Zamanın buz halıyam…

Furqan

 

ölüm

 

gedənlərin

geri dönməməsi deyil,

gələnlərin geri dönməsidi

ölüm...

 

bəxt

 

ən əvvəl ağac idim mən,

sonra salfet kağızı oldum,

indi zibilqabına atılıram...

 

halbuki,

hansısa kitab rəfinə də

qoyula bilərdim...

 

qurbağalar

 

akvariumdan xəbərsiz quşlar,

qəfəsdən xəbərsiz balıqlar varsa

qurbağalar xoşbəxtdir...

 

son nəfəsdə yazılan şeir

 

bu gün bir şeir yazıb,

bir hekayə oxuyub,

bir film izləyib məni...

 

deyəsən,

bitmişəm!

 

son

 

bütün gedişlərin sonu həmişə

ya matdı, ya heç-heçə...

məğlubiyyət dönmək istəyidi -

keçmişə...

 

bir də bütün gedişlərin əvvəli var,

canım-gözüm...

 

içdən gələn səs -

yəni nəfs!

 

əslində

 

1. 

 

əslində
eyni şeydi elə
yoxuş və eniş…

birində sən gedirsən,
birində ayaqların…

 

2.

məsələn,
bu ağac
öz kölgəsini qoruyur
günəşin istisindən…

…və biz də
yarpaq olmalıydıq əslində…
olammadıq -
heyf…

 

3.

sağ əlim qaşınır,
nəyəsə yozurlar…
sol əlim qaşınır,
yozurlar yenə…

daha
bilmirlər ki,
etmədiyim dualardı -
qaşındırır ovcumu…

 

4.

açıq-aydın eşidirəm:
bu qoca ağac
hər dəqiqə,
hər saat,
hər gün

yarpaq pıçıltısıyla
şükür edir Allaha-
insan yaradılmadığı üçün…

 

5.

 

gedəndə
arxamca su atdılar
və dedilər ki, yeri!

 

atdıqları su
ləpirlərimi yuyub apardı,
qayıda bilmədim geri…

 

6.

 

bu yağan yağışın 
ucundan tutub
ancaq yoxa çıxmaq olar, qadası -
toz üstə yıxılıb qalmış
bir sərxoş ləpir kimi…

 

7.

 

çərçivədə şəkiltək
zamanın buz halıyam…
və yaxud da kiminsə
sülənən xəyalıyam…

saat neçədi?
bilmirəm…
həyat necədi?
bilmirəm…

LENT

24 Oktyabr 2017
23 Oktyabr 2017
22 Oktyabr 2017
21 Oktyabr 2017
20 Oktyabr 2017