writer1

Səhər Əhməd

Məqalə sayı

196
clock11:05 calendar-gray 15 Aprel 2020 view-gray1034 dəfə oxunub
view-gray1034 dəfə oxunub

Pandemiyadan sonra

Hər şey meşə yanğınları ilə başladı. Heç fərqinə varmadıq ki, bu mənzərə - bir-biriylə vahiməylə qucaqlaşmış heyvanlar, onları fədakarlıqla xilas etməyə çalışan insanlar nəyəsə işarədi. Sonra ayrı-ayrı ölkələrdə baş verən təbii fəlakətlər və daha sonra bütün dünyanı alovdan da sürətlə bürüyən pandemiya.

Hə, pandalar, kenqurilər gündəm olmamışdan bir az qabaq biz 2020-ci ildən gözləntilərimizi sıralayardıq. Özü də nədənsə bizə elə gəlirdi ki, bu yuvarlaq rəqəm özündən əvvəlki illərə nisbətən daha yaxşı gəlməlidir. Biz daha çox komfort arzulayırdıq, daha bahalı maşın, ən yeni model telefon, daha uzaq ölkələrə səyahət. Ana təbiətin bizə hazırladığı “sürpriz”dən xəbərsiz...

“Niyə?” sualının cavabını axtarıb yorulmayaq, onun cavabı yəqin ki, hardasa bizim əlimiz çatmayan yerdədir və ya o qədər kiçik detallarla hər tərəfə səpələnib ki, biz əsl səbəbi tam olaraq bilmək şansında olmayaq. Bizim işimiz səbəbləri bir kənara qoyub nəticələrlə barışmaqdı.

Pandemiya bizə - get-gedə fərdiləşən, tənhalaşan, eqoistləşən iyirmi birinci əsr insanına başa saldı ki, bizim vəzifəmiz təkcə özümüz üçün yaşamaq deyil, yeri gələndə, kim üçünsə, nə üçünsə ölməkdi həm də. Öz nəfəs aparatının daha gənc birinə qoşulmağını tələb edən o din xadimi kimi, həyatını virusla mübarizədə itirən həkimlər kimi...

Ayılıb gördük ki, ətrafımızda normal yaşayış şəraiti olmayan adamlar varmış və biz bir az da yaxşı maddi rifah arzulamaqla həm də onların haqqına giririmişik.

Başa düşdük ki, öz pulumuzdan həmin adamlara xərcləmək daha zövqlü imiş. Xatırladıq ki, biz yuvarlaq olmayan 2019-cu ilin yazında daha xoşbəxt imişik. Anladıq ki, şəhərimizin tıxacları o qədər də dözülməz, işimiz o qədər də cansıxıcı, həyatımız o qədər də anlamsız deyilmiş.

İlıq, sıradan bir aprel səhəri izdihamlı şəhərin küçələrində gəzmək, tanışlarla əl verib salamlaşmaq, dostlarla kasıb bir nahar etmək, bir sözlə, həyatın sakit axarıyla yaşamaq da bəsimiz imiş.

İnsan tarixin bütün fəlakətlərinin, müharibələrinin verdiyi ibrət dərsini unutduğu kimi bunu da unudacaq. Biz yenə “Kim deyər, bizim keçən dərsimiz nə olmuşdu?” sualı qarşısında gözümüzü döyəcəyik. Amma ən azından gələn ildən daha parıltılı arzular istəməyəcəyik.

2020-ci il kimi olma, yetər, - deyəcəyik.

REKLAM

Yazarın digər yazıları

Xəbər lenti

Köçkünlük statusu – Sevinc Elsevər yazır...
12:47 23 Oktyabr 2020
Dağıdılan, dəyişdirilən, yer üzündən silinən abidələrimiz
12:04 23 Oktyabr 2020
“Bitls” qrupunun keçmiş üzvündən yeni albom
11:18 23 Oktyabr 2020
Qanın alın yazısı yox idi - Aqşindən yeni şeir
10:41 23 Oktyabr 2020
Fərid Hüseynin yeni kitabı çıxdı
10:15 23 Oktyabr 2020
"Qurban olum Azərbaycan" mahnısının söz yazarı vəfat etdi
09:40 23 Oktyabr 2020
Gərək o sirrin üstünü açmayaydım - Bircənin romanı
09:00 23 Oktyabr 2020
Azərbaycan beynəlxalq musiqi festivalında təmsil olunacaq
18:41 22 Oktyabr 2020
Məşhur muzeylərin eksponatlarını dağıtdılar
18:04 22 Oktyabr 2020
Kuklada uşaqlar üçün tamaşa
17:23 22 Oktyabr 2020
Arvadına kölə kimi baxan varlı ər – Hekayə
16:44 22 Oktyabr 2020
Britaniyalı rəssamın əsəri 9.8 milyon dollara satıldı
16:01 22 Oktyabr 2020
Ərtoğrul məktubunda Üzeyir bəydən nə xahiş etmişdi? - Hüseyn Cavidin 24 yaşında ölən yeganə oğlu
15:22 22 Oktyabr 2020
İti qovum, qurdu qovum, səni qovmayım – Təzə atalar sözləri
14:38 22 Oktyabr 2020
Zəngilanlı müğənni: "Torpağını üzümə sürtəcəm"
13:56 22 Oktyabr 2020
Hamımız vətənə oxşayırıq - Xanım İsmayılqızından qələbə şeirləri
13:18 22 Oktyabr 2020
Kəndi azad edilən şairə: “Xəbəri eşidəndə nitqim tutuldu” – Müsahibə
12:30 22 Oktyabr 2020
Qremmi mükafatının təqdimat tarixi bəlli oldu
11:56 22 Oktyabr 2020
Əlif Şəfəqi utandıran foto
11:16 22 Oktyabr 2020
Füzulidə yallı gedən ruhlar - Günel Mehri yazır...
10:36 22 Oktyabr 2020