writer1

Çingiz Özgür

Məqalə sayı

3
clock09:00 calendar-gray 13 Mart 2015 view-gray174 dəfə oxunub
view-gray174 dəfə oxunub

Dəlixanaya necə düşdüm

“O dəfə, səni soruşdum bir kəndçinizdən. Yaşlı kişi idi, çəlikli, ağ saçlı. Dedi ki, bala, Çingizin başı xarab oldu, gül kimi işləyirdi kənddə, müəllim idi, hörmət-izzəti də kəndnən bir idi, di gəl, birdən-birə nə oldusa, çıxdı-getdi Bakıya, ağıllı adam elə iş görməzdi. Özü də elə ciddi-ciddi dedi, az qaldım inanam ki, həqiqətən, beynin pozulub” - Bunları tələbə yoldaşım deyirdi.

Uzun müddətdən sonra Bakıda görüşmüşdük, çay içirdik. O da kənddən işini-gücünü atıb gəlmişdi, iş axtarırdı.

Əli dayı – beynimin içində bu ad sanki işıq olub yandı. Bu sözləri ondan başqa heç kəs deyə bilməzdi. Nəm-nişan da uyğun gəlirdi. Üzümdə təbəssüm yarandı. Tələbə yoldaşım çayı qurtumlamağındaykən, mən gedib o illəri dolanıb gəldim…

İlk əmək haqqım 13 “şirvan” idi. Elə gözəl xatırlayıram, elə bil əlimdə tutmuşam hələ də. Çox demək olmaz, zatən bu ölkədə müəllimin əmək haqqı heç bir dövrdə “çox pul” sayılmayıb. Amma az da deyildi. “Vedomost”a qol çəkib, əlimdə 13 dənə 10 minlik sevinə-sevinə evə gəlirdim. O qədər şirin pul idi ki…

Əsas məsələ, şagirdlərdən yox valideynlərdən “müəllim” müraciətiniqazanmaq idi. Çox tez qismət oldu mənə. Yəqin ki, özümbacarmışdım. Dəvət olunduğum bütün xeyir-şər məclislərində “müəllim, buyur” müraciəti ilə yer göstərilirdi. Axşamüstü, kənd meydanında valideynlər yaxınlaşar, hərə öz uşağının vəziyyətindən, qabiliyyətindən danışar, soruşardı. Biz kənd müəllimləri həm müəllim, həm də repetitor idik. Amma təmənnasız repetitor. Həm də tək şagirdlərə yox, valideynlərə də. Evimizin qapısı, telefonumuz hamının üzünə, hər vaxt açıq idi. Bəzən məktəbdə uşağa izah elədiyimiz dərsi, axşamüstü kənd meydanında, ya da axşam telefonda valideynəizah eləyirdik. Vay o gündən ki, bir kəlmə o yan-bu yan deyəsən. O qədər məsuliyyətli işidi ki…

Tələbə yoldaşlarım qonaq gəlmişdi. Məndən başqa müəllim işləyənləri yox idi, içlərində. Hay-küylə gəldilər məktəbə. Görüşəndən sonra xahiş elədim ki, evə gedib gözləsinlər, dərsimi bitirib gələcəm. Tənəffüs idi. Uşaqların əlində kitab görən dostlarım, heyrətə gəlmişdilər. Direktor təklif elədi ki, qonaqlarım gəlib, yaxşı deyil, gedim. Amma bu dəfə də qonaqlar etiraz elədilər ki, yox, olmaz. Həmin günü bütün sağlıqları mənim sağlığıma içdilər. Bir dostum isə, atasının “Əsl kişi Çingizdi, gedib kənddə dərsini deyir, siz elə hamınız vəzifə istəyirsiz” - deyib, məni öydüyündən danışdı. Mən onun atasını yaxşı tanıyırdım. Əsl ziyalı, gözəl insan idi. O qədər qürur verici idi ki…

Qışda bərk soyuq olurdu siniflər. Hər sinifdə bir dənə “solyarka peçi” qurulmuşdu, verilən norma isə, üçüncü, uzağı dördüncü dərsə çatırdı. Mənim “dərs yüküm” çox idi. Hər gün beş saat, bəzi günlər altı saat dərs deyirdim. Uşaqlara bircə dəfədemişdim ki, qənaətlə işlədin yanacağı, soyuq olsa da dərsi axıra qədər keçəcəm. Gəlirdim ki, başqa dərslərdən kəsib, qənaət edib saxlayıblar yanacağı. Nə qədər soyuq olur-olsun, kostyumla girərdik sinfə. Uşaqlara icazə verirdim, qalın geyinməyə. Bəzən xəstələnmək bahasına başa gəlirdi, amma yenə də olsun! Hava soyuq olsa da, ürəyimizisti idi. O qədər isti idi ki…

