Kulis.az Cavid Zeynallının “Parkda qadın” yazısını təqdim edir

Səməd Vurğun parkında səhər açılır...

Yuxulu adamlar ağacların gövdəsindən,

kolların bətnindən çıxıb harasa tələsirlər.

Zibil qutusu.

Yanında skamya.

Kök qadın mürgüləyir noyabr soyuğunda.

Eldar şamına qonan qarğaya bax,

dimdiyi dənizə elə hey qarrr... qarrr...

Nə var, nolub, ala qarğa?

Bir də qadın yata bilmir

nar ağacından uçuşan sərçələrin civiltisindən.

Bir tərəfdən də payız çiskini.

Bəlkə gödəkçəmi atım bu qadının çiyninə?

Bəlkə əllərimin istisindən

pay götürsün barmaqları?

Bayıla gedən 88 burulur tini.

Sərhəd kimi yarımçıq, ölkəm kimi kədərli 88...

İçindəki adamların da... üzündə,

hə, üzündə həbsə göndərilmək əzabı.

Bax, o kişini deyirəm,

qəzetdən iş axtaran kişini.

Sətirləri, elanları gözünə təpən kişini deyirəm...

Bəlkə qəzeti sərdi o qadının üstünə?

Elanları atdı o qadının çiyninə?

İsti yorğan kimi sərdi, yumşaq adyal kimi

atdı bəlkə?

Səməd Vurğun parkında səhər açılır...

Ağacların arxasından,

kolların arasından çıxır

polis zabiti...

Bir dəqiqə, bir dəqiqə...

Qorxmayın, ay adamlar.

Ağacların arxasından,

kolların arasından çıxan polis

bir mənə baxır, bir yuxusunda

uşaq çimizdirən qadına.

Mən axmaqdan, iş axtaran qorxaqdan ürəkli çıxır o.

Səməd Vurğun parkında səhər açılır...

İndi qarğa susub dimdiyi dənizə.

Nar ağacı yarpaq silkələyir

nadinc sərçələrə.

İndi canında vulkan istiliyi,

İşdən qayıdan ərinə

göy qutabı üçün xəmir yoğurur

çiyini rütbəli fahişə.

Və nar ağacından qopan sərçə

qonur onun yaxasına,

qonur onun yuxusuna.

Di, yenə noldu, ala qarğa?!

• İstehlakçılıq kultu - Sübhan Padarsoy
• Azərbaycan və Albaniya milli kitabxanaları arasında qarşılıqlı əlaqələr genişlənir
• Atamın məzarını ziyarətə gedə bilmirəm… - Saleh Məmmədova açıq məktub