2019
Məşhur rejissorun Putinə verdiyi sual Kadırovu əsəbiləşdirdi
18:01 11 Dekabr 2019
Tarantino "Kill Bill-3"-ü çəkəcək
17:23 11 Dekabr 2019
Alber Kamyunu “KQB” öldürüb – Şok fakt
16:46 11 Dekabr 2019
"Joker"in "İrlandiyalı" rəqibi - "Oskar" uğrunda mübarizə gərginləşir
16:05 11 Dekabr 2019
Hüseyn Cavidin oğlunun kitabı çap olundu - Foto
15:28 11 Dekabr 2019
Payız tökülür saçından - Yeni şeirlər
14:47 11 Dekabr 2019
Beynəlxalq Festivalda Milli Qəhrəmanımız haqda film nümayiş olundu
14:20 11 Dekabr 2019
Mirzə Cəlilin tanımadığımız nəticəsi: "Azərbaycanlı qızla evlənmək istəyərəm" - Müsahibə
13:46 11 Dekabr 2019
Nəğməkar Xalq şairi
13:06 11 Dekabr 2019
Əjdər Olun “Lo” romanı təqdim olunacaq
12:37 11 Dekabr 2019
Mən zəmanənin Hüseyniyəm – Nəiminin ağrı-acı dolu vəsiyyətnaməsi – İlk dəfə
12:03 11 Dekabr 2019
Bakıda III Eksperimental Teatr Festivalı keçirildi
11:38 11 Dekabr 2019
Ədəbiyyat üzrə Nobel mükafatı sahiblərinə təqdim olundu
11:16 11 Dekabr 2019
“Kitabevim.az” mağazalar şəbəkəsi bağlanır - Şok açıqlama
10:53 11 Dekabr 2019
Fərqanə Qasımova Fransada konsert verdi
10:29 11 Dekabr 2019
Nəsiminin 650 illik yubileyi Ankarada qeyd edilib
10:15 11 Dekabr 2019
Qadın zorakılığı ilə mübarizəyə həsr edilmiş tamaşa - Premyera
09:30 11 Dekabr 2019
Lalə Məmmədova: “Boşanmış qadına həmişə intim obyekt kimi baxırlar” - Müsahibə
09:01 11 Dekabr 2019