Şagirdin müəllimə ləqəb qoşması, məktəb yaranan ilk gündən yaranıb məncə. Bilirdim ki, mənə də ləqəb qoşacaqlar. Amma belə tez gözləmirdim. Dərs dediyim elə ilk ildəcə, məktəbdə oxuyan əmim qızı xəbər verdi ki, uşaqlar artıq məni ləqəblə mükafatlandırıblar: “Fales”. Yadıma salmaq istədim, görüm“Fales teoremi”ni necə izah etmişəm ki, mənə bu adı “yapışdırıblar”. Amma yox, fərqli izah etdiyimə görə olmazdı, eləcə uşaqların dilinə yatmışdı yəqin. Hələ mən, yaxşı qurtarmışdım.Hərdən, çox sıxışdıranda, arxamca Fales deyib, him-cimləşdiklərini hiss edirdim. O qədər əyləncəli idi ki…

Biz dərsdən sonra da, toyda da, yasda da, hətta axşamlar da müəllim idik. Kənd içində geyim-keçimimizdən tutmuş, hərəkətimizə, yeyib içdiyimizə qədər hər şeyə diqqət edirdik ki, pis örnək olmayaq. Həm də, təkcə biz yox, Azərbaycanın hər yerində, hər bölgəsində olan əsl müəllimlər, bu cür düşünür. Başqa cür mümkün də deyil…

Növbəti yay kəndə gedəndə, Əli dayını gördüm. Yaş fərqimizin çox olmasına baxmayaraq, dost idik. Mehribanlıqla görüşdük, qucaqlaşdıq. Güldüyümü görüb, məsələni anladı, sözə başlamağıma imkan vermədən özü dilləndi:

- Nədi ay dost? Yalan demişəm? Ağlı olan adam da, o işi-gücü, o hörmət-izzəti atıb gedərdi? Dəli oldun daaa! Dəli oldun, apardılar dəlixanaya!

Bu gün Əli dayımı xatırlayıb, rəhmət vermişəm.

Kişi düz deyirdi. Müəllimə dərsdən sonra bənnalıq, fəhləlik təklif edilirsə, demək, ağıldan söhbət gedə bilməz.

REKLAM

Yazarın digər yazıları

Xəbər lenti

Azərbaycanlı alimin kitabı Avropa dillərində nəşr olunacaq
18:37 09 İyul 2020
Uşaqlar üçün tamaşa
17:56 09 İyul 2020
Təranə Vahidin Türkiyədə çap olunan hekayəsi: "Durna adam"
17:15 09 İyul 2020
Qızını ərə verən atanın ölümü
16:26 09 İyul 2020
İspaniyada Haqverdiyevə həsr olunmuş poçt markaları buraxıldı
15:47 09 İyul 2020
Qadına görə başına bəla gələn məşhurlar: onların arasında Müşfiq də var
15:08 09 İyul 2020
Məşhur sənətçi prezidentliyə namizəd olacaq
14:19 09 İyul 2020
Yaltaqlıq ən perspektivli valyutadır - Qorxmaz Quliyev yazır...
13:30 09 İyul 2020
Uşaq təbəssümü
12:53 09 İyul 2020
Qorxu və təşviş insanı necə formalaşdırır? – Nazlı Əmirova ekzistensializmdən yazır...
12:30 09 İyul 2020
Bəhram Bağırzadənin həyat yoldaşı: "Hələ danışa bilmir"
11:48 09 İyul 2020
Cinsi yanğısını Facebookda söyüşlə soyudanlar
11:19 09 İyul 2020
Son 200 ilin ən yaxşı qəzəli – Mətn
10:46 09 İyul 2020
Elton Conun şərəfinə sikkə hazırlandı
10:09 09 İyul 2020
Sovet ordusunda üsyan edib almanlar tərəfə keçən azərbaycanlı - Amerikadan yazırlar...
09:01 09 İyul 2020
Moskvada teatrlar avqustun 1-dən açılır
18:54 08 İyul 2020
Uşaq tabutunda basdırılan kişi - Günel Natiqdən yeni hekayə
18:22 08 İyul 2020
Son 10 ilin ən yaxşı qorxu filmləri - Siyahı
17:49 08 İyul 2020
Venesiya Film Festivalı əvvəlki qaydada keçiriləcək
17:10 08 İyul 2020
Qarabağda “iki” alıb, sinifdə qaldığım Vətən - Ramiz Qusarçaylıdan şeirlər...
16:23 08 İyul 2020