Bu gün şair Rəvan Cavidin doğum günüdür. Kulis.az bu münasibətlə müəllifi təbrik edir və onun yeni şeirlərini təqdim edir.

Çobanyastığı falı

(Orxan Cuvarlıya...)

Darıxıramsa hələ də Bakının sahilləri üçün,
deməli, saçlarımdan və
bütün ağrıyan ümidlərimdən
əksilməyib xəzrilər, gilavarlar,
ayaq izi yoxdusa inancımın qumlu cığırlarında
deməli haradasa Allahı itiribdi zəvvarlar
deməli Məryəmin südəmər quzusunu da
parçalayıb canavarlar.
- Yerusəlim qan içindədir.

Hələ də atanla eyvandan yollara baxırsansa,
hələ də su verirsənsə dibçəkdəki güllərə
demək sən də unutmamısan bir gün öləcəyini
demək hələ də gözlərində qurumayıb
əzabının damcı yaşları.

Hələ də qaçmamısansa o nankor şəhərdən
demək mənim qədər küsməmisən Xəzərə
hələ də ümidin var adil bir səhərə
günəşli günlərə, ölümsüzlüyə və sairlərə
yalan necə yaraşırmış pinti evlərdəki şairlərə
- tək gözlü iblisə nizə yaraşan kimi.

Bu zəkkum gecələr, mübhəm gecələr
kədər sarvanına yoldu küçələr
yuxusu zəhərsə, düşü puç gələn
səhərdən mən hansı günahı seçəm?

Əlimiz cibimizdə yan-yana dayanarıq
o məşhur sərgidə
kimsənin tanımadığı tablonun önündə
yox, tanıdılarsa
deməli onlar da günahkardı.

Həyat belə başladı:
heç kim yox idi, bir Allah var idi...
həyat belə də bitəcək:
Allah yox idi, yox idi, amma günah var idi.

Göyə baxma dayanacağı

(Orxan Həsəniyə...)

Bütün ağır yaraların
bəsit bir səbəbi var
- yalnızlıq.
Bütün göz yaşlarının
axdığı yer ürəkdi.
Sən elə bilmə ki
limanlar dənizə dostdu,
bəlkə Yusif də qisas üçün
zindanda yuxu yozdu.
Həyat özü də yoruldu yaşamaqdan.

Sən demə bütün şəhərlərdə
tək qalanda üşüyür tənha adamlar
sən demə, məsələ nə azadlıq imiş
nə də ölüm qorxusu
nə də can şirin şey deyilmiş
div aşiq imiş
saçlarını hörən qıza.

Azadlıq demişkən
bir gün küçəmizdən keçəcək
zəfər nəğmələri ilə
qırmızı bayraqlarla
günəşi salamlayanların ordusu.
Mən buna inanmışam
sən də inan ki o gün
çiyin-çiyinə dayanaq
zalımın qapısının önündə.

Dağlarda qar əriməyibsə,
bənövşələr yazı gözləyirsə,
bulaqlar hələ də qaynayırsa,
çayları zəbt etməyibsə neft boruları,
bizə yaşayacaq kəndlər qalıbsa
polis işıqları aydınlandırmırsa bəzi gecələri,
qadınlar ölmürsə bəzi evlərdə,
uşaqlar ac yatmırsa bəzi otaqlarda
deməli bəzən ümid hələ yaşayır.

Yarımçıq sevgi şeiri

Səni sevmək
köhnə bir limanda
dəniz fənərinin altında gözləmək kimidir,
adını bilmədiyim küləklərlə pıçıldayıram sənə:
siqaret tüstüsünün qadın ətrinə qarışdığı otaqlarda
müqəddəs bir ruh kimi dolaşırsan bədənimdə.

Bir səs var içimdə
Kadıköy küçələrində ayrılığa yalvaran,
“getmə” deyə-deyə qürurunu oxşayan
sərxoş sevgilinin əlindəki
ayrılıq filminin vaxtı keçmiş biletiyik ikimiz də.

və birdən
bir saatlıq fasiləylə gecə ayırar bizi,
İstanbul axşamları Bakıdan xəbər gözləyər
İnadkar sevdaya boyun əymək üçün.

səni sevmək
utanmadan gülməkdir, utanmadan ağlamaq,
utanmadan unutmaq
və yenə bir başqasına aşiq olmaq,
yenə başqa şəhərə getməyə hazır durub
yerindəcə qalmaqdır.

• “İnsan dənizi” romanı yenidən nəşr olundu
• “Azərbaycan Mədəniyyəti – 2040” Konsepsiyası təsdiq edildi
• Bu qumarbaz ifritə qamarlayanda məni... - Rayner Mariya Rilkenin şeirləri