Kulis.az Anar Şamilin "Ölsəm, bağışla" hekayəsi haqqında yazıçıların fikirlərini təqdim edir.

İlham Əziz:

“Bu hekayəni oxumaq əzab-əziyyətdir. Adama elə gəlir ki, müəllif Azərbaycan ədəbiyyatından heç nə oxumayıb. Dili surroqatdır. Başqa məziyyətlərini sadalamaq istəmirəm. Bilmirəm necə yanaşım ki, müəllif də inciməsin. Sadəcə belə yazmaq olmaz”.

Babək Məmmədli:

"Qapı açıldıqda Nübar bir əlində ərzaq torbası, digər əlində isə gül dəstəsi ilə mənzilə daxil oldu".

Hekayənin ilk cümləsindəcə yersiz işlənib qulağı cırmaqlayan "isə" və "ilə" bağlayıcılarını görəndə müəllifin profan olduğunu, məni isə qarşıda hansı işgəncələrin gözlədiyini təxmin etmək çətin olmadı.

"Beyni qəbul etdiyi görüntünü emosiyaya çevirərək səslə ifadə etməyə çalışırdı. Sonda fiziki və emosional gərginliyin daha az ziyan vurması üçün beyin göz yaşlarını ifraz etdi".

Emosional vəziyyətimizin tərcümanı olan göz yaşlarımızı-bu bakirə, məsum, qutsal fenomeni ifrazat kimi təqdim etməsəydi, süni intellektin belə quraşdıra bilməyəcəyi hər iki süni, qurama cümlənin üstündən gülümsəyib keçmək də olardı, hardasa.

"Mən isə pəncərənin önündə əyləşərək çilçıraqdan asılmış şəkildə sallanan bədənimə baxırdım".

Çox maraqlıdır, bunu "Mən isə pəncərənin önündə əyləşib çilçıraqdan asılmış (çilçıraqdan sallanan) bədənimə baxırdım" yazmaq mümkün olduğu halda müəllifi sözlərdən pornoqrafiya yaratmağa təhrik edən o şizofrenik əlamətə psixologiyada nə deyirlər?

Növbəti nümunə:

"Bu vaxt yuxarı qonşudan səslər gəldi. Bu dəfə gülümsəyərək reaksiya verdim:

- Köpək uşaqları dayanmaq istəmirlər."

Ay müəllif, onlar əsla "köpək uşağı" deyil! Köpəyuşağıdır! Obrazın dilindən deyirsən, rahat ol.

Bu nümunələri də bonus olaraq əlavə edib, şərhi sizə buraxıram.

"Şükr etməyi bacaran biri olmağıma rəğmən, ginekoloq kimi reallığımdan məyus idim."

***

"Özümlə dialoq ərəfəsindən xəbərim olmadan divara söykənərək yuxuya getdim."

***

"Əli ağzını ayıraraq diqqətlə mənə baxırdı. Həmin an mən cızılmış düzbucağa baxaraq öz fikirlərimi təhlil edirdim."

***

"Kofenin şirin və komfort ətri yumşaq rəngli divarlarla xoş abu-hava yaratmışdılar."

Orxan Həsəni:

"Hekayə zəifdir. Naşı bir qələmin məhsulu olduğu elə ilk abzasdan hiss olunur. Təhlilə gəlmir, ona görə əlavə nəsə deməyi düzgün hesab etmirəm".

• İçərişəhər tarixində ilk
• Kərpickəsən kişinin son dastanı - Şərif Ağayarın yeni hekayəsi
• Aleksandr Kalyagin kino karyerasını yekunlaşdırdı